De nieuwjaarskaart

Het is er het seizoen niet voor, maar bij ons thuis staat op de schoorsteenmantel een dure dubbele nieuwjaarskaart met rode rozen....

Degene die ons dit toewenst, heet Laxman Arayan en is een jonge boer uit Kutch, een afgelegen streek in de Indiase deelstaat Gujarat. We ontvingen zijn kaart half januari, precies een jaar nadat we twee maanden in Gujarat verbleven, in de stad Bhuj. Laxman woonde dertig kilometer verderop. Hij behoorde tot de Ahir, een tribale groep van veehouders bij wie de vrouwen gekleed gaan in geborduurde gewaden met spiegeltjes. Officieel was hij al uitgehuwelijkt, maar zijn vrouw woonde nog bij haar ouders. Eigenlijk had Laxman willen studeren, hij was opvallend schrander, maar na de plotselinge dood van zijn vader was hij gedwongen de boerderij over te nemen. Bij de buffels zittend mochten wij graag naar zijn zelfaangeleerde Engels luisteren. Als een van de weinigen in zijn dorp had hij een eigen put met brak water, in het dorstige, dorre Kutch vormden zijn velden een zee van groen.

Na terugkomst in Nederland stuurden we Laxman een kaart, en later een door mij geschreven verhalenbundel waarin hij voorkwam. Ook iemand anders die ik had geportretteerd, kreeg een kaart en een boek, hij woonde in hetzelfde dorp. In Kutch en Bhuj hadden we veel aardige mensen leren kennen, meer dan in andere delen van India. Het kon nooit lang meer duren of de toeristen ontdekten dit gebied, ik zag er een beetje tegenop.

Korte tijd nadat de nieuwjaarskaart arriveerde, zetten we de televisie aan. In India bleek een aardbeving te zijn geweest, precies in het gebied waar wij waren geweest. Uren hebben we met onze neus op het beeldscherm gezeten, speurend naar bekende mensen en dingen. Maar er viel niet aan te ontkomen, heel Bhuj was weggevaagd. Van de andere plaatsen in Kutch was ook weinig meer over. Tegen beter weten in probeerden we te telefoneren met Bhuj, maar het lukte niet, in normale tijden was het ook al moeilijk.

Een paar weken lang hebben we het nieuws over de ramp minutieus gevolgd. We herkenden niets. Helemaal nooit zagen we iets over het dorp van Laxman, laat staan over hemzelf of over onze andere bekenden. We verstuurden verschillende brieven waarin we onze hulp aanboden. Het is nu driekwart jaar later, er is nog steeds geen antwoord op gekomen. Happey New year.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden