Column

De Nederlandse moeder onder Surinaams toezicht

Column Aaf Brandt Corstius

Beeld ANP

In het extreem vermakelijke stuk 'Ik ga je rammelen' beschreef Sheila Sitalsing zaterdag in Volkskrant Magazine hoe Surinamers en inwoners van de Caraïben, of eigenlijk iedereen behalve Nederlanders, hun kinderen met harde hand opvoeden. Vooral de zin 'Kom uit die lantaarnpaal voordat ik je vader roep om je benen te breken' is mij bijgebleven als een parel uit de Surinaamse opvoedcultuur. Sitalsing vindt de over-een-dop-erwtoverlegjes van Nederlandse ouders belachelijk, al betwijfel ik of zij zelf haar kinderen weleens een klap geeft. Ik denk het eigenlijk niet.

Hier wil ik een subgenre van de Surinaamse opvoedstijl introduceren, en dat is die van de Nederlandse moeder onder Surinaams toezicht. Ik weet allang dat Surinamers strikter met hun kinderen omgaan dan Nederlanders, want ik woon in Amsterdam. Daarom schaam ik me altijd extra voor het wangedrag van mijn twee kleuters als er een Surinaamse vrouw in de buurt is, net zoals ik mij in elk restaurant in Frankrijk schaam als mijn kinderen om de iPad en kip zonder groenten schreeuwen terwijl alle Franse kinderen sereen hun coquilles naar binnen werken, meestal met een smetteloos matrozenpak aan.

Maar goed, dat subgenre dus.

Het speelt zich vaak af bij een bushalte. Ik zit dan te wachten met mijn twee kinderen, die zich na een wachttijd van langer dan een minuut beginnen te misdragen. Als er niemand bij is, probeer ik ze te paaien met 'Mama ziet de bus er geloof ik al aankomen'. Maar als er iemand met Surinaamse opvoedkundige roots bij de bushalte staat, wat vaak zo is, hoor ik mezelf ineens zeggen: 'En nu gaan jullie op het bankje zitten en jullie zijn STIL.'

Stiekem kijk ik dan naar de Surinaamse vrouwen die ook in het bushokje staan en hoop ik respect van ze te ontvangen. In ieder geval hoop ik dat ze niet dat geluid zullen maken dat klinkt als de letter 't', en dan heel hard en uitgebreid. Want 'ttt' betekent: 'Wat een slechte opvoeder is zij.'

Misschien hangt het in de lucht, want Roué Verveer heeft er blijkbaar net een boek over geschreven (Waarom? Daarom! Opvoeden op z'n Surinaams), maar in het kader van mijn opvoedingssubgenre leende ik vorige week een boek met verhalen over de Surinaamse sprookjesspin Anansi. Die verhalen bevatten zoals alle sprookjes keiharde in-your-face-moralen. Maar waar die bij Europese sprookjes worden gecamoufleerd met zoetsappige verhaallijnen over zeemeerminnen, winden ze er in Het grote Anansiboek geen doekjes om.

Hoofdstuk 1: Als je koopt moet je betalen. Hoofdstuk 2: Ondankbaarheid bestraft. Hoofdstuk 3: B'Anansi en zijn schuldeisers. Hoofdstuk 9: Gierigheid gestraft.

Mijn kinderen genieten van deze verhalen vol straf en schuldeisers. En ik geniet ervan om zinnen als 'Als je koopt moet je betalen' uit te spreken. Die onthoud ik voor bij de bushalte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.