De medaille

Onze hersenen zijn het soms niet met zichzelf eens. We zien dingen die niet waar zijn, maar onze hersenen doen ons bedrieglijk geloven dat ze volkomen waar zijn....

Ik zeg dit uit eigen ervaring, voor sommige gevallen schaam ik me, ik geef twee voorbeelden.

Het was vier keer waarschuwing rood en vier keer rood licht op een kruispunt op de snelweg naar Groningen, maar ik zag het als acht keer groen en scheurde met een snelheid van 120 km per uur het kruispunt over, bijna fataal.

Op een andere late avond toen ik terug naar huis reed, zeiden mijn hersenen: ‘Ga door, neem deze weg. Dit is de juiste, twijfel niet.’

Met overtuiging reed ik de snelweg op, waar ik opeens honderden auto’s op me af zag komen rijden. Ik reed op de verkeerde baan, een spookrijder.

Beide gevallen vonden plaats in een periode waarin ik in de drukke en zware afrondende fase van een roman zat en de hele dag had gewerkt.

Waarom vertel ik dit?

De gebeurtenis vorige week tijdens de Olympische Winterspelen in Vancouver met de schaatser Sven Kramer en zijn coach heeft me in het bijzonder beziggehouden.

Ik deed toevallig de tv aan op het moment dat coach Gerard Kemkers met zijn wijsvinger Sven Kramer op het verkeerde been zette en naar de verkeerde baan stuurde waardoor hij werd gediskwalificeerd.

Nederland stond op zijn kop en de volgende dag waren de wijsvinger van de coach en de boze Sven Kramer samen paginagroot in alle kranten te zien. Niemand kon dat ongeluk plaatsen. Iedereen had het over die ‘verdomde’ verloren kans, over die belachelijke actie van de coach, over onherstelbare schade, over een zekere gouden medaille die verloren was gegaan. Maar niemand zei: ‘O, wat een zonderlinge belevenis!’

Nee, niemand heeft het gezegd, maar ik zeg het nu en geef het een bijzondere plek in de Nederlandse sportgeschiedenis.

De hersenen van de coach konden zoveel druk en spanning niet meer aan. Ze begonnen hem te bedriegen en hem verkeerde orders te geven: ‘Pak de andere baan. Nu meteen!’

Het was indrukwekkend om te zien hoe een superspeler onder enorme druk en spanning, groot geld, nationale belangen en onder toezicht van honderden camera’s op het ijs in twijfel werd gebracht.

Onze hersenen zijn het mooiste, geheimzinnigste deel van de kosmos en gaan soms, net als het leven, hun eigen gang.

De gebeurtenis in Vancouver was pijnlijk, maar volkomen menselijk.

We kunnen er zelfs van genieten als we het grote geld, de reclames en de sponsoren even aan de kant zetten. Het was het spel van het leven, live op tv, een meesterwerk gepaard met pijn.

De coach en de schaatser moeten niet somber zijn, ze moeten het voorval niet als een tragische gebeurtenis in hun leven meenemen. Gerard Kemkers en Sven Kramer hebben samen iets formidabels meegemaakt, ze hebben een geheim hoekje van het leven gezien.

De ervaring die ze nu delen is honderden stukjes gouden Vancouver medailles waard. Die ene gouden medaille was niet voor Sven Kramer. Zo heeft het moeten zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden