De Maatschap is geweldig, al leidt vervlechting van feit en fictie af

Dramaserie De Maatschap schept een frustrerend grijs gebied tussen feit en fictie. Wat klopt er en wat is verzonnen?

Voor een serie die niet over de familie Moszkowicz gaat, doet Guy Clemens in De Maatschap een wel erg rake imitatie van telg Bram. De zangerige Limburgse tongval, het parmantige hoge stemmetje en het neurotische knipperen en tuiten van de lippen als hij zich concentreert - net echt.

Aanvankelijk is dat typetje van Clemens storend, want er ontstaat een frustrerend grijs gebied bij dit soort faction, de mengeling van feit en fictie: als dit detail treffend is, wat klopt er dan nog meer, en wat is verzonnen? Daar wil je niet aan denken als kijker.

Voor even moet de gekunstelde wereld van de dramaserie de enige zijn waarin je je begeeft, de buitenwereld komt daarna wel weer. Dat is grofweg ook wat de makers van de kijker en de familie Moszkowicz vragen met de uitgebreide disclaimer vooraf (afgezien van het juridisch dichttimmeren, natuurlijk).

Toch wen je aan Clemens en zijn Bram, die in deze vierdelige VPRO-serie Benjamin heet. En je krijgt al snel sympathie voor de andere broers Meyer, gespeeld door Diederik Ebbinge, Daan Schuurmans en Xander van Vledder, die allen in meer of mindere mate door hun vader zijn opgezadeld met het tweedegeneratiesyndroom, en ook met zijn geldingsdrang, maar niet met zijn doorzettingsvermogen - een gevaarlijk mengsel.

Het opmerkelijke aan het scenario van Hein Schütz en Alma Popeyus is: het verhaal is vooral backstory, achtergrond. We stappen in deze raamvertelling als de 78-jarige vader Matthias Meyer, fijn neergezet door Pierre Bokma, zijn zonen thuis bij elkaar roept: wat zou hij te melden hebben?

Voordat hij zijn aankondiging kan doen, krijgt hij een toeval en wordt afgevoerd naar het ziekenhuis. Gedurende het infarct en de nasleep ziet de pater familias zijn leven voorbij komen: de moeilijke terugkeer na het concentratiekamp, het opbouwen van een advocatenkantoor, het autoritair opvoeden van vier jongens, waarvan er een al vroeg ontspoort (de rest volgt later).

Drama genoeg dus en de constructie zou uitstekend werken als het vertelheden er niet zo vaak tussendoor glipt. Want de verhaallijn in het nu is minder interessant: moeder en drie zonen hangen rond in het ziekenhuis, de andere zoon, verstoteling Theo (Daan Schuurmans), probeert hun locatie te achterhalen.

Gelukkig komt daar gedurende aflevering drie, volgende week woensdag te zien, verandering in. Het verhaal stuwt dan voort naar de onvermijdelijke tragische ineenstorting van de maatschap. Als je je niet laat afleiden door de tijdsprongen en de daarbij behorende grime en pruiken om de acteurs ouder of jonger te maken, zie je sterk spel.

Als sleutelroman werkt De Maatschap geweldig. Alle hiaten worden opgevuld: het gesprekje tussen Bram en Desi Bouterse op de dansvloer, hoe Willem Holleeder vanuit het kantoor van Bram zijn liquidaties regelde, zelfs hoe de romance tussen Bram en Eva Jinek opbloeide. De goedgelovige krijgt een bevredigend rond verhaal. De scepticus vraagt zich voortdurend af of er iets van klopt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden