Weblog

'De Nederlandse rock staat er veel beter voor dan de Britse'

Het is droefheid troef voor wat betreft Britpop, schrijft Gijsbert Kamer. In Nederland is veel meer interessants te beluisteren. Al gloort er een sprankje hoop.

Woensdagavond speelde het Amerikaanse The Pains Of Being Pure At Heart in Tivoli, Utrecht. Een eenmalig optreden in Nederland van een band die op mij drie jaar geleden veel indruk maakte met hun debuutalbum Young Adult Friction. Het geluid was weliswaar niet erg origineel, veel Britse 'shoegaze' van bands als The Jesus And Marychain hoorde ik er in terug, maar de liedjes waren in elk geval sterk, heel sterk.

Ik zag de band in maart 2009 een paar keer spelen op SXSW, en hoewel niet geweldig, vond ik ze wel sympathiek.

Het was ook even het juiste bandje op het juiste moment. Shoegaze kwam weer even in de mode dankzij bijvoorbeeld My Bloody Valentine, dat weer was gaan spelen en daar veel succes mee had. Maar wat TPOBPAH zo aantrekkelijk maakte is dat ze los van stogzuigergitaren ook mooie liedjes konden schrijven: Come Saturday bijvoorbeeld.

Hun tweede album, Belong, beviel me echter een stuk minder. Te veel lelijke toetsen, iets te veel The Cure, vond ik. Maar de band kreeg ineens wel airplay hier op 3FM dus wie weet lag er wel een mooie toekomst voor hun in het verschiet. En ach, vroeger was het heel normaal dat een succesvol debuut werd opgevolgd door een minder album. Zie The Jam en The Clash. Die maakten daarna met respectievelijk All Mod Cons en London Calling als derde album, hun beste plaat.

Even geduld hebben dus. Het beste moest nog komen.

Teleurstelling

Door de radio-aandacht en het gegeven dat The Pains Of Being Pure At Heart een leuke liveband is, had ik gerekend op een toch vol Tivoli aan de Oude Gracht.

Teleurstelling 1: De band stond geprogrammeerd in het veel kleinere Tivoli De Helling.

Teleurstelling 2: Er waren krap aan tweehonderd kaarten verkocht.

The Pains Of Being Pure At Heart is in korte tijd volledig van de radar verdwenen, zoveel staat wel vast.

Ik heb een leuk concert gehad hoor, en vond ook de latere liedjes leuker dan ik gedacht had. Maar of en hoe ze hier nog terug kunnen komen? Het gekke is dat hun muziek op een rare manier ineens ook heel anachronistisch overkwam. Indie-gitaarmuziek, kan dat nog in 2012?

Wat mij betreft wel, ik zag op Eurosonic het verrukkelijke Veronica Falls weer spelen, en ook al staan ze volgende keer voor vijftig mensen te spelen: ik kom.

Maar ik zag op datzelfde Eurosonic ook het Londense Spector en ik dacht: als dit de toekomst van de Britpop is, dan maar geen Britpop.

Het was niks met Britpop

En wie zit er nu eigenlijk nog te wachten op een band als Spector, dat anders dan Veronica Falls helemaal niet leek te spelen als een bandje dat graag optreedt, maar als een band die van alle kanten beloofd is dat ze erg goed zijn en voorbestemd voor grote dingen. En ach zo'n showcase op het Groningse Eurosonic doen ze nog maar even: de Heineken Music Hall zal niet ver weg meer zijn.

Vergeet het maar. Wordt niks met Spector, zoals het nu al een jaar of drie niks meer is met alles wat er aan Britpop beloftes op ons afgeschoten wordt.

Niet alleen is de kwaliteit beroerd, er is zo langzamerhand ook geen publiek meer voor. Hoeveel mislukte tweede en derde albums van bands als The Pigeon Detectives, Frattelis of de Klaxons kan een mens verdragen.

Zelfs het zes jaar geleden zo overdonderende Arctic Monkeys breekt geen potten meer. Maandag komt hun nieuwe single Black Treacle uit, maar zelfs in Engeland verwacht ik geen top-10-hit.
Prachtig liedje, daar niet van, maar zo heel veel heeft dat album Suck It And See waar het vanaf komt niet gedaan, ook het momentum van de Arctic Monkeys lijkt voorbij.

Alsof de hele lichting gitaarbands die vanaf 2001 een opleving veroorzaakte in het wat verdorde rocklandschap aan het uitsterven is.

The Strokes? Tsja, is er iemand die hun vorig jaar verschenen comeback plaat nog wel eens opzet? White Stripes? uit elkaar. Franz Ferdinand? Ze komen dit jaar met een nieuw album, maar hun Tonight van drie jaar geleden was niet het succes waar op gerekend was.

Kaiser Chiefs, Kooks en Razorlight? Afgelopen, uit.

Allemaal ooit zeer veel belovende bands, waar nu in de media vooral een beetje meewarig over wordt gedaan.

De enige succesvolle echt overtuigende gitaarplaat, met radiovriendelijke rock 'n roll, die ook een 'alternatief' publiek aanspreekt kwam van The Black Keys.

Dat is een beetje weinig.

Moeilijk

Gitaarbandjes als The Pains Of Being Pure At Heart zullen het moeilijk gaan krijgen op de Nederlandse podia dit jaar. De keuze wordt steeds groter en de toegangsprijs steeds hoger. Bovendien: er zijn teveel goede tot uitstekende Nederlandse bands om te gaan bekijken. Dus waarom wachten op de zoveelste niet ingeloste Britse of Amerikaanse belofte als je ook naar Blaudzun, Moss, Rats On Rafts of Go Back To The Zoo kunt?

De Nederlandse rock staat er veel beter voor dan de Britse, dat kan inmiddels wel worden vastgesteld. Nog geen drie weken oud, liggen er dit jaar al prachtplaten van Blaudzun, Bart Constant, Luik en Hospital Bombers en komt volgende week ook nog eens de prachtige derde plaat van Moss uit.

En wat hebben de Britten ons tot nu toe te bieden in 2012?

Niks nieuws, maar toch wel een plaat waarvan ik dit jaar heel veel verwacht: Given To The Wild van The Maccabees.
Het is hun derde, en beste album. Ooit begonnen als zoveelste aardig Britse gitaarbandje maakt de band nu een sprong naar meer complexe, soms gedurfde maar zeer verzorgde rockmuziek.
Met de Britpop van de lichting 2005 heeft het allemaal niks meer te maken, de band gaat voor een groter, meer meeslepend geluid en ontwikkelt zich net zo als Elbow en Radiohead (OK Computer) op hun derde plaat.

Given To The Wild is de enige niet-Nederlandse rockplaat die ik veel draai. Naast die van Blaudzun, Bart Constant en Moss.
Het is dus nog altijd 3-1 voor Nederland.

Niet uitverkocht

8 februari speelt Maccabees in Paradiso, Amsterdam. Dat is nog niet uitverkocht, en zo hoort het. Iedereen heeft nu nog alle kans de band te leren kennen, om alsnog vast te stellen dat Maccabees de moeite waard is om live te gaan zien.

Achter de Maccabees staat geen hypemachine overuren te maken. Maar de Maccabees is wel de Britse band waarvan ik de komende tijd het meest verwacht.

En hoe nu verder met de Britpop? Ach het is zoals Felix White van de Maccabees aan 3voor12 vertelde: het gaat in golven met de muziek, het is nu even niks met de Britse gitaarpop, maar de nieuwe lichting komt er vast weer aan.

Of die met eenzelfde geluid als The Pains Of Being Pure At Heart kunnen volstaan, dat hoe ouderwets ook toch even toekomstmuziek leek, dat betwijfel ik.

Hoe sympathiek ook, met dit soort muziek redt je het domweg niet. Dat zal de band zich ook realiseren. Let op hun derde plaat!
Dat de Maccabees zo'n sterk derde album zouden maken, daar had twee jaar geleden ook niemand op gerekend.

Blaudzun. © ANP
 De Nederlandse rock staat er veel beter voor dan de Britse, dat kan inmiddels wel worden vastgesteld. Nog geen drie weken oud, liggen er dit jaar al prachtplaten van Blaudzun, Bart Constant, Luik en Hospital Bombers en komt volgende week ook nog eens de prachtige derde plaat van Moss uit. En wat hebben de Britten ons tot nu toe te bieden in 2012?  
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden