Column

De Nederlandse kinderfilm moet ondergronds

Hoofdrolspelers Mees Smits, Tygo Bussemakers en Lars Henckens tijdens de première van de 3D-kinderfilm Apenstreken.Beeld ANP

Arbeidswet bedreigt Nederlandse kinderfilms! Dat verkondigde Klaas de Jong deze week. Nu roept de producent van films als Michiel de Ruyter, De scheepsjongens van Bontekoe en de Kameleon-reeks wel vaker iets. Dat de crewleden op zijn set blij mogen zijn dat ze überhaupt te eten krijgen bijvoorbeeld. Of, zoals onlangs tijdens een debatavond, dat hij nog voor het ontbijt zo vijftig van die zogenaamde artfilms kan verzinnen. Dat laatste was tegen de jonge producenten van Prins, Gluckauf en Wolf - hij had geen van hun films gezien.

Maar dit betekent niet dat Klaas de Jong altijd ongelijk heeft.

Er ligt een voorstel op het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid om de regelgeving voor zogenaamde 'kunstkinderen' aan te passen. Het aantal dagen waarop die mogen werken, zou worden teruggeschroefd: van maximaal 24 dagen tot hooguit 17 per jaar. Wie zich even verdiept in de totstandkoming van een speelfilm, kan meteen vertellen dat films als Pietje Bell of Mees Kees onder die voorwaarden niet kunnen worden gemaakt. Niet legaal, althans.

De Jong had nóg een reden tot klagen, want hij kreeg een boete opgelegd van 20 duizend euro wegens het onrechtmatig tewerkstellen van kindacteurs. Dit op de set van zijn momenteel in de bioscoop vertoonde productie Apenstreken, nota bene een historische film over kinderarbeid. De controlerende ambtenaren kwamen onaangekondigd langs. De overheidsdienst treedt niet naar buiten over individuele boetes, maar we mogen ervan uitgaan dat de inspectie de acterende kinderen niet hongerig en uitgedroogd aantrof, vastgebonden aan de regiestoel van Johan Nijenhuis.

Al is niks ondenkbaar in de filmwereld.

Shirley Temple werd ten tijde van haar eerste studiocontractje in een donkere kist met een groot ijsblok erin opgesloten, als ze niet voldeed aan de wensen van haar begeleiders. Dichter bij huis was er Ruud van Hemert, die in zijn postuum verschenen autobiografie De Bruut uitlegde hoe hij het filmkroost regisseerde: die kindertranen in Mama is boos! waren gewoon echt. Bij Apenstreken was de sfeer op de set juist ontspannen, zegt De Jong: het léék niet eens op werk. De kinderen in kwestie kwamen slechts een dagje figureren, hadden een prijsvraag gewonnen. De dienstdoende inspecteur legde hem uit dat hier sprake was van een commerciële omgeving én aansturing van een volwassene - dus arbeid.

Het kind is een van de weinige erkende wapens van de Nederlandse cinema. Onze kinderen zijn anders. Ze luisteren minder goed dan die uit Groot-Brittannië, Frankrijk en Duitsland, zijn uitgesprokener en ondernemender en dat vinden kijkers in veel landen leuk.

Filmbobo's lobbyen momenteel in stilte bij het ministerie om de verscherpte regelgeving te versoepelen. Mocht dat niet helpen, dan wordt het tijd voor schaduwboekhoudingen en geheime draaidagen voor kinderen die stiekem naar de set worden gebracht in geblindeerde busjes. Dan moet de kinderfilm ondergronds.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden