De noodzaak en waanzin van bloedwraak

Chrysothemis is de verstandige zus. Voorzichtig spreekt ze van bakzeil halen, zwichten, je bij de feiten neerleggen. Haar donkere haar zit keurig, haar jurk is zacht lila en op haar gezicht ligt altijd een droevig-lieve uitdrukking....

Karin Veraart

Hoe anders is Elektra! In een hardpaars gewaad met wilde franje, haar lokken een ongecontroleerde bos blond haar, en met een vurige, koortsachtige blik, is ze het toonbeeld van rouw en woede.

Regisseur Peter Sonneveld zet de zusjes letterlijk en figuurlijk tegenover elkaar in zijn regie van Sophokles' Elektra. Meiden van vlees en bloed zijn het, die - al hebben ze hetzelfde oogmerk - steeds weer in onmin en gekibbel vervallen. Beiden zijn gebrand op terugkeer uit ballingschap van hun broer Orestes. Maar als die op zich laat wachten, probeert de ene zus in arren moede een bestaan op te bouwen, waar de andere zich bijkans verliest in waanzin.

Met Elektra regisseert Sonneveld zijn eerste Griekse tragedie . Sophokles' stuk intrigeert onder meer door de onontkoombaarheid van de bloedwraak, een gegeven waaraan niet te tornen valt. Zelfs niet door de jongste generatie die hierdoor onmogelijk iets kan opbouwen.

Ook al doordat de regisseur vaak zelf tekent voor de decors, hebben zijn voorstellingen een bepaalde, eigen signatuur; Elektra vormt daarop geen uitzondering. De vormgeving is helder en fraai in zijn eenvoud: lange witte draperieën vormen de zuilen van het paleis van Agamemnon. Op de binnenplaats waar de personages elkaar treffen, liggen enkel een aantal grote keien; subtiel lichtspel (Paul van Laak) doet de rest.

Elektra is gevangene in dit paleis: sinds haar moeder Klytaimnestra haar vader Agamemnon vermoordde, is Elektra dusdanig onhandelbaar dat moeder dochterlief geen onbewaakt moment laat. Haar enige houvast is de komst van haar broer, die ze vijftien jaar geleden zelf in ballingschap zond omdat hij gevaar liep in het paleis: Klytaimnestra vreesde dat Orestes zijn vader later zou wreken en wilde Orestes doden. Elektra hoopt dat hij dat nu alsnog komt doen.

Nietsontziend is Sonnevelds titelheldin en Marike van Weelden speelt haar erg mooi. Bitter, met hier en daar een waanzinnige uithaal in haar stem, en een brandende blik. Martine Crefcoeur is een sterke Klytaimnestra, met een slangachtig voorkomen. In de strijd die moeder en dochter voeren is Klytaimnestra er niet milder op geworden, maar af en toe geeft ze heus van moederliefde blijk, en van spijt. Het zijn bijna duetten die de actrices hier ten beste geven. Vlug, vloeiend in hun tekstbehandeling en meestal twee aan twee; een spel waarnaar zich ook Jeroen Spitzenberger als langverwachte Orestes schijnbaar moeiteloos voegt.

Nu hoef je niet meer bang te zijn, zegt hij uiteindelijk tegen zijn vermoorde moeder. Het klinkt vreemd liefdevol. Waarmee hij de absolute noodzaak van zijn daad onderstreept én de waanzin .

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden