De man van tien miljoen

Het wordt tijd voor serieuze bevolkingspolitiek, meent Paul Gerbrands van de Club van tien miljoen. Vol is vol. Weg met de kinderbijslag, stop de immigratie en verschaf gratis anticonceptie....

Paul Gerbrands (56) bewoont een eengezinswoning in het Brabantse Dommelen achter Eindhoven, waar het Dommelsch pils vandaan komt. Vijfentwintig jaar geleden is hij Den Haag ontvlucht vanwege de drukte. Hij is inmiddels ruimschoots ingehaald. Het verkeer kruipt voort over de A2 en daarna rukt de neerslachtige nieuwbouw vanuit Eindhoven op richting Kempen.

Paul Gerbrands is de man van tien miljoen. Niet van tien miljoen euro, zoals Moberg van Ahold. Gerbrands geeft geschiedenisles in Veldhoven en is van de Club van tien miljoen, die wil dat de Nederlandse bevolking meer dan drastisch inkrimpt.

Hij publiceerde dit voorjaar een boek met de wat kromme titel Mijn land van veel en vol. De boodschap is er niet minder helder om. Die tien miljoen is een willekeurige kreet, zegt Gerbrands. Eigenlijk zouden we terug moeten naar vijf miljoen of zelfs drie miljoen, als je de zogenaamde ecologische voetafdruk als uitgangspunt neemt.

Die ecologische voetafdruk was het onderwerp van de VN-conferentie in Rio de Janeiro over duurzaamheid, in 1992. Daarmee wordt de maximale bevolkingsdruk bedoeld die een land kan verdragen zonder over de grens grondstoffen te hoeven weghalen. Zoals wij nu in ruime mate doen.

Het gekke is, zegt Gerbrands, in VN-verband, op grote internationale conferenties in Rio of Johannesburg of Caïro, daar luiden we de alarmklok over de overbevolking op wereldschaal. Maar als je wilt praten over overbevolking in Nederland, dan mag het plotseling niet meer.

'Wij krijgen hier straks zeventien, achttien miljoen mensen, zegt het CBS. Ik noem dat een noodsituatie. Het taboe op Nederland is vol, dat is wel langzamerhand aan het smelten. Weg is het nog beslist niet. Vorige week publiceerde het Sociaal Cultureel Planbureau een nieuw rapport. Daar stond in hoeveel auto's er per vierkante kilometer zijn. Niet het aantal mensen. Ze kunnen het niet uit hun keel krijgen. Alsof ze meteen besmet zouden zijn.'

Bijna tien jaar geleden begon Gerbrands met zijn club. Zette vorig jaar advertenties in NRC Handelsblad en de Volkskrant. Oproepen over dit probleem na te denken. De Volkskrantlezers waren heel boos, er kwamen ontzettend veel negatieve reacties. Op school keken de collega's hem aan of hij een besmettelijke ziekte had.

'Zestien miljoen is wel genoeg', stond in zo'n advertentie. Of 'Vol ís vol'. Of 'Nederland is vol, ten dele overvol'. De Volkskrant verbood het niet maar het was een moeilijk en gevaarlijk terrein, schreef de ombudsman toen. 'Ik kreeg wel vervelende telefoontjes, bedreigingen. Nee, geen kogelbrieven gelukkig. Ik denk dat ik de Volkskrant een grote dienst heb bewezen door te stoppen.'

Hij kreeg langzaam meer aanhang, heeft nu tweeduizend donateurs en een stuk of twintig prominenten die als uithangbord willen dienen. De ondernemer Paul Fentener van Vlissingen bijvoorbeeld, de jurist S. C. Couwenberg, en een hele rits hoogleraren. Veel medici en natuurkundigen.

Maar bij de politiek krijgt hij nog steeds geen poot aan de grond. Een tijdje geleden mocht hij een advertentie zetten in het CDA-krantje, maar daar kwam groot gedonder van. 'Politici zeggen tegen mij: je hebt gelijk. Maar nooit met journalisten erbij. Dan is het: we hebben nog geen standpunt.'

In de jaren zeventig kon er wel over worden gepraat. Het kabinet-Biesheuvel stelde de staatscommissie-Muntendam in. Wat we aan moesten met de overbevolking. Die commissie kwam met een paar honderd aanbevelingen, de gratis pil was daarbij en er moest een eind komen aan de komst van steeds meer gastarbeiders. Maar de PvdA vond het niet solidair met de Turken en de Marokkanen. En het CDA was tegen gratis anticonceptiva. Dat was een mooi monsterverbond en van het rapport Muntendam is nooit meer vernomen.

'Nederland is vol, ten dele overvol', had Gerbrands in zijn advertentie uit de troonrede van het kabinet Van Agt-Wiegel geciteerd. Koningin Juliana las het hoogstpersoonlijk voor in 1979. Vervolgens verscheen Janmaat op het toneel en was het in één klap afgelopen. Toen mocht er niet meer over 'vol' worden gepraat.

Ongeveer om de tien, twaalf bladzijden van zijn boek verzekert Gerbrands: wij willen met discriminatie en racisme niets te maken hebben. Het helpt niet. 'Ik heb hier het NOS-Journaal op de bank gehad. Eerste vraag: bent u toch niet een ietsepietsie racistisch? Ik vind: donder dan op als je dat denkt.'

Hij heeft wel overwogen om in de politiek te gaan. Toen kwam Fortuyn en werd de spoeling dun. Hij is achteraf blij dat hij de kans heeft laten liggen, ziet nu ook scherper de fouten van Fortuyn. 'Laten we wel wezen, hij kreeg de handen op elkaar omdat hij zei: het is de schuld van Paars, van de buitenlanders, en voor ons is het allemaal zielig. Wij worden beroofd en moeten wachten op zorg. Met als conclusie, de grenzen dicht. Dan discrimineer je.

'Wij hebben zelf die zestien miljoen bij elkaar geneukt. De immigratie is alleen maar één miljoen van die zestien. Ik heb contact gehad met Fortuyn. Ik heb hem gezegd: als jij niet je immigratiestop combineert met bevolkingspolitiek, dan ben je oneerlijk bezig. Hij zei dat ik niet mocht verwachten dat hij zou pleiten voor afschaffing van de kinderbijslag. Wie zou dan nog op hem stemmen? Dat vond ik goedkoop.'

Er moet een bevolkingspolitiek komen, vindt Gerbrands. Zowel op het vlak van de immigratie als dat van het geboortecijfer. Bos en Balkenende gruwen van discriminatie. De immigratie wordt nu beperkt, terwijl je tot je zestiende kinderbijslag krijgt. Dát is pas discriminatie. Je moet rationeel zijn. Nu zijn er 1,3 miljard Chinezen. Die willen allemaal een ijskast en een auto. Ze gaan dus het milieu gigantisch aantasten. En er komt een moment dat zij net zo'n hoge consumptie hebben als wij. Het is een eenvoudig sommetje. 'In de hele wereld kunnen tweehonderd miljard mensen worden gevoed, zegt men wel. Ja, als iedereen leeft als een Tibetaanse monnik. 's Morgens een glaasje sap en 's avonds een gebakken muis.'

De vergrijzing, momenteel een hete aardappel, hoeft geen probleem te zijn. Gerbrands spreekt van een zegen, een kans, een rijdende trein waar we op moeten springen. Beslist niet krampachtig tegenin gaan.

Als je zoals Wellink van de Nederlandsche Bank de vergrijzing wilt bestrijden met nóg meer immigratie en nóg meer kinderen, dan heb je over twintig jaar een nóg grotere grijze golf die je moet tegengaan. Dan moeten we met Nederland naar dertig miljoen. Gerbrands spreekt van een 'schrijnend' gebrek aan visie, zowel op vergrijzing, als op immigratie of milieuproblemen.

'Nederland is een grote woonkamer, de regering en de vakbonden praten over prijscompensatie of bezuinigingen. Dat is passé, daar gaat het niet om. Dat is behangen en een plafonnetje verven, terwijl het water een meter hoog in de kamer staat.'

Hoe ziet dan zíjn lange termijnvisie eruit? 'Als wij hier niet meer mensen binnenlaten dan eruit gaan, en gemiddeld per vrouw één kind krijgen, dan gaan we in veertig jaar van zestien miljoen naar twaalf miljoen mensen.' Dat is tergend langzaam, maar hij zou in zijn Dommelse achtertuin een groot feest geven als het zover is. 'Zoals ik ook deze zomer feestelijk in mijn tuin zat: twee miljoen mensen met vakantie, ik waande me in Frankrijk.'

Geen kinderbijslag meer, gratis anticonceptie en een immigratiestop. Ook daarmee zal hij niet veel vrienden maken. 'Zes miljoen mensen minder, zonder enige discriminatie, het kan me niet schelen of dat Surinamers of Eskimo's of protestanten zijn. Dat is niet aan de orde.'

Maar over de multiculturele samenleving moeten toch wat harde noten worden gekraakt. Een fictie, vindt hij. 'Niet omdat ik dat wíl, omdat het zo is. Zwarte en witte scholen, de Belgen verdeeld in Vlamingen en Walen, de Ieren die elkaar de tent uitvechten. Pakistan en India, noem maar op, de Balkan, dat zijn culturen die schreeuwen om erkenning.'

Een maatschappij is historisch gegroeid. Daar kunnen best mensen indruppelen. Maar zo massaal als nu, dat kan de samenleving helemaal niet hebben. Er komt elk jaar een stad van ongeveer 70 duizend inwoners bij, zeg maar Middelburg. Die hele integratie is een fiasco. Daar is nooit over nagedacht. Niet alleen hij, Paul Gerbrands, vindt dat.

Hij zoekt in zijn boek een citaat uit het jaarrapport van het SCP van 1998: 'Als minderheden bijna eenderde van de stadsbevolking vormen en op weg zijn een meerderheid te worden, is spreiding of integratie helemaal niet meer aan de orde.' En iets verderop: 'In plaats van een geslaagde integratie zien we een langzaam afbrokkelende samenleving met zich apart ontwikkelende minderheden en mensonterende toestanden in asielzoekerscentra.'

Ineens zie je dat het afgelopen is met de integratie, iedereen gaat zijn eigen weg. Neem Berlijn, daar woont een grote groep Turken. Daar is niks mis mee, maar de Turken van de derde generatie blijken helemaal geen Duits meer te spreken. 'In Delfshaven zie je het begin van apartheid, dat stond in jullie eigen Volkskrant.'

Paul Gerbrands wil ontwikkelingshulp koppelen aan bevolkingspolitiek. 'Als we iedereen hierheen halen die het moeilijk heeft, dan loopt het binnenkort in de honderden miljoenen mensen. Veel meer geld moet naar die landen, stop hier met huizen bouwen, bouw huizen en fabrieken in Albanië.'

Ook voor die boodschap zal hij de handen niet op elkaar krijgen. Hij heeft wel overwogen zelf iets te beginnen in de politiek. Niet om in de regering te komen, maar als een soort Roel van Duyn. Want eigenlijk voelt hij zich bij Groen Links nog het meest thuis. Jammer dat die leugens verkondigen, namelijk dat het mogelijk is met steeds meer mensen een ecologisch verantwoorde samenleving te hebben. Hij heeft altijd links gestemd, is lid geweest van PvdA en daarna van D66. 'Maar het lijkt wel alsof je alleen met rechtse argumenten de overbevolking kunt bestrijden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.