De lonkende knipoog van het voetbal in Afrika

Charles Bromet en Willem Vissers

Het voetbal in Afrika knipoogt, waar het in Europa is ingesnoerd in het strakke korset van serieusheid en miljoenenstrijd.

We waren in 2002 in Mali toen kennis Hans Visser en ik, van de tak met een extra’s, de Afrika Cup bezochten. Voorop zijn auto had Hans een vlaggetje van de Staatsloterij geplaatst, met dat logo met die twee visjes. Als we bij de afzetting rond het stadion arriveerden, zeiden we met een glimlach dat we vertegenwoordigers waren van de ‘Republiek van de Vissers’, een machtig staatje in Centraal-Afrika. Ze kenden ons toch wel? Dat vonden de bewakers zo grappig dat ze ons lieten doorrijden.

Die knipoog is typerend voor Afrika, continent van vrolijkheid en ontspanning. Bewakers kijken bij de entree in het stadion in journalistentassen omdat de veiligheidsvoorschriften dat voorschrijven, maar niet omdat ze geloven dat iemand kwaad wil met hun voetbal.

Tijdens de Confederations Cup in Zuid-Afrika hebben wij Andries Mampudi ingehuurd als taxichauffeur. Hij brengt ons voor een schappelijke prijs overal naartoe en wij proberen Andries soms mee te nemen naar onze uitjes.

Zo was Andries vorige week mee naar een ontvangst bij de Nederlandse ambassadeur in Pretoria. Oh, zei een Nederlandse zakenman op het feestje, nemen jullie je chauffeur mee naar binnen? Die van hen zat de hele avond in de auto. Hoeft niet te eten zeker. Die van ons zat als eerste aan de rijst met lekkere dingetjes en heeft de rest van de avond zitten bellen, vermoedelijk met vrienden, om de schoonheid van het zwembad van de ambassadeur te beschrijven.

Andries gaat dus ook mee naar het voetballen. Dat zit zo: de perstribune is al gebouwd op WK-schaal, maar die zit bij de Confederations Cup bijna nooit vol. En dus laten wij Andries op de wachtlijst zetten voor een kaartje.

Achter ‘werkgever’ vullen we gewoon iets in. Royal Dutch Press. Of het blad Drivers Seat, dat zoals bekend veel aan voetbal doet. Wij, met collega Roel van De Limburger als aanhouder, hebben tegen de jongedames van de persafdeling gezegd dat het zonde is als al die plaatsen leeg blijven. En omdat zij al die lege plekken ook ten zeerste betreuren, heeft Andries dus al volop genoten van het voetbal, van Zuid-Afrika - Nieuw-Zeeland onder meer en van Italië - Brazilië.

Op vleugels rijdt hij ons ’s avonds weer naar ons gastenverblijf in Melville, Johannesburg. Bijna fluitend wisselt hij onderweg een klapband. Hij heeft zelfs een gele vuvuzela voor ons gekocht, de veelbesproken lawaaitoeter, zodat we thuis ook nog plezier hebben van onze avonturen met Andries.

Andries gelukkig, wij gelukkig. Natuurlijk: wat wij doen kan eigenlijk helemaal niet, en zeker niet over een jaar tijdens het WK, als het allemaal nog veel drukker is en veel belangrijker, dat voetbal. Als de FIFA-mannetjes in hun strak gesneden Europese mode het zouden weten, zouden ze hun vinger opsteken en heel hard foei roepen. Dan zouden ze menigeen vermanend toespreken.

Het zij zo. Zolang het Afrikaanse voetbal naar ons knipoogt, kunnen wij het lonken niet laten.

Willem Vissers

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden