DE LIEFDE

'Bepakt liftte ik, goed voorbereid, in de zomer van 1988 naar Zweden om als 28-jarige, geïnteresseerd in natuur en cultuur, een aantal wandelingen te maken....

BOSUILTJE

Voordat ik naar Nederland zou terugliften, maakte ik een laatste wandeling, die ik niet goed bleek te hebben voorbereid. Ik liep een traject van dertig kilometer en kwam tijdens een dorstig ogenblik tot de ontdekking dat mijn ingeslagen pakjes drinken geconcentreerd citroensap bevatten terwijl de route mij niet langs of over stromend water voerde.

Toen ik 's avonds afgemat en met een tong van leer een dorpje bereikte, had ik het geluk dat er nog een winkeltje open was. Ik kocht een liter melk, die ik zittend op een stoepje gulzig naar binnen klokte. Toen ontwaarde ik een vrouw die in de tuin van een groot woonhuis textiel te drogen hing. Ondanks de grote afstand merkte ik dat we oogcontact hadden. Ik zwaaide en zij zwaaide terug. Ik zocht mijn weg naar het gazon, waar ik even later met Inge, een kleine, mooie vrouw van 36 jaar met lang zwart haar, in tuinstoeltjes zat te genieten van de avondzon.

Ik vertelde haar over mijn eerste solo-vakantie en informeerde naar een kampeerterrein in de buurt. Ze bood me een overnachting aan; ze paste op het huis, omdat de familie op vakantie was. Ik besloot op haar aanbod in te gaan. Na een douche en een bezoek aan de sauna, een zelfgebouwde hut achter het huis en een primeur voor mij, voelde ik me als herboren. We brachten de avond door met praten, luisteren naar muziek en drinken van veel bier en berenburg.

Lekker aangeschoten ging ik opnieuw de sauna in, dit keer samen met haar. Opgewonden zei ik in gedachten mijn in de loop van de weken vertrouwd geworden slaapzak-nachtrust op een harde ondergrond vaarwel op het moment dat Inge en ik na een ijskoude douche tegen elkaar kropen in een monsterlijk, maar groot hemelbed. Ver van huis beleefde ik mijn wildste uren. We bedreven alle vormen van liefde tot we niet meer konden. Nooit heb ik me zo vrij en ontspannen gevoeld als tijdens die uren met Inge. Voor ik in slaap viel, luisterde ik nog even naar het mysterieuze geluid van een bosuiltje buiten. De volgende dag ben ik met een gelukzalig gevoel naar huis gereisd. We hebben elkaar nooit meer gezien of gesproken, maar nog altijd beleef ik mijn fijnste nacht opnieuw, wanneer ik een uiltje hoor.'

AFSCHEID

'Moe, dorstig en enigszins gedeprimeerd zit ik in de minibus van Maleisië naar zuid-Thailand. Tien maanden reizen door Australië en Azië is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik heb fantastische dingen beleefd, veel gezien, veel leuke mensen ontmoet. Telkens weer heb ik echter afscheid moeten nemen, vaak met pijn in m'n hart. Het zoveelste vaarwel heeft me in een bedrukte stemming gebracht.

De stoel van het busje is enigszins doorgezakt; ik ga wat verzitten en kijk om me heen. En dan zie ik jou, een blonde, opgewekte Canadese. Je lacht me toe: ''Hi.''

Een aantal dagen trekken we samen op aan de kust van zuid-Thailand. Ik besef al gauw dat ik jou èrg leuk vind. Afstand bewaren, zegt een klein stemmetje binnen in me, niet weer. . . Het eerste kleine meningsverschil grijp ik aan als een signaal om snel verder te trekken. Alleen.

Een week later loop ik je - letterlijk - tegen het lijf in een dorp aan de Kwai-rivier. Ik kijk in je ogen en smelt. Enkele onvergetelijke weken volgen. We huren een motor en rijden van dorp naar dorp. We crossen over onverharde paden, verkennen grotten en tempels, bezoeken bergstammen, zwemmen in rivieren.

En dan is het tijd voor afscheid. Zij heeft een afspraak met een vriendin op het eiland Samet, en ik - koppig - wil beslist nog een paar bezienswaardigheden in het noorden bezoeken. ''Bye.''

Na een week houd ik het niet langer vol. Ik reis in een ommezien half Thailand door om een dag later op Samet te arriveren. Het eiland is niet groot, ik vind haar al gauw. Ik huur een hut die nachtenlang op haar grondvesten staat te schudden. Het volmaakte tropische geluk. Te gauw is het echter weer voorbij. Zij moet terug naar Canada, haar jaar zit er op.

Vanaf een terras zie ik de veerboot, met haar aan boord, wegvaren. Ik voel me moe, melancholiek, alleen. Aan een tafeltje naast me zit een mooi, roodharig Israëlisch meisje van haar verse ananassap te nippen. Ze lacht me toe. ''Hi. . .'''

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden