De Manus

Elk kantoor heeft er één: de onmisbare. Soms is het de wachtwoordweter, de regelaar of de computervraagbaak en soms alle drie tegelijk. Hoe ervaren zij deze status? En wat blijken wij vooral niet te kunnen?

Alwik Tiggelaar (39), automatiseringsfunctie bij The New Motion, een aanbieder van elektrisch vervoer.

'Met vragen over alles waaraan een snoer zit, komen mensen bij mij. Toen ik hier net werkte, vroegen medewerkers vaak advies over printers. Ik werd daar zo gek van, dat ik op een gegeven moment riep: 'Ik weet niets van printers'. Gisteren lag het telefoonverkeer plat, toen schakelden collega's geen hulp in van degene die daarover gaat, maar vroegen ze mij om een oplossing. Ik probeerde dat eerst te negeren en door te gaan met vergaderen, totdat ik het niet meer kon aanzien en toch te hulp schoot.

'Ik vind het niet erg om te helpen, maar wel als het heel vaak is. Dan kom je niet meer aan je eigen werk toe. Ik heb overdag geen tijd mijn mails te beantwoorden, dus dat doe ik vaak 's avonds. Maar dat probleem hebben wel meer collega's, hoor.

'In vorige bedrijven waar ik werkte, had ik eenzelfde rol. Je ziet dat mensen een probleem hebben en dan denk je: dat doe ik wel even. Het is dus gedeeltelijk mijn eigen schuld. Je lost iets een keer op en daarna komen ze altijd naar je toe. Dat lijkt me logisch, menselijk gedrag. Maar waar ik niet tegen kan, is als mensen drie keer dezelfde vraag stellen. Dan is het gewoon desinteresse.

'Naarmate je ouder wordt, word je beter in het reageren. Ik vraag nu eerst: heb je zelf al iets geprobeerd? Heb je de computer al herstart? Heb je al gegoogeld? Het is vaak gemakzucht, hè? Ik ben ook zo iemand die alle wachtwoorden weet. Vervolgens onthoudt niemand die meer, want ze denken: Alwik weet het.

In mijn privéleven sta ik ook bekend als iemand die altijd te hulp schiet. Eerst kwamen alleen vrienden naar me toe met de vraag of ik ze kon helpen, vervolgens ook kennissen en op een zeker moment zelfs vrienden van kennissen. Toen dacht ik wel: zoek het allemaal zelf maar uit. Als er weer iemand belde, zei ik: je kunt langskomen, maar ik reken 50 euro per uur.'

Marja Cottaar (58), office manager bij Urgenda, een duurzaamheidsorganisatie.

'Mijn functie is echt manusje-van-alles. In mijn functieomschrijving staat: organiseren van het hele kantoor, directiesecretariaat, financiën en het assisteren bij communicatie en evenementen. Praktisch gezien houdt het in dat ik de potloden bestel, maar ook regel dat iedereen krijgt uitbetaald.

'Ik merk dat mensen in paniek raken omdat ze het druk hebben. Als een printer het niet doet op het moment dat ze die hard nodig hebben, krijgen ze een black-out. Ikzelf raak niet in de stress, dat komt misschien omdat ik een stuk ouder ben dan de rest.

'Het valt me wel op dat hoe jonger collega's zijn, hoe minder zelfstandig ze zijn. Ik regel bijvoorbeeld ook het middageten. Een oudere collega gaat de tafel dekken als ik dat nog niet heb gedaan, een jongere komt naast me staan en vraagt of we nog gaan lunchen. Dan zeg ik: daar is de koelkast. Het is een beetje verwend gedrag, maar het is ook wel aandoenlijk en onbeholpen. Ze hebben het zo druk met wat er in de buitenwereld gebeurt.

'Vorig jaar verhuisde het bedrijf naar een andere locatie. Ik had alles geregeld. Toen we in het nieuwe pand zaten, ging ik een maand op vakantie. Ik stuurde iedereen een mailtje waarin ik uitlegde waar alles stond: in die doos zit eten, dus dat moet de koelkast in, in die andere doos zit kantoorgerei, enzovoort. Toen ik een maand later terugkwam, stond bijna alles er nog hetzelfde bij. Het eten in de doos was verrot en mensen kwamen naar mij toe met allerlei vragen. Toen zei ik: dat weet ik niet. Jullie zitten hier al een maand, dit is mijn eerste dag.

'Soms erger ik mij wel aan anderen in het bedrijf. Dan vraagt iemand tijdens de lunch bijvoorbeeld: waarom is er geen echte boter? Dat vind ik verwendheid, dan denk ik: als je echte boter wilt, koop die dan. Sommige mensen denken dat veel dingen die ik doe een vanzelfsprekendheid zijn, dat is niet zo. Daardoor heb ik bij een enkeling weleens het gevoel dat er op me wordt neergekeken.'

Melle Drenthe (35), assistent hoofdredactie de Volkskrant, voorheen office manager.

'Met alle vragen op technisch gebied komen mensen bij mij. Het installeren van printers, verbinding maken met een wifinetwerk, het via de computer aanvragen van vakantiedagen, het opvragen van een visum, eigenlijk alles, behalve met vragen over redactionele inhoud.

'Toen ik office manager was, was dat ook mijn taak. Inmiddels hoort het denk ik niet meer bij mijn functie, maar het is zo gegroeid. Mensen zeggen weleens: neem je niet te veel hooi op je vork? Maar het zijn voor mij routineklusjes waardoor het me eigenlijk nul moeite kost. Iemand anders is een half uur bezig om uit te zoeken hoe je iets moet declareren, ik heb dat in een halve minuut gedaan.

'De enige reden waarom ik weet hoe het moet, is dat ik het elke dag doe. Sommigen dienen eens in de twee maanden declaraties in, dan is het logisch dat je niet meer weet hoe je dat precies doet. Het is geen domheid of luiheid, misschien is het wel gemakzucht of, om het eufemistisch te zeggen, efficiëntie. Ze proberen het eerst een halve minuut zelf en als het dan niet lukt, lopen ze naar mij. Dat snap ik wel, ik zit praktisch naast ze. Zelf zou ik het ook op die manier doen.

'Ik heb er lol in om te helpen. Het declareren, het invullen van vakantiedagen, al die dingen werken met computersystemen. Stiekem ben ik een computernerd, ik bouw zelf ook computers. Als je dat gewend bent om te doen, zijn die vragen kinderspel. Het fijne is dat je er mensen echt mee helpt en dat ze je dankbaar zijn.

'Het enige klusje dat ik vervelend vind, is het verwijderen van vastgelopen papier uit het kopieerapparaat. Dat is ook iets wat iedereen kan. Als ze daarvoor twintig keer per dag je hulp vragen, word je daar niet blij van. En natuurlijk is het ook zo dat ik de ene dag meer zin heb om mensen te helpen dan de andere. Ik heb ook weleens een nacht wat minder geslapen.'

Office Space

Een van de beste en leukste films over het geestdodende kantoorleven is Office Space (1999) van Mike Judge, de maker van Beavis and Butt-head. Peter Gibbons werkt als programmeur bij Initech. Als een ontslagronde dreigt, besluit hij samen met twee collega's wraak te nemen op het bedrijf. Hun actie begint bij het kopieerapparaat. Ze slepen het ding mee naar een weiland en slaan het - terwijl de beats van Die Motherfucker Die van de Geto Boys klinken - met een honkbalknuppel kapot. Een van de mannen draaft zo door dat hij door zijn collega's moet worden tegengehouden. Haro Kraak

Anchorman

Grote kans dat u de laatste tijd Ron Burgundy ergens hebt gezien. De nieuwslezer, een typetje van acteur Will Ferrell, maakt momenteel een promotour voor de lancering van de film Anchorman 2. Het eerste deel zit vol ongemakkelijke en seksistische kantoorscènes op de redactie van het fictieve tv-station KVWN. Zo wordt de debiele weerman Brick Tamland op een gegeven moment door zijn collega's op de bevallige nieuwslezeres Veronica Corningstone afgestuurd. Hij schraapt zijn keel en zegt: 'Ik zou jou graag een uitnodiging doen toekomen voor het broekfeestje.' 'Probeer je te zeggen dat er een feestje in je broek is en dat ik ben uitgenodigd?' 'Precies!' HK

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden