De Niro is fascinerende antiheld

Regie Paul Weitz Met Paul Dano, Robert De Niro, Julianne Moore, Olivia Thirlby. In 8 zalen

KEVIN TOMA

Jonathan Flynn is meer dan een gewone taxichauffeur. Vindt hij vooral zelf. Hij is, naast J.D. Salinger en Mark Twain, de enige klassieke auteur die Amerika kent. Alleen weet niemand dat, omdat Jonathan tot dusver niet een van zijn romans heeft kunnen uitgeven. In zijn appartement stapelen de papieren zich op. De zure monologen die Jonathan de buitenwereld in slingert, zijn agressie en bekrompenheid voorspellen weinig goeds over het niveau van al die schrijfsels.

Eindelijk - kun je na de eerste scènes van Being Flynn denken - eindelijk weer eens een fatsoenljke rol van Robert De Niro. De Niro, die sinds klassiekers als Taxi Driver (1976) en Raging Bull (1980) nog steeds als een van de beste acteurs van zijn generatie geldt, ploegde zich de laatste jaren routineus door de ene corveeklus na de andere. Maar net als je zijn carrière hebt afgeschreven, blijkt hij weer veel van zijn oude glans te hervinden. Als bijzonder misnoegde taxichauffeur in New York nota bene. Met zijn mimiek, morsige looks en precies uitgedokterde, knauwende accent maakt hij er een fascinerende antiheld van.

En dan is er nóg een hoofdpersonage: Jonathans zoon Nick, met wie hij al jaren geen contact meer heeft. Een jongen die, net als hij, een nog niet ontdekte schrijver in zich herbergt en die zich eveneens met een zekere neiging tot zelfdestructie door het leven worstelt. Paul Dano vormt als Nick een geloofwaardig paar met De Niro, al moet hij ervoor oppassen dat hij van rol tot rol niet in steeds dezelfde onthutste gezichtsuitdrukkingen of verkrampte lichaamsbewegingen vervalt.

Regisseur Paul Weitz schreef het scenario samen met de echte Nick Flynn, naar diens memoires Another Bullshit Night in Suck City. De authenticiteit van het verhaal proef je aan de film af. Aan het begin van de film wisselt Weitz (About a Boy) de perspectieven van de hoofdpersonages quasilollig af, alsof ze letterlijk om de aandacht van de toeschouwer vechten.

Maar wanneer Nick in een daklozenopvang gaat werken en de uit huis gezette Jonathan daar om een bed komt vragen, is het met de spitsvondige grapjes snel gedaan. Dan ontwikkelt Being Flynn zich tot een ontroerend en soms ook schrijnend zelfkantdrama, dat het alsmaar mislukkende contact tussen de twee Flynns zonder bombast of sentiment voor het voetlicht brengt.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden