DE LIEFDE

'Banaue, Filipijnen. We zitten op het meters brede balkon van een pension, met uitzicht op de Stairways to Heaven, de glooiende rijstterrassen tegen de heuvels....

Betamax

Met ons zevenen zitten we op het balkon, flessen rum en locale weed in overvloed, Julian met gitaar en prachtige stem die steeds maar weer ''Oh baby, baby, it's a wild world'' en meer van die stemmige nummers zingt. Zachte gesprekken, gegiechel, moppen die half in het Engels, half in het Nederlands en ook nog in een beetje Frans worden verteld.

Er wordt steeds harder gelachen want de weed is van topkwaliteit. De nuffige Parisienne kan ook dit onderdeel van de dag niet waarderen; al de hele trip liep ze tot ergernis van haar leuke man te simmen dat niets hier was zoals in Frankrijk. Ze weigerde steevast Engels tegen de Filipino's te praten. Wanneer ze water bij het eten wilde, vroeg ze om de l'eau en, bij niet-begrijpende blikken steeds harder: DE L'EAU!!! Zo'n type.

Zij droop als eerste af. Haar man leek opgelucht adem te halen en nam nog een glaasje. Jimmy de chauffeur, de maffe Belgische gids die voor de versnaperingen had gezorgd, mijn twee reisgenoten en nog wat gestrande reizigers zongen met Julian mee. Tot de dronkenschap onverbiddelijk toesloeg en ze een voor een afdropen, heel rustig, passend bij de vredige tropische-avondsfeer. Julian, een jongen van hooguit twintig, bleef maar zacht tokkelen en zingen, zittend aan mijn voeten en wenkend met zijn ogen. Hij wist van geen wijken en ik (ongeveer dertig toen) voelde me verplicht om nog wat te blijven zitten, tot ik als laatste met hem over was.

Hij wilde zoenen en méér. Ik wilde hem niet voor het hoofd stoten, hij was zo ijverig, zag er zo lief uit, deed zo z'n best, maar méér wilde ik niet, vlak voor het vertrek de volgende ochtend. Hoe oud was hij eigenlijk? ''Twenty-one already'', klonk het ijverig. ''Please, it's my first time, it really is my first time'' - en dan die grote amandelvormige, bruine prachtogen. Hij begon hartstochtelijk te kussen en ik verbaasde me over zijn kunde, voor de eerste keer. Waar heb je dan geleerd zo te kussen, vroeg ik. Toen hij antwoordde, en hij leek oprecht eerlijk, kon de nacht niet meer stuk. ''I saw it on Betamax.'''

Luke

'Een wonderlijk soort vakantieliefde, als van hogerhand geregeld. Tijdens mijn reis door India, vijf jaar geleden, leerde ik Luke kennen. Een mooie Canadees. Een week trokken we samen op.

Het was zo leuk dat we besloten om langer samen te reizen. Daartoe moest ik een treinticket laten omzetten. We hadden op een bepaalde plek op het station van New Delhi afgesproken. Hij moest geld wisselen. Uren heb ik gewacht, terug naar het hotel, langs de bank, anderhalve dag gezocht en getobd. Geen Luke. Later, in Nederland, vervaagde het gevoel van verliefdheid en teleurstelling.

Twee jaar geleden was ik in Rome. Na een dag vol kerken en lastige Italianen kroop ik op een stoel achterin een pizzeria. Bij de ''heren''; die pech heb je als alleenreizende. Edoch; deur van wc gaat open, blonde jongen stapt naar buiten en ik val bijna om. Luke!

Na zijn afstuderen had hij een paar maanden door Europa gereisd. We hebben veel bijgepraat, wederzijds uitgelegd hoe het misliep in Delhi, en meteen adressen uitgewisseld. Weer een leuke week en daarna een dramatisch afscheid.

Eenmaal thuis blijk ik zijn adres kwijt te zijn. Er volgen weken van wachten bij de brievenbus. Niks. Langzaam wen ik aan het idee dat hij me vergeten is; het zal niets worden.

Vorige week moest ik voor mijn werk een paar dagen naar New York. Met een werknemer van het bedrijf dat ik daar moest bezoeken, ging ik een avond stappen. Na de laatste bar riep hij een taxi voor me. De derde stopte, een passagier rekende nogal traag af en ondertussen kwam er een andere kandidaat bijstaan. Die meneer begon opeens raar te giebelen en zei toen: ''Hello Ann'' (Ik heet Anna).

Nou ja, de hemelen openden zich, engelen daalden neder en zongen met betoverende stemmen: ''Luke''

Ik heb hem sindsdien niet meer losgelaten. Gisteravond heb ik hem van Schiphol gehaald en hij zit nu op de bank te grijzen.

Waarom hij me nooit heeft geschreven? Hij heeft wèl geschreven, ladingen liefdesbrieven (zegt-ie, ik geloof hem maar!). Trouwhartig laat hij me een adresboekje zien met mijn eigenhandig geschreven briefje met mijn adres: nr 36 in plaats van 63. . . Ik, sukkel, heb mijn huisnummer omgedraaid. . .'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden