De nummer 16

AYAAN, de nummer 16 van de VVD...

Jan Blokker

Dat klinkt meteen al een stuk dichter bij Cruijff dan bij het Binnenhof.

Dat het Somalische talent het liberale middenveld zal versterken, wordt in Den Haag door weinigen betwijfeld, zeker niet in kringen van de Partij van de Arbeid waar vorige week sprake was van 'geschoktheid, ongeloof en verwarring'.

Opvallend vond ik toen al de reactie van het CDA, dat bij monde van Maxime Verhagen 'een verlaging van het profiel van politieke bewegingen' vaststelde, 'waardoor je net als bij voetballers transfers afgesloten ziet worden'.

Hoeveel scouts en makelaars heeft Ruud Koole intussen gemobiliseerd om iets terug te doen?

Te laat natuurlijk.

Een beetje oplettende clubvoorzitter had de ramp al een week of drie, vier geleden kunnen zien aankomen, toen mevrouw Peper het in een uitzending van Buitenhof tot twintig keer toe over 'Ayaan' had, alsof ze haar lievelingsknuffel bedoelde.

Hoezo Ayaan? Die mevrouw heet Hirsi Ali. Alleen bij leden van het koninklijk huis kun je je beperken tot de voornaam, omdat die mensen - als ze ooit al een achternaam hebben gehad - daar bij wijze van spreken aan zijn ontgroeid. En misschien bij Pim, omdat hij zo verraderlijk is neergeschoten door Volkert. Ik zeg toch ook niet 'Neelie'? Dat zegt Bram, want die is er mee getrouwd, en dat zeggen nog een paar intimi die wisten waar ze al drie, vier weken geleden mee bezig was.

Ik begreep het meteen, toen ik haar zo hoorde. Maar Ruud had geen erg, die lette uitsluitend op Jeltje, Wouter en Klaas.

Een gehaaide nieuwe voorzitter - dat is wel het eerste waar ze bij de PvdA naar op zoek moeten.

De rest is uitgeanalyseerd. De landelijke diagnose was al vrij snel door mevrouw De Boer gesteld, en sinds gisteren hebben we ook het ongevallenrapport over Rotterdam, waarin met zoveel woorden staat neergeschreven dat de catastrofale uitslag van 6 maart niet de schuld was van Fortuyn, 'maar het logische gevolg van een neergang die al twintig jaar bezig was'.

Twintig jaar!

Dan hebben we het dus over de periode-Peper (Bram), die al die tijd zoals we weten heel stipt en heel integer z'n declaraties indiende, maar daar kennelijk zo door in beslag werd genomen, dat hij niet in de gaten had dat het grofvuil niet werd opgehaald, dat het grootste deel van de achterban naar een randgemeente verhuisde, en dat de achterblijvers uit angst voor dominee Visser niet durfden te klagen over lastige junks.

De remedie is duidelijk: men zal met man en macht, in stad en land, de wijken in moeten.

Daar zal het in de komende jaren hartstikke druk worden, want niet alleen lopen ook de andere politieke partijen er mekaar voor de voeten, maar binnenkort stuurt Hans Laroes van het Journaal onder het motto Ten Aanval tientallen correspondenten op ons af 'om de onvrede van de huidige tijd te definiëren, en er een journalistieke vertaling aan te geven'.

Op gezellig onder mekaar hoeven we voorlopig niet meer te rekenen.

Maar zeker voor de Partij van de Arbeid is er geen keus. Huis aan huis aanbellen, nooit meer vooringenomen standpunten innemen, maar gewoon luisteren naar wat éen, twee en drie hoog gewenst wordt - zoals de melkboer vroeger eerst de boodschappen noteerde die hij later ook netjes kwam bezorgen: horen en brengen.

Het wordt een klus die, ik zou bijna durven zeggen een 'mentaliteitsverandering' vraagt - dus 22 januari a.s. kunnen ze sowieso op hun buik schrijven.

Maar de verkiezingen van 2007 moeten kunnen lukken.

En wie weet is de nummer 16 tegen die tijd op de VVD uitgekeken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden