Column

De lengte van liefde is een film die je bijblijft

De zorg voor een naaste is nauwelijks nieuws. Maar in De lengte van liefde wordt duidelijk hoe bijzonder het is.

Beeld uit De lengte van liefde

Tot dinsdag kon er worden gestemd voor de Mantelzorgawards. Mantelzorgers nomineerden in filmpjes van ongeveer een minuut een persoon die hun leven een beetje makkelijker maakt. EenVandaag had maandag een reportage over een van die mantelzorgers: Kevin, die niet alleen studeerde en een bijbaan had, maar ook voor zijn chronisch zieke moeder zorgde, haar zorgtaak voor zijn oma had overgenomen en regelmatig naar Duitsland karde om zijn ernstig zieke vader te bezoeken. Kevin is 24.

Nederland heeft 2,6 miljoen mantelzorgers. Kevin is een van hen, net als Peronne Tosseram. Zij is de spil in het leven van haar dochter Jasmijn, die haar leven langzaam bijeenraapt na een hersenbloeding. Moeder en dochter worden gevolgd in de ingetogen documentaire De lengte van liefde van regisseur Anna Peeters, die gisteravond bij HUMAN werd uitgezonden.

In een van de eerste scènes in De lengte van liefde zien we Jasmijn op een familiefeestje. Star kijkt ze voor zich, vanuit een soort onzichtbare iglo. Uiteindelijk gaat ze naar bed.

'Even acclimatiseren', zegt Peronne en knuffelt haar dochter voorzichtig.

In het leven van Jasmijn lijkt alles een voortdurend acclimatiseren. Af en toe heeft ze 'een opvlieger van hier tot Tokio' en kan ze niet langer aan tafel blijven zitten. Op andere momenten lijkt er niets met haar aan de hand, zoals wanneer ze met haar moeder door de dierentuin wandelt. En dan opeens is het er weer. De overdosis prikkels, de blik van ijs, het zwijgen op een bankje in de schemer van het apenhuis.

'We zullen het hier gewoon mee moeten doen', zegt Peronne zacht.

De ontroering van De lengte van liefde - die in het najaar op het NFF al de Filmprijs van de Stad Utrecht won - is voor een aanzienlijk deel de verdienste van Peeters, die het vertrouwen van de familie won en zodoende als een schim-met-camera door hun leven kon zweven. Zo was ze in staat werkelijk dichtbij te komen, de kleine aanrakingen te registreren, de bezorgde blikken, die ene verdrietige omhelzing die door een openstaande deur wordt gefilmd en die, als het snikken is weggestorven en de stilte volkomen is, ruw wordt verbroken door de tonen van Muddy Waters' Mannish Boy, Peronnes ringtone.

Peeters' documentaire is een film over veel. Over hoe het is om je zelfstandigheid te moeten bevechten door in het tuinhuisje van je ouders te gaan wonen, over opgesloten zitten in je eigen hoofd en over het labyrint van praktisch gedoe dat het leven wordt als je je met een beperking door de dagen sleept. Misschien is het nog wel het meest een film over de zorg voor je naaste, hulp aan iemand die niet zonder je kan. De blik die Peronne op haar dochter werpt, een blik met alles erin, dat is een blik die je bijblijft.

Dat er 2,6 miljoen mensen (volgens EenVandaag) zijn die doen wat Kevin en Peronne doen, elke dag opnieuw, is zelden nieuws. Het is alledaags, en uitzonderlijk tegelijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden