De nieuwste Mojo is altijd de beste

JOURNALISTIEK is niks anders dan in een rock 'n' roll-band spelen. Je gespt je computer om, stopt de stekker in het stopcontact en go!...

John Schoorl

Probeer maar eens uit te leggen waarom je na het horen van Someday van the Strokes zin krijgt om met losse handjes hard door de weilanden te fietsen. Hoe komt het dat My Funny Valentine van Chet Baker elke suffe dag een zetje geeft en Al Greens For the Good Times het hele leven in een verguld lijstje plaatst?

Mojo is het beste muziekmagazine van de wereld, omdat het elke maand probeert uit te leggen hoe het mysterie min of meer tot stand is gekomen. In lange of korte verhalen wordt verteld waarom er opeens dat liedje was en waarom het drie minuten en vijftien seconden moest duren - en echt niet langer, anders zou het niks zijn. Want een mysterie, zo veel is wel duidelijk, heeft zijn eigen wetten.

Hoe dan ook, op de een of andere manier steken bijna altijd jongens de koppen bij elkaar, schofferen eerst de buurman links, en dan de buurvrouw rechts, en aan de finish ligt er een plaatje. Dat kun je rock 'n' roll noemen, hip hop, soul of jazz, maar uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer. Zelfs als op zolderkamers dance-muziek in elkaar wordt gezet, werkt het zo.

Toeval maal heel veel zin plus iets geheimzinnigs maakt goede muziek (en een goed verhaal).

De nieuwe Mojo is als je 'm nét in handen hebt altijd de allerbeste Mojo in de geschiedenis. Dat komt doordat het Engelse muziekmagazine nog ongelezen is en vers voor je ligt. Alles is mogelijk - de grote vraag is wat ze nu weer gaan vertellen en over wie. Kom maar op!

Bon Ton Roulet!

Het maartnummer gaat over punk en over The Clash, wat op zichzelf niet zo bijzonder is. Punkpeetvader Joe Strummer is onlangs aan een hartstilstand overleden en dat heeft al in de krant gestaan. Dat er tegenwoordig gelukkig door dwarse schoffies in leren jekkies even ontregelende muziek wordt gemaakt, dat nemen ze bij Mojo natuurlijk in één ruk mee.

Vervolgens gaat het 162 bladzijden in galop en is de wereld een groot punkpodium. Meeslepende verhalen over ouwe en nieuwe punk, lijstjes over punk, meisjes over punk, punkstrips, punkdoden, vergeten punkhelden, punkeerbetonen en ook nog een prachtig uitgevoerde en gratis bijgeleverde punk-cd.

Alsof dat nog niet genoeg is, is daar opeens de lijzige sax van John Coltrane en hoe het zat met zijn meesterwerk A Love Supreme. En dan moet het uitgebreide overzicht, The Mojo Filter, met alle nieuwe - en opnieuw uitgebrachte cd's, boeken en dvd's nog beginnen. Op de valreep worden ook de vinyljunkies, muziekmafkezen en liefhebbers van obscure, éénbenige countryzangeresssen behaagd.

Na de nieuwe Mojo is er even stilte - overdonderd en bijna overreden moet je even bijkomen. Om vervolgens weer opnieuw te beginnen en alles nog een keer te bekijken en te lezen, omdat je het gevoel dat je iets belangrijks vergeten bent of een groot geheim over het hoofd hebt gezien. Want hoe ze zo'n magnifiek muziekmagazine maken, dat is het ware mysterie.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden