DE LIEFDE

MILITAIR..

'Zomer 1993: als lerares heb ik lange vakanties en ik zou beginnen met twee weken Griekenland met een vriendin. Ik had geen vaste relatie. We wilden gewoon kamperen aan een rustig strand, veel eten en drinken, slapen en verder geen gedoe. Naast ons een lege tent. Van wie zou die zijn? Na een paar dagen kroop er ineens een eenzame Griek in die net uit een legerjeep was gezet. De eerste beslissende blikken waren toen al gewisseld.

Al snel kwam hij die tent weer uit, zat dus in militaire dienst, vanwege leeftijd en opleiding in een hogere functie, en werd op vrije dagen naar dat strand gebracht. Die avond slopen we met z'n tweeën naar het strand en deden daar alles wat je zoal 's nachts kunt doen op een Grieks strand (vooral veel gelachen).

's Ochtends vroeg moest hij weer weg en hij wist niet wanneer hij weer kon komen. Toen onze vakantie erop zat, hadden we elkaar niet meer gezien, en ik ging terug naar Nederland met een hoofd vol twijfels. Ik wist alleen zijn voornaam.

Laat ik dit even zeggen: ik ben 31, woon alleen midden in de grote stad, heb veel gezien en gedaan, en ben zeker niet op mijn achterhoofd gevallen. Dat geldt ook voor hem. Maar van deze one night stand was ik behoorlijk de kluts kwijt.

Ik had nog een paar weken vakantie en genoeg geld, dus zat er maar één ding op: terug, in m'n eentje. Trein, last-minute-vlucht, bus, boot, bus, lopen, tent opzetten, en een kwartier later stapte hij weer uit die jeep (ik geloof het nu nog niet).

Hij had een aantal dagen vrij en na wat tekst en uitleg van beide kanten ging het alleen nog maar goed. Soms trekken tegenpolen elkaar ècht aan. Als ik het warm had, had hij het koud, ik dorst, hij honger, ik moe, hij wakker en omgekeerd. Ik wilde 's nachts op het strand, hij in de tent, hij ruw en vierkant, ik zacht en rond. De lucht trilde ervan.

Er kwam echter vrij abrupt een einde aan. Van hogerhand kwamen er dreigementen: hij zou de bak indraaien wegens spijbelen. We konden elkaar dus niet meer zien. Ik ben toen weggegaan en heb als een gek rondgereisd tot ik naar Nederland kon (met zijn adres).

In het najaar heb ik hem nog eens opgebeld. Hij was veel eerder uit dienst dan hij mij had verteld. Verder reageerde hij: ''Wie is u?'' en ontkende alles. Misschien had hij ergens een verloofde, of is hij uitgehuwelijkt aan een achternicht. Wie zal het zeggen? Híj deed dat in ieder geval niet. Maar bij mij wordt het nooit meer zoals vroeger. Als ik weer eens verliefd word: ik ben honderd kilo lichter en alles is veel gemakkelijker na deze ene ervaring. Maar ja, wat wil je met zo'n tegenpool. Tenslotte heeft hij bevestigd wat er maar aan vooroordelen zijn over de ''Zuideuropese Man'': lui en vals, maar de rest moet ik hem nageven. . .'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.