De nieuwe partner van mijn vader/moeder moet zijn/haar plaats kennen

Lezersrubriek over hoogte-, diepte- en knelpunten in het familieleven...

Op het bloedband-weblog geeft Isis Nedloni haar mening over de stelling die hier momenteel wordt besproken: de nieuwe partner van mijn vader/moeder moet zijn/haar plaats kennen. Ze schrijft: 'Ach... deze stelling is mij te kort door de bocht. Uiteindelijk zal iedere betrokkene zijn of haar plaats moeten kennen... leren kennen... aanpassen... flexibel zijn. Ieder in zijn waarde laten. Open zijn. Groeien... etc. Als de een jouw grenzen overschreidt... dit aangeven.'

Isis heeft een mooie optimistische kijk op de dingen. Was het maar zo eenvoudig in het echte (familie)leven. Je aanpassen, flexibel zijn - ga er maar aan staan als je vader of moeder met een wildvreemde aan komt zetten. Vooral als je die nieuwe vlam helemaal niet ziet zitten. Probeer je dan maar eens 'open' op te stellen en te 'groeien'. Gelukkig beseft Isis ook wel dat dat niet voor iedereen is weggelegd. Ze besluit haar bijdrage met: 'Het is een moeilijk en leerzaam proces.'

En dat is het, weet een 18-jarige anonieme dochter. Zij heeft van zeer dichtbij meegemaakt hoeveel moeite een kind kan hebben met de introductie van een nieuwe partner. Ze heeft daarvoor heus wel begrip, maar niet tot in het oneindige. Ze mailt: 'Toen mijn vader 58 was hertrouwde hij met mijn moeder, toen 33. De hel barstte toen los voor mijn halfzus. Al helemaal toen ik geboren werd natuurlijk. Ik snap dat het in het begin moeilijk is als je vader hertrouwt, al helemaal als de vrouw in kwestie drie jaar ouder is dan jij. Mijn moeder kreeg echter niet eens de kans van mijn halfzus.'

De nieuwe partner deed, volgens haar eigen dochter dan tenminste, wél haar best. Sterker: 'Alles deed m'n moeder voor haar. Vrijwillig helpen in haar winkel. Op haar kinderen (mijn nichtjes) passen? Ja graag.'

Moeder had kennelijk de instelling die Isis, van het begin van dit stukje, aanbeveelt: flexibel zijn, open staan, weet u nog wel? Maar in dit geval had die begripvolle aanpak, zeker op de lange termijn, niet het gewenste resultaat.

Anonieme dochter vervolgt: 'Toen mijn vader zes jaar geleden overleed hield abrupt de, wat wij dachten, leuke verstandhouding op. Mijn halfzus liet niets meer van zich horen, ze nam zelfs geen contact met mij op. Na al die jaren waarin alles koek en ei leek te zijn, was het nu opeens over. Ze heeft het blijkbaar nooit kunnen verwerken dat mijn moeder ook een plaats in mijn vaders leven had gekregen. Of mijn moeder nu een regelrechte assepoester-stiefmoeder was of niet, dat maakte eigenlijk niet uit. Het was natuurlijk beter geweest als ze wel een verschrikkelijk mens was, maar het ging om het feit dat mijn vaders leven niet alleen om m'n halfzus draaide, maar ook om m'n moeder en om mij. Dat kon mijn halfzus niet behappen.'

Het is duidelijk wie er in de ogen van 'anonieme dochter' schuld heeft aan de vertroebelde familierelaties. 'Uiteindelijk wist mijn moeder haar plaats wel, die was bij mijn vader. De vraag is alleen: wist mijn halfzus haar plaats wel?'

Ook ervaringen op dit terrein? De stelling blijft:

De nieuwe partner van mijn vader/moeder moet zijn/haar plaats kennen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden