Column

De leukste papa van de buurt

Mijn kinderen hebben een apparaatje waarmee ze YouTube op de tv in de huiskamer kunnen zien en sindsdien kijk ik onvrijwillig mee naar brandende racewagens, voetballers die elkaar de gruwelijkste blessures schoppen en geesteszieke mensen die, om een weddenschap of gewoon voor de lol, dingen doen waar je stante pede aan kunt sterven.

Beeld anp

'Gaan jullie mee naar buiten jongens?', zei ik, maar ze hoorden me niet, want ze keken juist hoe een man met zielloze, azuurblauwe ogen een hele fles whisky in zijn keel goot, waarna hij zich brullend op een bed liet vallen. 'Dat is levensgevaarlijk, jongens! Nooit doen hoor!'

'Neehee...'

Toen ging ik zélf maar naar buiten, onder zo'n dreigend zwerk waaruit het telkens net niet motregende. Ik belandde in zo'n verre, dure stadswijk vol blonde bakfietstweeverdieners, waar iedereen respect heeft voor elkaar, elkaars stokrozengeveltuintjes en elkaars pipowagens op Bakkum met tongue-in-cheek-bloemetjesgordijntjes. Wel mooi wonen hier, dacht ik jaloers, want zelf zit ik tussen de hasjdampen, de rolkoffertjestoeristen en een gestaag groeiend leger van zoet walmende Nutellawafelshops.

In het aanpalende park was een zogeheten 'Pure markt' gaande, met 'biologische speltpoffertjes' voor 5 euro per portie. Ook was er een kraampje waar een bordje 'DE LEUKSTE PAPA VAN DE BUURT' hing, naast een wandelstok en een ouderwetse gleufhoed, bemand door een vrouw die mij in het voorbijgaan ten overvloede vrolijk toevoegde: 'Wij zijn op zoek naar de leukste papa van de buurt!' Nou, dan moest ze niet bij mij wezen.

Tussen een stalletje met 'geitenkroketten' en een kraampje met gehaakte, bonte kinderkleertjes werd er 'lijngevangen' vis aan pennen geregen en gerookt in een grote ijzeren ton. 'Zijn ze dood, pap?', vroeg een klein jongetje aan zijn vader, waarop de man tactloos antwoordde: 'Nou, dat moeten we dan maar hopen, hè?' Het ventje staarde ontsteld naar de vissen en stamelde: 'De oogjes zijn eng... de oogjes zijn eng...' De vader keek op zijn telefoon en sprak afwezig: 'Ja, hè?' Oók al niet de leukste papa van de buurt.

Toen ik weer thuiskwam, zaten mijn kinderen nog steeds voor de tv, nu met een kartonnen emmer gefrituurde plofkip tussen hen in. Op het scherm was weer diezelfde man te zien van die fles whisky. Inmiddels zat hij kantoorbenodigdheden te eten: in zijn strot verdwenen achtereenvolgens de inhoud van een pot lijm, een vlakgom en handenvol puntenslijpsel. Hij kokhalsde erbij, maar zijn helblauwe ogen bleven onbewogen.

De oogjes zijn eng... de oogjes zijn eng..., dacht ik, maar ik zei niets. Ik was tóch blij om thuis te zijn.

s.witteman@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden