'De nieuwe generatie dringt voorzichtig aan op Best Kept Secret'

Natuurlijk helpt het zonnetje, dat zich vanmiddag opdringerig meldt tussen de gestapelde wolken boven Hilvarenbeek. Maar ook in muzikaal opzicht mag wel worden gesteld dat Best Kept Secret is ontbrand, ergens halverwege het driedaagse popfestival.

To Kill a King. Beeld Chris Stessens

Je merkt zoiets gelijk op een festivalterrein. Ineens heerst er iets van nervositeit, het gevoel dat je ergens op een van de vijf podia iets aan het missen bent als je al te lang blijft pootje baden aan de recreatieplas.

Het begint gelijk goed, met het Amerikaanse broersduo The Bots op het hoofdpodium, net na het middaguur. Dwarse en licht ontregelende punk,- blues- en hardrock, maken de jongens uit Glendale, Californië. Vrij structuurloze maar lekker rammende liedjes, begeleid door louter drums en scheurende sologitaar en de jakkerende zang van Mikaiah Lei. Alsof je Hendrix hoort (en ziet trouwens, in de afro van de drummer), in het bandformaat van The Black Keys. Richtingloos rammen, met hier en daar werkelijk verheffende instrumentale breaks en hard rockende riffs. De tweede dag van Best Kept Secret opent met een knal. Lekker. En zo hoort het. De enigszins lamlendige openingszetten van vrijdag zijn vergeten.

Beeld Marcel van den Bergh

Piepjong

Zeker als in podium drie opnieuw een zwart, piepjong en Amerikaans rockbandje aantreedt, genaamd Radkey. Alweer drie broers, met allen de achternaam Dee, afkomstig uit St. Joseph, Missouri. En alweer knetterende maar behoorlijk strak gespeelde punkrock. Alsof de glorietijden van Bad Brains herleven, en zwarte underground ineens niet meer per se hiphop hoeft te zijn. Leuke liedjes, met kop en - vooruit - ook een staart, al mag het trio zich thuis nog wel wat langer concentreren op het schrijfwerk. Maar vooral het speelplezier van de band verovert de volgelopen arena in de podiumtent, zeker als de jongens na afloop van de show het publiek in springen, schouder aan schouder op de zandvloer voor het podium gaan liggen en met wie maar wil op de selfie gaan. Zieltjes gewonnen. Wat een heerlijk ontwapenend pretbandje.

Radkey. Beeld Marcel van den Bergh

Nieuwe generatie

De nieuwe generatie dringt dus voorzichtig aan en dat mocht ook worden verwacht van Best Kept Secret, dat vooral staat voor nieuwe, dwarse en avontuurlijke muziek. Wat die doelstelling betreft paste ook de Berlijnse pianist Nils Frahm zaterdagmiddag goed op het tweede podium van het festival, de tent Stage Two.

Een gewaagde keuze, om de minimalist zo vroeg op de dag los te laten op het opgewonden festivalpubliek. Maar zijn optreden sloeg in als een bom. Frahm wist wat hem te doen stond op een onrustige festivalweide. Hij betrok zijn publiek bij zijn improvisaties en ritmische gegoochel en bouwde zijn set tergend spannend op, als een soort bezwerende piano-dj, en wist op precies de goede momenten een ontladende dance- of dubbeat onder zijn gepingel te leggen.

Het lijntje met het publiek, dat een vol uur lang in de tent bleef staan voor het instrumentale werk van een semi-klassieke pianist (!) was kort. Iedere variatie in de akkoordenschema's van Frahm werd met applaus begroet, en Frahm was voor veel Best Kept Secret-gangers al een vroeg hoogtepunt.

Hopelijk nog een paar te gaan.

Nils Frahm eerder dit jaar tijdens 5 Days Off. Beeld Najib Nafid
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden