Column

De Nationale Ombudsman als de helpdesk van Ziggo

Guido van Woerkom. Beeld anp

Guido van Woerkom, de oud-ANWB-directeur die bijna Nationale Ombudsman was geworden maar sneuvelde in het zicht van de haven, had ervoor kunnen kiezen om in stilte verder te gaan met zijn leven. Toezichthoudend functietje hier, non-executive member of the board daar, kalmpjes voortgaan zonder om te zien.

Hij deed het niet, hij wilde nog één keer van zich laten horen. Het zit hem hoog, de weinig elegante, of, zoals hij zelf wrokkig zegt, 'onprofessionele' wijze waarop de Tweede Kamer een jaar geleden omsprong met zijn benoeming tot Nationale Ombudsman. Twee dingetjes - toevallig net twee van de weinige dingetjes waar de mensen zich ongeremd druk maken, namelijk de suggestie van racisme en de schijn van graaien - en de grap was geboren: ken je die van de lobbybaas die Ombudsman werd?

En nu, een jaar later, wil Guido van Woerkom kennelijk graag zijn verhaal kwijt. Eerder zat hij op televisie bij Pauw, dit weekend stond hij paginagroot in NRC Handelsblad.

Het verhaal van Van Woerkom is een verhaal vol interessante inkijkjes in hoe dat gaat in bestuurlijk Nederland als één van hen - en Van Woerkom is één van hen, geworteld als hij is in het poldercircuit van lobbyen, akkoordjes en ons-kent-ons - aan het wankelen slaat. Dan doet iedereen die ertoe doet een stap achteruit, laat het vangnet kalmpjes uit de handen glippen en kijkt belangstellend toe hoe de val zich voltrekt. Telefoons werden niet meer opgenomen, het grote distantiëren nam zijn aanvang en ook de vrinden van de VVD vonden het niet meer noodzakelijk om publiekelijk iets aardigs over Van Woerkom te zeggen. Grijpen naar een vallend mes, je zou wel gek zijn, Van Woerkom zegt het zelf. Hij zegt erbij dat hij het snapt, maar krab dat laagje begrip eraf en je stuit op dikke klodders ongefilterde verbouwereerdheid.

Tragisch natuurlijk. Een mens zou zich haast verliezen in mededogen en denken dat het hierom draait: om een man die door een combinatie van eigen en andermans stommiteiten een prestigieus baantje niet kreeg, waar hij geen boterham minder om heeft hoeven eten.

Waar het echt om draait, staat verderop in het interview in NRC Handelsblad: 'Het was me heel duidelijk dat het profiel van Alex Brenninkmeijer niet was wat ze zochten. Het geheven vingertje, de politiek voortdurend de maat nemend, dat wilde men niet meer. Dat gold voor beide sollicitatiecommissies.'

Wie 'ze' en 'men' zijn wordt niet gepreciseerd, maar de sollicitatiecommissie bestond uit leden van vijf vooraanstaande partijen in de Tweede Kamer: PvdA, VVD, D66, CDA, SP. Mensen die zijn aangesteld met een mandaat van het volk. 'Ze' benoemen de Nationale Ombudsman om de burger te beschermen tegen onfatsoenlijk bestuur, tegen willekeur van een overheidsapparaat dat een burger kan ruïneren zonder dat die burger veel terug kan doen. Maar als we Van Woerkom mogen geloven hadden 'ze' geen zin meer in een Ombudsman met deze taakopvatting. Kennelijk waren 'ze' in een vlaag van waanzin vergeten voor wie 'ze' er zitten. 'Ze' wilden veel liever iemand die over de eervolle functie dingen zegt als: 'Als je het instituut Ombudsman plat slaat, is het de klachtenafhandeling van een groot bedrijf.'

De Nationale Ombudsman als de helpdesk van Ziggo.

We zijn ontsnapt aan een rampzalige benoeming.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden