De motor is de gorilla van deze tijd

De grootste vijand van de fiets is de motor.Beeld anp

Omdat ook wij die stinkende scooters van het fietspad willen weren, zijn wij lid geworden van de Fietserbond die - naar wij hopen - de macht van de onwelwillenden op dit gebied kan breken. Maar zo'n lidmaatschap schept verplichtingen en dus voelden wij dit pinksterweekend een sterke drang om er met de fiets op uit te gaan.

En dat deden wij ook, zij het op onze ouderwetse stadsfietsen. Zoals bekend is de stadsfiets een tot een minimum herleid geraamte, een rammelkast die geen enkel vlees meer op de verroeste botten heeft. Het is een casco waarvan alle luxe is afgesloopt, dit om te voorkomen dat de fiets in de ogen van een dief aantrekkelijk zou kunnen zijn.

Het gevolg is wel dat de stadsfiets, zoals die tegen brugleuningen wordt gekwakt, in niets meer lijkt op de fiets waarop veel Nederlanders zich buiten de stadsgrenzen verplaatsen. Dat zijn lichtgewicht voertuigen met vaak meer dan 27 versnellingen. Shirt, broek en schoeisel hebben zich aangepast aan de fiets, zodat je de wielrenner ook zonder zijn fiets al van verre kunt herkennen. Helaas beschikken wij nog niet over wielrijderskledij, zodat ik mij - trappend tegen brug of heuveltje - voelde als Maarten Koning die zijn vrouw Nicolien probeert bij te sloffen. Deze door J.J. Voskuil beschreven fietstochtjes zijn hoogtepunten in de Nederlandse literatuur.

Als bijvangst bleek Nederland mooier te zijn dan gedacht en voor het eerst in mijn leven fantaseerde mijn brein over 'buiten wonen'. Wij reden langs Kamerik en Woerden, staken met de pont de Lek over, deden dat bij Everdingen nog een keer en zetten toen koers naar het Gooi.

Op een gegeven ogenblik fietsten wij door de laan waar de wiskundige L.J. Brouwer (1881-1966) dood is gereden. Hij had, gehuld in een paardendeken, een Sinterklaascadeautje naar de overburen gebracht en was toen gegrepen door een auto. Hij kwam op de andere weghelft terecht en werd nog twee maal overreden.

Daags na onze tocht las ik dat John Nash, die geniale wiskundige van nu, ook bij een auto-ongeluk is omgekomen. Hij had juist een grote prijs ontvangen en keerde terug naar Princeton, toen hij en zijn vrouw uit een taxi werden geslingerd. De andere inzittenden, onder wie de chauffeur, hebben het vermoedelijk overleefd. Zou het iets voor wiskundigen zijn om bij auto-ongelukken het leven te laten?

Niet helemaal. Archimedes werd vermoord door de Romeinen, Gödel - net zo vreemd als Nash - heeft zich doodgehongerd, Einstein koos voor euthanasie, Turing werd misschien met een appel vergiftigd en radioactieve besmetting zorgde ervoor dat John von Neumann stierf door kanker. Hij liet nog een priester komen, want je kunt niet weten. Eigenlijk is er altijd wel wat bij het sterven van die wiskundigen. Alleen Freudenthal sliep op een mooie herfstdag vredig in, zittend op een bankje in het park. Hij werkte aan een universele taal om met buitenaardse wezens te kunnen communiceren.

Om eerlijk te zijn heb ik tijdens onze fietstocht verschillende malen doodsangsten uitgestaan vanwege het verkeer om me heen en dan moet ik daaraan toevoegen dat wij ons bijna altijd aan de speciale fietsroutes hebben gehouden.

De grootste vijand van de fiets is niet de auto, zelfs niet eens de vrachtwagen, maar de motor. Die ziet er met zijn helm op vaak uit als een futuristisch monster, dat met veel geknal over 's heren wegen jaagt. Een binnenweg kan niet stil of verlaten genoeg zijn, of daar komt de motorrijder al weer aangescheurd, zijn kop vol met verkeerde ideeën over wat nu eigenlijk vrijheid is.

En dan heb ik niet eens over de motorclubs, die met vertoon van macht de dorpen komen binnenknetteren om bij de plaatselijke friettent neer te strijken. Vaak gaat het om enkelingen of om achter elkaar racende duo's, die je al van verre hoort aankomen. De motor is de gorilla van deze tijd.

Daags na ons tochtje las ik ook dat in het Friese dorpje It Heidenskip een motorrijder was aangehouden, die 100 kilometer boven de maximumsnelheid reed. Ook vijf andere hardrijders konden hun rijbewijs inleveren. Ik heb zulke racemonsters dit weekend bij tientallen gezien en gehoord. De dijken langs de Lek zijn meer een scheurgebied dan een stiltegebied. Als de politie daar gaat staan, kan zij ter plekke tientallen motoren verbeurd laten verklaren.

Deze week houden Bennie Jolink en zijn band Normaal op met toeren en met bier drinken. Dat er godzijdank een einde moge komen aan Oerend Hard. Bedankt Bennie voor de herrie!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden