De martelgang van de 'school run'

In één op de vijf auto's op de Britse wegen zit in de ochtendspits een ouder die de kinderen naar school brengt....

Peter de Waard

Eén keer heb ik mij zelf aan deze vorm van micro-forensisme bezondigd. Als vriendendienst aan een buurvrouw die een dagje in Londen wilde winkelen, bood ik aan haar kinderen van school te halen. Met de auto, want de buurvrouw vond dat je de meiden - van acht en elf jaar - na een vermoeiende schooldag niet nog een keer een mijl naar huis kon laten lopen.

Ik wilde beslist niet te laat zijn. Daarom ging ik al om vijf voor drie van huis. Het kostte mij door de drukte bijna tien minuten om die ene mijl naar de school te overbruggen. Daarna moest ik zo ver van school parkeren, dat ik bijna weer een mijl van de school verwijderd was, zij het aan de andere kant. Tegen kwart over drie stond ik buiten adem met honderden moeders (veel vaders zag ik niet) voor een gesloten schoolpoort. Na het rinkelen van de bel ging de poort open en stormden de wachtenden het schoolplein op.

Slechts een enkeling waagde het de terugweg wandelend af te leggen. De meeste kinderen werden bij de hand gegrepen en naar de auto - in vele gevallen een benzine- en ruimteverslindende fourwheeldrive - gesleept, waar ze strak in de gordels werden gegespt en een Snickersreep en een blikje frisdrank in de hand gedrukt kregen. Daarna begon de grootste ergernis, die alleen iemand met Brits engelengeduld kan verdragen: eindeloos wachten om te kunnen invoegen in de file van moeders met kinderen. Even na vier uur was ik weer thuis, waar de twee meiden onmiddellijk video gingen kijken.

Incidenten kunnen niet uitblijven. Een hoofdonderwijzer in mijn dorp werd onlangs zo woedend op een stel over een parkeerplaats kijvende moeders, dat hij de politie belde.

Zelfs in Groot-Brittannië vindt men nu dat er iets moet worden gedaan aan deze dagelijkse school run. In vergelijking met twintig jaar geleden worden twee keer zoveel kinderen met de auto naar school gebracht, meestal over afstandjes van nog geen twee mijl (ruim drie kilometer). Bijna de helft van de kinderen op de basisschool gaat met de auto naar school en nog bijna een kwart van de leerlingen op de middelbare school. Tegelijkertijd is de vetzucht onder Britse kinderen nog nooit zo groot geweest.

Onder het mom dat het mes aan twee kanten snijdt - minder verkeer en gezondere kinderen - stelde de Britse regering daarom vorige week vijftig miljoen pond (zeventig miljoen euro) beschikbaar om de schoolgaande jeugd weer te leren wandelen en fietsen. De basisscholen krijgen elk vijfduizend pond en de middelbare scholen tienduizend om fietsenstallingen te bouwen en de leerlingen beter verkeersonderwijs te geven.

De regering heeft ook een stok achter de deur bedacht: scholen die er niet in slagen de kinderen op autoloze wijze binnen te halen, moeten hun lesrooster maar veranderen.

Makkelijk zal de operatie waarschijnlijk niet worden. Tot nu toe heeft niemand enthousiast gereageerd. De vakbond van hoofdonderwijzers staat op zijn achterste benen: 'Als de roosters moeten worden veranderd, dan moet dat gebeuren uit pedagogische overwegingen, en niet als oplossing voor de verkeersopstoppingen.'

De RAC (de Britse ANWB) waarschuwde dat ouders hierdoor in problemen worden gebracht, omdat zij het brengen en halen van hun kinderen nu nog kunnen combineren met hun werk. Alleen Sustrans (een initiatiefgroep die zich inzet voor lokale projecten om de verkeersoverlast tegen te gaan) noemde het een stap vooruit.

In de omgeving waar ik woon, zal er vermoedelijk van alle plannen niet veel terechtkomen. Al zouden er bij iedere school rijwielstallingen komen als paleizen, dan nog zou geen ouder zijn kind per fiets naar school durven laten gaan. Fietspaden zijn er niet en de wegen zijn zo smal, en de automobilisten, vrachtwagen- en buschauffeurs zo weinig gewend aan fietsers, dat een dergelijke sociaal-culturele revolutie zou ontaarden in een bloedbad onder de schoolgaande jeugd. Zelfs het trottoir van en naar de scholen ontbreekt of is zelfs nog te smal voor een kleuter van zes.

Met vijftig miljoen pond voor fietsenstallingen lost de regering het probleem niet op. Eerst zullen miljarden moeten worden besteed aan de aanleg van voet- en fietspaden.

Voorlopig kan de buurvrouw nog een beroep op mij doen.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden