De middenklasse sjoemelt erop los

Over haar schoondochter zegt ze: 'Ze speelt met haar eten, nipt aan haar wijn en ze is krenterig met mannen.' Als haar zoon afscheid wil nemen, gaat ze pontificaal klaar staan, spreidt haar armen en keert hem haar wang toe....

Ze wordt gespeeld door Pleuni Touw en je gruwt van haar egocentrisme, haar vooroordelen en haar neiging alles naar haar hand te zetten. Maar je hebt ook met haar te doen wanneer ze refereert aan het ene lullige slippertje dat ze ooit heeft gemaakt met de broer van haar man. En wat is ze deerniswekkend als ze nuchter vaststelt dat haar man geen minnaar meer is, maar een partner .

Over het gemodder met familiebanden en relaties gaat Momenten van geluk Alan Ayckbourn. Terecht werd dit vroege hoogtepunt in het oeuvre van de Engelse successchrijver door Joop van den Ende uit de kast getrokken. Het geeft nog steeds een treffend beeld van de middenklasse die worstelt met huwelijksbeloftes en sjoemelt met trouw.

Moeders verjaardag wordt gevierd in een restaurant waar de familie al sinds de opening komt. Dat etentje wordt afgewisseld met korte scènes à deux in hetzelfde restaurant, die aan de verjaardag vooraf gingen of erop volgen. Daardoor komen we er gaandeweg achter wat zich voor en na dat gezellige diner heeft afgespeeld. De gezelligheid blijkt nogal hypocriet.

Dat de verjaardag een noodlottige afloop gaat krijgen, weten we al snel, maar dat het slippertje van de moeder al even onafwendbare gevolgen had, moeten we raden. Haar voorliefde voor haar jongste zoon krijgt bij Ayckbourn gek genoeg geen verdere betekenis. Zou het in zo'n well made play niet prachtig zijn om ook dat gegeven tot op de bodem uit te buiten?

Verder geen kwaad woord over het stuk, Ayckbourn schreef een doorwrochte komedie en die krijgt in de regie van Berend Boudewijn het volle pond. Op een ingenieus draaitoneel flitsen de korte scènes als flashbacks en flashforwards voorbij. Aanvankelijk is dat slechts een aardige vondst die het tempo erin houdt. Op den duur wordt die carrousel nogal voorspelbaar.

De acteurs stemmen hun spel af op de grote zaal: forse gebaren en komediespel, bedoeld om effect te sorteren. De figuren worden daardoor nogal eendimensionaal met weinig plaats voor nuance. Wie daarin glorieert, is Ad Knippels als ober. In talloze gedaanten is hij de buitenstaander die deze familietragiek aanschouwt en soms even te hulp wordt geroepen.

Ook musicalster Vera Mann redt zich uitstekend: van ondergeschoven vrouwtje eindigt ze als een dame die het heft in handen neemt. Maar het leukst is Angela Schijf als verloofde van de jongste zoon, die totaal uit de toon valt in dit quasi beschaafde gezelschap. Met haar dwaze accent en haar uitbundige spel steelt ze de show. De anderen houden hun masker op. Ze leveren vakwerk, dat wel, maar het beklijft niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden