De moeders deugden voor geen kloten

Met fotootjes op Twitter lieten enkele moeders elkaar kortgeleden zien wat zij hun kinderen zoal meegeven naar school: speltpannekoekjes, superfoods, sojayoghurt met zaden en mooi glanzend fruit. De kinderlunches werden in gecompartimenteerde lunchbakjes van roestvrijstaal gepresenteerd.

Het waren maar een paar moeders, maar ze wekten veel woede onder de mensen, heel veel diepe woede. Die moeders deugden voor geen kloten, ze deden het alleen maar voor zichzelf en voelden zich zeker beter dan wij. Gelukkig flikkerden hun kinderen alles toch meteen in de vuilnisbak en renden ze in de pauze naar de snackbar. Ze konden hen dus net zo goed meteen chips en frikadellen meegeven naar school. Net als zij.

Een beetje eigenaardig was de woede wel, al was het omdat je zou denken dat het niets met jou te maken heeft wat een ander zijn kinderen te eten geeft. Toch is dat niet zo, helemaal niet: de ander moet zijn kinderen dezelfde rotzooi geven als jij, anders raken wij gewoon hartstochtelijk van de kaart.

Goed gedrag van derden schiet ons steeds vaker in het verkeerde keelgat. Het Glazen Huis, giro 555, groene energie - het ene goede gedrag maakt ons nog kwaaier dan het andere. Maar waarom is dat zo? Waarom worden fotootjes van gezonde kinderlunches als een daad van agressie opgevat? Mogelijk wilden de moeders elkaar de loef afsteken, maar deden ze het ook om ons te irriteren?

In de boeken van neuropsycholoog Ian Robertson lees je dat onze hersenen een hekel hebben aan innerlijk conflict. Hersenen zoeken altijd naar evenwicht en rust. Als moeders bijvoorbeeld lezen dat er gezonder voedsel bestaat dan wat zij hun kinderen geven, zullen zij zo'n conflict ervaren. Ze hebben dan twee opties om hun innerlijk evenwicht te herstellen. Gedachten veranderen - 'Onzin!' - is snel en gemakkelijk, gedrag veranderen - gezonder gaan eten - lastig en tijdrovend.

Als nu zo'n gezonde moeder een foto twittert of op een bakfiets langs een McDonald's rijdt waar jij en je kinderen net de tanden in een hamburger willen zetten, raken ook jouw hersenen even in zo'n akelige tweestrijd verzeild. De hamburger, die je zo-even nog zo vrolijk toelachte, dreigt er heel anders uit te gaan zien. Ook jij hebt twee opties om je innerlijk evenwicht te herstellen. Gedragsverandering kost je je hamburger en dus kies je liever optie 2: je scheldt die moeder de botten vol.

Het vervelende is alleen dat je je hersenen nu met een nieuw conflict hebt opgezadeld. Eerst was je alleen iemand die zijn kinderen slecht te vreten gaf, nu ben je ook nog een briesende gek in de McDonald's. Wat te doen? We weten intussen dat gedragsverandering moeilijk is - ophouden met schelden brengt je terug in het eerste conflict. Dus kies je er opnieuw voor iets aan je gedachten te doen: 'Er moet wel iets aan die moeder mankeren, anders stond ik hier niet zo vreselijk te schelden.'

En dan ben je waar je wezen wilt. Het was even spannend, de hamburger was al bijna afgekoeld, maar het evenwicht is hersteld, de rust teruggekeerd. Eet smakelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.