De levensmoede oudere zal pil der genade niet zelf innemen

Huib Drion gunde ouderen een levenseinde zonder pijn en angst. De naar hem vernoemde pil is echter verder weg dan ooit.

TON VINK

Precies 20 jaar geleden publiceerde de jurist Huib Drion (1917-2004) zijn geruchtmakende bijdrage over 'Het zelfgewilde einde van oude mensen'. Drions betoog ging een eigen leven leiden als een pleidooi voor een 'pil van Drion'.

Drion opende het essay dat hem zo bekend maakte als volgt: 'Het lijkt me aan geen twijfel onderhevig dat veel oude mensen er een grote rust in zouden vinden als zij over een middel konden beschikken om op een aanvaardbare wijze uit het leven te stappen op het moment dat hun dat - gezien wat hen daarvan nog te wachten staat - passend voorkomt.'

Drion vroeg zich tevens af waarom ouderen 'het dan niet in eigen hand mogen hebben' en 'waarom ouderen dan niet de rust gegund' van de wetenschap dat zij 'op het moment dat zij dit willen altijd een voor hun eigen gevoel onaanvaardbaar voortbestaan zullen kunnen voorkomen?'

In het door zo'n 117 duizend leden van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) ondersteunde initiatief van de groep Uit Vrije Wil (UVW) blijft hier niets van over. Als voorbereiding op een Kamerdebat over dit onderwerp stelde de initiatiefgroep een conceptwettekst op die duidelijk afwijkt van de opvattingen van Drion.

De oudere die wil sterven omdat hij/zij zijn leven voltooid acht, moet zich volgens het voorstel van UVW vervoegen bij een 'stervenshulpverlener'. Die stervenshulpverlener moet er 'volledig van overtuigd' zijn dat het om 'een authentieke stervenswens gaat' en wel op grond van een 'voltooid leven'.

Daartoe voert die stervenshulpverlener minimaal twee 'uitvoerige en indringende gesprekken' met de oudere. Pas dan besluit de hulpverlener bij wie de zeggenschap berust, of hij de gevraagde stervenshulp zal verlenen. Dat geheel moet ook eerst nog eens bevestigd worden door een onafhankelijk oordelende tweede hulpverlener.

Als die stervenshulpverleners dan het groene licht geven, schrijft een arts volgens de bedoeling een recept uit en worden de middelen verstrekt. Echter niet aan de oudere maar aan de stervenshulpverlener die zich ermee vervoegt bij de oudere die wil sterven.

En ten slotte: 'De hulpverlener ziet erop toe - en blijft er dus zelf bij - dat de oudere de middelen zelf en op de juiste wijze inneemt.' Dat de oudere nog jaren, gerustgesteld door het bezit van de bewuste middelen (zijn/haar 'pil van Drion') verder leeft, wordt hem of haar door NVVE en UVW niet toevertrouwd.

In het voorstel van NVVE/UVW moet de oudere uiteindelijk maar afwachten of hij/zij op het juiste moment de juiste twee stervenshulpverleners treft; een weinig rustgevende gedachte en ver verwijderd van wat Huib Drion beoogde.

Ton Vink is filosoof. Hij is verbonden aan Stichting De Einder.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden