De nasleep van een nieuwjaarsborrel

De krant van vorige week zaterdag had een interessant artikel over de Nederlandse Spoorwegen. De strekking was dat NS-topman Meerstadt had gezegd dat de NS de zeggenschap terugwil over de railverkeersleiding. Die ligt nu nog bij Pro Rail.


Het nieuws was afkomstig van een nieuwjaarsborrel van de NS voor journalisten. De verslaggeefster sprak daar met Meerstadt.


Een dag later legde ze het nieuws voor commentaar voor aan Pro Rail, dat vervolgens naar de NS stapte om opheldering te vragen.


De NS zocht daarop contact met de krant. Een woordvoerder meldde dat Meerstadt een en ander zo niet had gezegd en dat als het al was gezegd, dat in een informeel gesprek zou zijn geweest, waaruit niet geciteerd had mogen worden en dat de verslaggeefster dat had moeten weten. De NS wilde de publicatie tegenhouden.


De verslaggeefster zegt dat zij niet wist dat het om een informele bijeenkomst ging. Zij heeft zich voorgesteld aan de NS-directeur en hem gevraagd wat hij op een hoorzitting van de Tweede Kamer over de problemen op het spoor zou gaan zeggen. Het antwoord heeft ze in een nieuwsbericht opgeschreven.


De NS houdt vol dat de verslaggeefster heeft geweten dat zij niet mocht citeren uit de bijeenkomst omdat de afspraak was dat er geen interviews gehouden zouden worden. Bovendien heeft ze tijdens het gesprek geen aantekeningen gemaakt. Daarom dacht de topman dat het om een informeel gesprek ging.


Uit gesprekken met de betrokken redactieleden begrijp ik dat er vrijdag op enig moment is geconcludeerd dat de lezingen lijnrecht tegenover elkaar stonden, maar dat die van de NS wel in het verhaal moest worden verwerkt. Uiteindelijk werd als laatste alinea van het verhaal deze zin opgenomen: Een woordvoerder van de NS ontkende gisteren, na lezing van dit artikel, dat Meerstadt bovenstaande uitspraken zou hebben gedaan.


Dat zinnetje bracht lezers en mij aan het twijfelen. Klopt het verhaal? Heeft Meerstadt het nu wel of niet gezegd?


De verslaggeefster zegt dat hij het heeft gezegd. Zij was niet blij met het laatste zinnetje, dat op verzoek van haar chef is toegevoegd.


De chef zegt dat hij volledig achter zijn verslaggeefster staat en dat het artikel daarom gewoon is geplaatst. Maar hij vond dat de mening van de NS niet mocht ontbreken in het artikel.


Ik begrijp die redenering van de chef, al zou ik zelf een andere afweging hebben gemaakt.


Als de krant de verslaggeefster gelooft, kan het artikel ook zonder weerwoord van de NS in de krant. Het citeert immers de hoogste baas van de NS.


Tegelijk realiseer ik me dat de chef ook moet meewegen dat de krant belang heeft bij een goede werkrelatie met de NS.


Maar dan nog. In dit soort gevallen moet het volgens mij van tweeën een zijn: je gelooft je eigen mensen en drukt het stuk af zonder de laatste alinea, of je gelooft de lezing van de NS en dan druk je het stuk niet af.


De nu gekozen oplossing komt tegemoet aan het bezwaar van de NS, maar geeft de lezer geen duidelijkheid en dat is toch wat de krant moet bieden.


Blijft over de vraag of de NS-topman het nu wel of niet heeft gezegd. Ik denk dat de strekking klopt, van wat de verslaggeefster schreef. De vraag of ze het zo aan hem mocht toeschijven, zonder overleg met de NS, is vers twee. Volgens mij zijn Nieuwjaarsborrels altijd informeel.


Aan de andere kant: ook al was het een informele bijeenkomst, dan nog had de NS-topman zich moeten realiseren dat hij sprak met een verslaggeefster die uit was op nieuws. Wie op dat niveau werkt, weet hoe hij met de media moet omgaan en houdt, als hij niets wil zeggen, zijn kiezen ook op elkaar op informele bijeenkomsten.


Inmiddels is de hoorzitting in de Tweede Kamer achter de rug. Uit de verslaggeving kon ik niet afleiden dat Meerstadt daar inderdaad heeft gepleit om de zeggenschap over de railverkeersleiding weer bij zijn NS te leggen, zoals de krant zei dat hij dat zou gaan zeggen. Wel wil hij de zeggenschap over de reizigersinformatie krijgen, maar dat is niet de railverkeersleiding.


Dan iets heel anders. Bijna twee weken geleden zette de ANVR, de vereniging van reisbureaus, een lijst op internet van reisaanbieders die vakanties verkopen zonder de wettelijke garantiestelling dat reizigers hun vooraf betaalde geld terugkrijgen indien het reisbureau failliet gaat.


De consumentenautoriteit denkt dat ongeveer honderd bureaus dat doen. De website van de krant kopte vervolgens: Actie tegen malafide reisclubs. Handzaam, maar niet correct, want uit het artikel bleek dat veel kleine gespecialiseerde reisbureaus vaak niet aan die garantstelling kunnen voldoen omdat de voorwaarden zijn toegespitst op grote organisaties.


De kop is inmiddels aangepast maar hier geldt dat voorkomen beter was geweest dan genezen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden