De Lieve Heer van Schuddebeurs

De bruidsfotograaf heeft een paar uur de regie over de huwelijksdag. Steeds vaker moet hij plaatsmaken voor een beunhaas met een dure camera....

Zojuist is Remco van der Voordt met zijn truck luid toeterend de Stelbergstraat in het Zeeuwse Bruinisse binnengereden. Bij het uitstappen had hij met een korte beweging zijn schouders losgeschud, alsof hij klaarstond om in te vallen bij een belangrijke voetbalwedstrijd. In werkelijkheid liep hij naar de passagierskant van zijn truck, pakte het boeketje dat op de stoel lag te druipen, en nu staat Remco van der Voordt klaar om aan te bellen bij nummer 9.

'Ho', zegt Leen Kooper. 'Boeket iets hoger houden en naar mij kijken. Oor iets kantelen. Ja, zo is het goed.' En Leen Kooper klikt.

Diana van der Have zag Remco van der Voordt in 1999 voor het eerst bij een avondje country line dancing in Bruinisse. Zacht Diana en nu woont ze al vier jaar samen met Remco in Nieuwerkerk. Maar de mooiste dag van hun leven ontbrak nog aan haar geluk en dus staat Diana van der Have nu in vol ornaat achter de deur van haar ouderlijk huis te wachten. Prrring, gaat eindelijk de bel, Leen Kooper klikt en Diana van der Have huilt van geluk.

De mooiste dag in het leven van bejaardenverzorgster Diana en vrachtwagenchauffeur Remco viel op 23 april 2004, dag voordat het de mooiste dag zou worden in het leven van Mabel en Friso. Maar in Bruinisse scheen de zon.

Het is tien uur 's morgens als de klassieke openingssc van een huwelijksdag wordt uitgevoerd en de komende twee uur hebben Diana en Remco de regie daarvan in handen gelegd van Leen Kooper, bruidsfotograaf te Zierikzee.

Op het moment dat Kooper voor de eerste keer klikte, werd om hem heen even hard geklikt en druk gezoomd. Fotografie en video is gemeengoed geworden, zeker met de entree van digitale technieken. Maar nadat Diana van der Have hem haar jawoord had gegeven, stond voor Remco van der Voordt vast dat alleen een professional goed genoeg was voor hun trouwalbum.

Toch heeft de bruidsfotograaf het moeilijk, zegt Guus van Gunst. Hij is secretaris van de British Institute for Professional Photography, afdeling Nederland. In de BIPP hebben de portret-en bruidsfotografen zich verenigd en Van Gunst schat dat voor ruim eenderde het werk niet voor het oprapen ligt.

Van Gunst: 'Door de digitale technieken heeft de professioneel fotograaf een imageprobleem.' Er is altijd wel een oom of een neef in de familie beschikbaar met een fotocamera met zoveel miljoen pixels en anders is er wel een beunhaas die het klusje wil klaren voor een bescheiden bedrag.

'Maar het begint natuurlijk gewoon met vakmanschap, met het maken van de foto's en met de compositie. Fotoshoppen is mooi, maar het komt wel nadat het eigenlijke werk is gedaan. Het is moeilijk om dat de klant duidelijk te maken.'

Groot is de keuze aan huwelijksfotografen niet op Schouwen Duiveland, maar aan Leen Kooper uit Zierikzee schijn je een beste te hebben. Een man die geweldig is met licht, zeggen sommige collega's bewonderend. Een man die heel goed aanvoelt wat je wilt, zegt Remco van der Voordt. Een man die de emotie kan overbrengen, zegt Leen Kooper over zichzelf. En verder zegt hij over zichzelf: 'Ik lijk misschien op Onze Lieve Heer, maar ik ben het niet.'

Veel meer dan op Onze Lieve Heer lijkt Leen Kooper op Pierre Kartner. Zelfde baard en zelfde bril natuurlijk, maar ook hetzelfde zoetgevooisde stemgeluid. In de twee uur dat hij de regie van deze huwelijksdag in handen heeft, stuurt Leen Kooper het huwelijksbootje naar een hoge staat van romantiek. Met de bruidegom maakt hij grapjes, de bruid overlaadt hij met complimentjes.

Een huwelijk, zal hij later tijdens de middagpauze zeggen, draait eigenlijk alleen maar om de bruid. Zij heeft haar hele leven gedroomd van die ene dag waarop zij dat meisje in het wit zou zijn, het allermooiste meisje van de wereld, en Leen Kooper helpt de illusie graag een handje. Hij doet het al dertig jaar en nog altijd met hetzelfde enthousiasme.

Op de autoradio klinkt een romantisch walsje van Strauss en over de N59 klinkt om de haverklap het getoeter van Remco's truck, hij is kennelijk een graag geziene gast op de weg van Bruinisse naar Zierikzee. Er wordt gewuifd als bij een koninklijke intocht.

De hele vorige dag is Remco van der Voordt druk aan het poetsen geweest en hij heeft eer van zijn werk. Andere automobilisten minderen eerbiedig vaart bij het naderen van Remco's truck die op de motorkap een boeket heeft opgespeld. Remco's truck fungeert vandaag als huwelijksauto.

We rijden in colonne van Bruinisse naar Schuddebeurs, een buitenplaats waar voorname Zierikzee in vroeger tijden hun rust zochten. Meestal zoekt Leen Kooper zijn romantiek op het Schouwse strand, maar vandaag is het licht zo ongemeen hard dat hij de voorkeur geeft aan de schaduw. De paar bomen die Schouwen Duiveland te bieden heeft, hebben elkaars gezelschap gevonden in Schuddebeurs.

Diana manoeuvreert haar sleep uit de truck, Leen Kooper laadt met zijn assistente de apparatuur uit de achterbak. Het poseren voor de foto's waarmee de bruidsfotograaf altijd zo trots pronkt in zijn etalage, kan een aanvang nemen. Bruid tuurt in de verte, bruid is in gedachten verzonken, bruid kijkt bruidegom recht in de ogen, bruid werpt haar hoofd in extase achterover en wordt door bruidegom beloond met zoen in haar hals -totdat Leen Kooper heeft geklikt.

Remco van der Voordt en Diana van der Have hadden hem gevraagd om een traditionele bruidsreportage, traditioneel maar niet klassiek, en die krijgen ze van Leen Kooper. In zijn taakopvatting van een bruidsreportage is hij volstrekt dienstbaar. 'Men vraagt en wij draaien, zoiets is het. Dat wil zeggen: ik ben geen autonoom kunstenaar, maar binnen die grenzen probeer ik het wel zo leuk mogelijk te maken.'

Vanwege de woningnood belandde Leen Kooper halverwege de jaren zeventig van de Randstad in Zierikzee. Hij was accountant van beroep, maar werk op zijn niveau was niet te vinden op het eiland en daarom leidde het lidmaatschap van de plaatselijke fotoclub naar een betrekking bij de plaatselijke fotograaf.

Achttien jaar later, in 1992, ging Leen Kooper op zoek naar zichzelf en deed dat in Santiago de Compostela. In het Spaanse bedevaartsoord stelde hij vast dat het de hoogste tijd was voor zelfontplooiing. Leen Kooper begon een eigen zaak nadat hij eerst naar Engeland was gegaan om tot de conclusie te komen dat hij helemaal niet zo'n goede fotograaf was als hij altijd had gedacht.

Bij het British Institute for Professional Photography leerde Leen Kooper dat binnen de grenzen van een dienstbare taakopvatting er nog een hoop eer te behalen was. 'Rembrandt deed in feite niets anders.'

In de jaren zeventig bedacht Nederland dat huwelijksfotografie van haar tuttigheid af moest. 'Extreem poseren op het autokerkhof', noemt Leen Kooper dat smalend. Nu geldt hij onder collega's als traditioneel en voor de meesten is dat geen aanbeveling. Maar sinds zijn verblijf in Engeland weet Leen Kooper dat traditie ook een kenmerk van het ware kan zijn en dat het geen schande is je talenten aan te wenden in dienst van de opdrachtgever. Die wetenschap heeft hem een hoop zelfrespect opgeleverd. 'Er zijn 2500 professionele fotografen in Nederland en ik kan van mezelf zeggen dat ik bij de beste honderd hoor.'

Op uitdrukkelijk verzoek van Remco van der Voordt besluit Leen Kooper zijn bruidsreportage om twaalf uur in een industri rafelrand van Zierikzee. Staande voor zijn truck poseert de bruidegom met bruid en werkgever. Daar staat een trots man.

Leen Kooper klikt, maar zijn zoetgevooisde stemgeluid verzandt in gebrom. Soms vraagt men wel eens dingen die een professional als hij liever niet zou draaien. Per jaar doet Leen Kooper 35 bruiloften. Meer wil en kan hij niet aan. Sinds hij vorig jaar is overgeschakeld op digitaal kost elk huwelijk hem veel meer tijd dan vroeger. De voorbereiding en de dag zelf vergen nog steeds een uur of vijftien. Maar met de nabewerking is hij al gauw 35 uur zoet. De ene foto moet wat meer uitgelicht, de ander 'gesoft'. Het is een eindeloze zoektocht geworden en dat kost zoveel tijd dat de bruidsfotografie geen vetpot meer is. Maar hij doet het nog steeds graag. 'Alles wat beter kan, moet ook beter.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden