Column

De letters in de binnenkant van een wc-rol

Wat zou er gebeuren als we erachter komen dat we de letters in de binnenkant van een wc-rol lezen?

Nico Dijkshoorn
null Beeld ANP
Beeld ANP

Terwijl in Duitsland duizenden mensen de straat op stromen om te knokken voor de vrijheid van meningsuiting, wordt hier in Nederland een heel andere strijd gestreden. Het recht om naakt te mogen douchen. Vooral voor Johan Derksen is dat heel belangrijk, vlak na een voetbalwedstrijd, in je blote reet, de shampoofles van een verdediger vol pissen.

Wat begon als een discussie over de invloed van Marokkanen op onze Hollandse clubcultuur ('Ik vraag het verdomme nog één keer. Voor wie was deze tosti?') vernauwde zich al snel tot dit kernpunt: moeten wij, naaktdouchers, buigen? Moeten wij dat willen, in onze blote lul naast een Marokkaan met een natte onderbroek staan?

Ik douch graag alleen. Desnoods helemaal aangekleed. Door al dat gedoe stapte ik eergisteren anders onder de douche. Hyperalert. Hoe douchte ik eigelijk? Ik vroeg het mijn vriendin. 'Alleen onder de douche ben je stil. Geen idee wat je daar doet, maar ik vind het heerlijk. Eindelijk rust. Soms is het zo lang stil dat ik denk dat je dood bent.'

Dat was waar. Ik douchte lang en zwijgend. Maar wat deed ik dan al die tijd? Ik kleedde me uit en ging onder de douche staan. Kijken wat er gebeurde. Binnen een minuut stond ik de achterkant van een fles shampoo te lezen. Drie minuten later de zijkant van een tube tandpasta. Dat was het. Ik las etiketten onder de douche. Naakt.

Dat plotselinge inzicht zorgde voor veel verwarring. Ik bleek niet alleen onder de douche te lezen, maar ook op de wc. Geen boeken of tijdschriften, maar de achterkant van mijn horloge. Ik herinnerde mij opeens een bezoek aan mijn ouders, jaren geleden. Ik hield het niet meer uit in de woonkamer, ben op de wc gaan zitten en heb daar, bij gebrek aan beter, een kwartier lang de binnenkant van mijn schoen zitten lezen.

Ik kon ze zo op een rijtje zetten, de momenten dat ik op een wc wezenloos iets had zitten of staan lezen. Bij mijn vrienden in Amsterdam, waar ik tijdens het pissen de verjaardagskalender had staan lezen. Na het doortrekken feliciteerde ik ze met de verjaardag van Robbie. Die bleek een half jaar eerder te zijn overleden.

Ik lees ook graag de wasvoorschriften in de binnenkant van mijn broek. Ik weet van al mijn broeken precies hoeveel procent pothynotofiel er in zit. Ik weet wat er op de onderkant van een wastafel staat. Aan de zijkant van stortbakken. Ik ben de wc-lezer.

De trein, dacht ik opeens. Ik lees ook in de trein. Kranten van andere mensen. Hopen dat ze de bladzijde niet omslaan. Als ik ergens niet kan bewegen, moet ik iets lezen, het maakt niet uit wat. Dat is de harde waarheid. In de file lees ik een fles koelvloeistof of wat er nu eigenlijk allemaal in een rolletje drop zit.

Maar de vraag is nu natuurijk: doen Marokkanen dat ook? En zo nee, waarom niet? En zo ja, wat lezen ze dan? Zijn dat weer andere teksten en vindt Johan Derksen dat dan wel goed? Hoe controleer je zoiets? Ik denk dat daar de uiteindelijke verbroedering gaat plaatsvinden. Als we er achterkomen dat we, onafhankelijk van elkaar, de letters in de binnenkant van een wc-rol proberen te lezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden