Column

De liefde voor de kunstprogramma's werkt aanstekelijk

Met drie kunstprogramma's achter elkaar op één avond slaagt AVROTROS erin het grote publiek te bereiken.

Beeld de Volkskrant

Televisie over kunst en cultuur is schaars, maar op donderdagavond presenteert AVROTROS maar liefst drie kunstprogramma's achter elkaar. 'Het bereiken van een groot publiek is altijd leidend', schrijft de omroep in haar missiestatement. Hoe bereik je dat publiek wanneer het op kunst aankomt?

In Krabbé zoekt Picasso, het eerste programma van de kunstavond, gaat acteur Jeroen Krabbé 'op zoek naar de mens achter de meest geniale kunstenaar aller tijden'. Het moge duidelijk zijn: Krabbé is een fanboy. In de achtdelige reeks onderneemt hij een bedevaarttocht, gisteren bezocht hij Picasso's huis in Parijs: 'Fantastisch, heilige grond!' Krabbé komt met verhalen alsof hij Picasso zelf gekend heeft: 'Jááááá, Picasso en Braque waren heel goede vrienden!' Picasso's werk komt ook aan bod. Dan slaat Krabbé een kunstboek open: 'Ik zal je nu een moeilijk schilderij laten zien', en vertelt hij wat Picasso hier volgens hem heeft bedoeld: 'Zie je hoe dit ontleed is? Een compositie volstrekt in evenwicht!'

Krabbé is duidelijk goed ingevoerd en zijn enthousiasme is even besmettelijk als vertederend, al heeft het soms ook iets ongemakkelijks wanneer hij met opgeven vinger tegen de interviewster buiten beeld oreert.

Jeroen Krabbé met op de achtergrond Picasso.Beeld anp

Wat Krabbé over Picasso's werk vertelt, is duidelijk bedoeld voor een publiek dat niet vaak naar musea gaat. Dat verklaart waarschijnlijk ook de keuze voor Picasso's persoonlijk leven als rode draad. In sommige kunstcriticikringen is het weinig bon ton autobiografische gegevens als voornaamste interpretatiekader te gebruiken, Krabbé doet het juist schaamteloos - 'dit schilderij gaat over Eva's dood' - en het werkt: het levensverhaal de suiker die de hartige kunstmaaltijd appetijtelijk maakt.

Na Krabbé zoekt Picasso is het tijd voor Volle Zalen. Al voor het derde seizoen bezoekt Cornald Maas theatermakers tijdens de voorbereidingen van hun voorstelling. Maas stelt zich op als gedienstige interviewer, op zoek naar de idee achter de voorstelling én de persoonlijke worsteling van de makers. In de uitzending van gisteren sympathieke items over Erik van Muiswinkel en Danny Vera, bekend als huiszanger van Voetbal International. Sterk aan Volle Zalen is dat Maas en zijn redactie geen onderscheid maken tussen zogenaamde hoge of lage kunst: musicalster of gesubsidieerd toneelregisseur, ze worden met evenveel oprechte belangstelling behandeld.

Cornald Maas.Beeld anp

Nu te zien, het sluitstuk van de kunstavond, is wat statischer. Een museumdirecteur mag over een tentoonstelling vertellen, gisteren gaf Ann Demeester van het Stedelijk een minicollege over Ed van der Elsken - een beetje een hagiografie, maar met mooie plaatjes.

Is AVROTROS in haar missie geslaagd? Jazeker, alleen al de liefde waarmee deze programma's gemaakt zijn werkt aanstekelijk. Opvallend is wel dat ze vooral canonieke kunstvormen belichten. Gisteravond waren alle behandelde kunstenaars bovendien witte mannen - toeval, misschien. Dat de kunstavond nauwelijks tornt aan het gangbare idee van wat 'kunst' is, bewijst waarschijnlijk hoe kwetsbaar deze programma's nu al zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden