De nieuwe zakelijkheid

In het therapievak heb ik me laten leiden door mijn leermeesters, die zichzelf bij gebrek aan een ander label meestal als 'directief therapeut' bestempelen....

Maar het comfort van mijn grote gelijk krijgt schrale plekken, nu ook in de geestelijke gezondheidszorg het marktdenken haar intrede doet. De zakelijke, directieve opstelling dreigt in de handen van marketeers te veranderen in pure business. Normen en waarden worden mission statements en value propositions, het zieleheil van mijn medemens is een target, een goede behandeling is een zorgproduct dat je moet vermarkten.

Ook ik werk daaraan mee, zoveel boter heb ik wel op mijn hoofd. Per slot van rekening werkt het beslist in het voordeel van cliënten om goede zorgprotocollen te ontwikkelen en deze zo breed mogelijk aan te bieden. En breed aanbieden, dat mogen wij hulpverleners wel eens leren van de marktjongens, getuige de wachtlijst van 72 duizend men sen die op dit moment bestaat. Maar omgekeerd hebben zij ook nog een lange weg te gaan. Dat werd me pijnlijk duidelijk toen zo'n marktmeneer onlangs zei: 'In feite verkoopt u gewoon tandpasta, behalve dat u uw doelgroep zo min mogelijk wilt terugzien.' Hij keek erbij alsof hij iets slims had bedacht. Alsof therapie een kwestie is van hopla! een paar nieuwe banden en karren maar weer. En dan wil ik u nooit meer zien, beste cliënt!

Hoe moeten wij hulpverleners nou aan iemand die denkt in termen van tandpasta duidelijk maken wat er allemaal in een therapie gebeurt? Moeten we de uitleg beginnen bij de dromen van Freud, het zwijgzame luisteren van die goeie ouwe Rogers?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden