De magnolia mag naar hartelust ontluiken

De afgelopen twee weken leed ik aan een ondraaglijke maagpijn die mij, vooral bij het lezen van de krant, grimmig en ongenaakbaar stemde en waartegen met maagtabletten helemaal niets viel uit te richten, zodat ik mij al bijna had neergelegd bij een toekomst als cultuurpessimist toen mijn kleine Griekse poes...

Er staat ons een opgewekt seizoen te wachten. De magnolia ging binnen alvast in bloei. Eerst hebben we haar nog snel buiten in de laatste sneeuw gezet om te kalmeren, maar inmiddels mag ze van deskundigen naar hartelust ontluiken. En in de tuintijdschriften lees ik vrolijke berichten over dubbele primula's. 'Gegroefde lapsnuitkevers kunnen een probleem zijn' staat er weliswaar zorgelijk, maar ook dat kan mijn goede humeur niet verstoren. We zien bij nader inzien gewoon af van dubbele primula's en zijn de gegroefde lapsnuitkevers zo een stap voor.

Vorige week, toen de haarbal nog in de weg zat, zou ik misschien wel een beetje misselijk zijn geworden bij het lezen van alle berichten over de boekenweek. Al dat kinderachtige gekonkel over pikordes en verkoopcijfers en schrijverspersoonlijkheden. Gadver. Maar nu we de ergernissen hebben uitgekotst, de poes en ik, zijn we blij aan de boekenweek begonnen. Het gaat immers goed met de lezersmarkt, en vooral met het 'historische gat' daarin, lees ik in HP/De Tijd, dus wat zou ik dan klagen?

Overigens schrijft HP/De Tijd:

'Niet zozeer het historische gat in de lezersmarkt is nieuw, maar de omstandigheid dat Nederlandse uitgevers er pas nu notie van nemen.' Dat, knik ik, is nogal wiedes. Als de Nederlandse uitgevers al eerder notie van het gat hadden genomen, zou de omstandigheid dat ze er pas nu notie van nemen nu eenmaal niet nieuw zijn.

Zolang je nog maagpijn hebt moet je niet te veel van zulke teksten lezen. Ze nemen je humeur al gauw van je over met hun onzorgvuldigheden.

Verder bladerend in HP/DeTijd stuitte ik op een verhaal over onderwijs dat een paar dagen eerder nog behoorlijk slecht bij me zou zijn gevallen. Het ging over het grote onrecht dat 'ons soort mensen' tegenwoordig zijn kinderen niet naar witte scholen mag sturen. Nou ben ik best bereid voorstander te worden van schoolsegregatie, zoals ik ook best bereid ben tegenstander te worden van schoolsegregatie - als de argumenten maar kloppen. Maar in dit verhaal was ik het spoor meteen bijster.

De schrijfster citeerde een beroemde socioloog die had gezegd dat 'schools cannot compensate for society'. Dit om te benadrukken dat zwarte achterstandskinderen op een witte school niet beter presteren dan op een zwarte school. Hun achterstandsmilieu is namelijk veel sterker bepalend voor hun schoolprestaties dan hun schoolomgeving. Maar als dat zo is, zou ik een dag eerder nog chagrijnig hebben geroepen, waarom zou je je dan serieus zorgen gaan maken over witte kinderen op zwarte scholen?

Mijn chagrijn zou dan trouwens vooral zijn ingegeven door het begrip 'ons soort mensen'. Een begrip waarmee schrijvers je hun tekst binnen trekken en jou beginnen te lezen. Zodat je het ene moment tegen je wil wordt ingelijfd bij het witte lezerspubliek van HP/De Tijd en een uur later alweer bij het progressieve lezerspubliek van Volkskrant magazine. Daar dook de term 'ons soort mensen' namelijk ook al op, in een verhaal over adviezen bij levensproblemen.

In Amerika, was de strekking van het verhaal, haalt ons soort mensen zijn neus op voor adviezen op de televisie. Progressieve en intellectuele types zoeken bij psychische nood liever hun toevlucht in de kwaliteitskranten en op de betere internetsites. De adviseurs daar bieden literaire en filosofische hulp aan hoogopgeleiden, waarvan voor het gemak wordt aangenomen dat ze 'zonder uitzondering eerder van de Golden Gatebrug in San Francisco zouden springen dan hun probleem aan de rechttoerechtaan tvtherapeut Dr. Phil voorleggen.'

Waarom die intellectuele types dat zouden doen is intussen een raadsel. De twee geportretteerde adviseurs van de hoogopgeleiden zijn ontegenzeggelijk beunhazen: 'Geen van beiden heeft een passende opleiding.' Terwijl de gesmade tvtherapeut Dr. Phil McGraw toch echt gepromoveerd is in de klinische psychologie. De adviseurs van de hoogopgeleiden houden het bij slechts 'één virtuele ontmoeting', de adviezen van Dr. Phil McGraw zijn ingebed tussen voorgesprekken en nagesprekken en worden meestal uitgevoerd onder begeleiding van een lokale therapeut. Toch heten de adviezen van Dr. Phil hapklaar - die van ons soort mensen heten bondig.

Als ik nog maagpijn had gehad, zou ik me vast hebben geërgerd aan de zelfbenoemde superioriteit van al die groepen 'ons soort mensen', zoals ik me ook zou hebben geërgerd aan de Arabische vrouw die deze week in de AlettaJacobslezing alle Nederlandse vrouwen opdroeg minirokjes te gaan dragen en te gaan buikdansen. Maar ik erger me niet. De lente komt eraan en dat wordt een opgewekt seizoen. Het wordt het seizoen van de haarballen.

In Het grote boek van de poezenkrant dat ik onlangs cadeau kreeg, lees ik dat je in het seizoen van de haarballen altijd een papieren zakdoekje bij de hand moet houden. Zodra de poes begint te kokhalzen, moet je het zakdoekje voor haar uitspreiden op de grond. Dat is beter voor het tapijt. En verderop lees ik: 'In Korea werpt men levende katten in kokend water om go yangi soju te maken, een drankje dat door ouderen wordt ingenomen tegen reumatiek en arthritis.' Ik kan de lente blijkbaar al voelen in mijn botten, dat ik zelfs opknap van zo'n bericht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden