De nieuwe partner van mijn vader/moeder moet zijn/haar plaats kennen

Vorige week constateerde een lezer dat er zoveel 'nieuwe partners' en zo weinig kinderen reageren. Hebben die kinderen dan geen problemen met hun stiefouders?...

Loe Lensen uit Heerlen is een 'kind op leeftijd', maar dat maakt de acceptatie er niet gemakkelijker op. Hij mailt: 'Hoorde ik het goed? Mijn vader, bijna vijftig jaar getrouwd met mijn moeder, liet me weten dat hij van mijn moeder ging scheiden en opnieuw ging trouwen. Jawel! Daar werd ik met m'n bijna 50 jaar toch even stil van.'

Lensens moeder heeft de ziekte van Alzheimer en verblijft in een verpleeginstelling. Zijn vader gaat met de nieuwe vrouw bij haar op bezoek. 'Toen ik aangaf dat ik het op z'n zachtst gezegd onbehoorlijk vond, kreeg ik te horen dat ik er niets van begreep. M'n 'nieuwe moeder' beweert zelfs dat mijn moeder haar beste vriendin is. Om te kotsen, echt!' Klare taal. En dat gaat nog even door: 'Hoe kan iemand die meer dan vijftig jaar door z'n partner liefdevol is opgevangen zo gemakkelijk alles aan de kant schuiven en zonder enige schaamte zijn kinderen met dit wangedrag opzadelen? Ik ken alleen mijn eigen moeder en die nieuwe partner kan ik absoluut niet erkennen.'

De zeventienjarige Myrthe van de Weetering uit Utrecht heeft een wat bemoedigender verhaal voor (stief)ouders. 'Bij de komst van mijn stiefvader veranderde mijn houding achtereenvolgens van negeren in uitproberen, en via accepteren naar waarderen. Eerst wil je er niet aan dat je vader en moeder niet meer bij elkaar komen, dan probeer je de nieuwkomer verwoed weg te pesten, daarna zie je in dat je dat onmogelijk lukken zal en ten slotte leer je te waarderen dat hij je moeder gelukkig maakt en dat hij, terwijl hij dat geenszins verplicht is, voor je zorgt waar je eigen vader dat voor de volle honderd procent nalaat. (Dus stiefpapa: bedankt!) (En papa: foei!)'

Ook Dora Borst (24) spreekt haar vader aan in haar 'Brief voor papa'. 'Het moment is nu gekomen dat ik niet alle gebeurtenissen naast me neer kan leggen. Verschillende keren heb ik me in de steek gelaten gevoeld, buitengesloten. Je verkoos het nieuwe gezinsleven boven mij. Pijnlijk om het zo te verwoorden; het was jouw keuze, bewust of onbewust en de overwegingen daargelaten.'

Even verder: 'De zwakte die jij kent, ken ik ook. Lange tijd heb ik gedacht dat ik jouw 'nieuwe gezin' kon accepteren. Het tegendeel bewijst zich, ik wil geen strijd meer voeren voor de liefde die er tussen ons is. Ik wil niet een bedreiging voor haar zijn. Ik wil niet in een ruimte zijn waar het altijd 'gezellig' is, maar waar ik mijn diepste gevoelens niet kan uiten, bang om veroordeeld te worden.

Ik heb respect voor jou en je vrouw. Het enige wat de dames in dit verhaal missen is die bloedband, waardoor je weet dat de liefde onvoorwaardelijk is. Ik ben van mening dat het niet om een bloedband gaat, maar om het volledig respecteren en accepteren van een persoon die verbonden is met jou.' Ze eindigt haar brief optimistisch: 'Ik houd van je en jij houdt van mij, dat weet ik. Niemand zal ooit onze verbinding kunnen verbreken.'

Reageer (ook) op de stelling: ik ga nooit meer met mijn hele familie in een vakantiehuisje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden