De lelijkste band van Engeland

Met één single uit, in een oplage van vijfhonderd, speelden The Magic Numbers al voor volle zalen. 'Twee jaar geleden begonnen we samen te spelen, en sindsdien hebben we bijna iedere dag op een podium gestaan....

concertzalen n La Zona Rosa, een van de grotere concertzalen in Austin, hebben zich op de I laatste avond van het South By Southwest-festival, in maart dit jaar, een paar duizend bezoekers verzameld. Het zijn allemaal professionals in de muziekindustrie, want iedereen draagt een badge.

De eerste band, Tom Vek, is enthousiast onthaald, maar wanneer de tweede van vijf nieuwe Britse popgroepen die hier een showcase komen verzorgen het podium betreedt, komt er pas echt beweging in de massa.

Dames en heren: The Magic Numbers uit Londen. In het midden een dik heerschap met gitaar en vooral heel veel haar, een soort Jerry Garcia. Rechts van hem een even gezette dame, een Mama Cass met ook al een enorme bos zwart haar, en een basgitaar. Links van hem een andere dame, iets kleiner, mollig en een beetje gedrongen zoals ze met melodica achter de microfoon staat. Achter het drietal een drummer, met ook al erg veel haar. Het is het merkwaardigst ogende viertal uit de recente popgeschiedenis.

De lelijkste band uit Groot-Brittannië wellicht. Een kwalificatie waar ze een paar maanden later in een Londense pub blijmoedig van beginnnen te grinniken. 'Ja we zijn er al van beschuldigd dat we ons uit marketingoverwegingen als enige band in de UK geen stylist hebben laten aanpraten', zegt Romeo Stodard, zanger/gitarist van de groep. 'Maar we hebben nooit over ons uiterlijk nagedacht. Twee jaar geleden begonnen we samen te spelen, en sindsdien hebben we bijna iedere dag op een podium gestaan.'

En wanneer de Magic Numbers beginnen te spelen en vooral zingen dan vergeet je elke reserve, en raak je betoverd. Hun liedjes zijn een unieke mengeling van country, pop en soul. Kruis Belle & Sebastian met Fairport Convention, en je krijgt een aardige indruk.

In Austin zingt een groot deel van het publiek de liedjes mee, wat opmerkelijk is want het festival vindt bijna drie maanden voor de release van het eerste Magic Numbers-album plaats. Bovendien hebben de liedjes een gemiddelde lengte van vijf minuten en zijn tempo-en stemmingswisselingen eerder regel dan uitzondering. Maar veel nummers hebben zo'n onweerstaanbaar jubelmoment, dat bijna dwingt tot publieksparticipatie. Hard ritmisch meeklappen aan het slot van Forever Lost, of euforisch de handen ten hemel rijzen na de brug in Hy m n For Her.

Hippies? 'Ongetwijfeld', zegt Angela Gannon, zangeres en bespeler van melodica en tamboerijn.

Maar, zo vult haar broer, drummer Sean aan: 'Vanaf de eerste keer dat we met z'n vieren optraden zagen we allemaal blije gezichten. Gewoon, zo'n lelijke Noord-Londense pub en meteen al die reactie van het publiek dat in tijden niet zo'n leuke band hebben gezien. Vervolgens zag je ze een dag later weer, en hadden ze hun vrienden meegenomen, and so on.'

Dus stonden The Magic Numbers vorige maand in een uitverkocht Forum in Londen. Capaciteit: ruim tweeduizend bezoekers. Niet gek voor een band die alleen een in een oplage van vijfhonderd geperst singletje uit had: Hy m For Her.

Het voelt in Forum alsof je oud en nieuw met alleen maar vrienden en bekenden viert. Het publiek is gemiddeld tien jaar ouder dan zoals het aantreft bij andere nieuwe bands als Kaiser Chiefs en Franz Ferdinand. The Magic Numbers krijgen een onthaal alsof ze jaren zijn weggeweest.

'Is dit voor ons? Zijn wij dit op het podium? Zoiets dachten we', zegt Angela Stodard. 'Waar moet dat heen?'

Terug naar een klein rokerig bovenzaaltje Camden, Noord Londen, een maand later. Hier in The Barfly verzorgde de band een jaar geleden hun eerste uitverkochte optreden als hoofdact, en vorige week waren ze terug. Tweehonderdvijftig blije gezichten, vier stralende muzikanten op het podium, en nog altijd geen Magic Numbers-plaat in de winkel.

Het titelloze debuut verscheen pas deze week, want, zo zegt Romeo, we hadden gewoon de tijd niet om hem op te nemen. Optreden ging voor.

Enkele uren voor hun show in The Barfly zitten de vier in een pub in het Londense Soho. Straks moet er ook nog gerepeteerd worden voor de tv show van Jools Holland (morgen uitgezonden door de BBC). En naast zo ongeveer alle Britse zomerfestivals zullen The Magic Numbers volgende maand ook het voorprogramma in Brian Wilsons nieuwe tournee verzorgen.

Ja, de Beach Boys, zeker was dat een grote invloed, maar zo bekent Romeo, 'thuis in Trinidad luisterden we vooral naar Guns And Roses, toch Michele? Wij ook, vult Sean Gannon aan.'

Ze grinniken, alle vier. Zoals ze voortdurend erg veel plezier met elkaar hebben, deze twee stellen broer en zus. Ze ontmoetten elkaar het Londense voorstadje Hanwell. Twaalf jaar geleden waren broer en zus, respectievelijk zestien en elf jaar oud, met hun ouders uit Trinidad naar Londen verhuisd. En hier ontmoetten de familie Gannon. 'We raakten als familie be-vriend, het voelde zelfs zo goed dat we verder geen andere contacten meer zochten', zegt broer Stodard. Hij woont met zijn zus nog altijd bij zijn ouders. 'Niet erg rock ' n' roll nee, maar wel gezellig.'

Het is Romeo die de liedjes schrijft, waarna hij samen met Angela en Michele kijkt hoe ze hun drie stemmen het mooist samen kunnen laten klinken. 'Allemaal blije nummers ja, vol liefde. Broederliefde, die wordt in popmuziek niet zo vaak bezongen, en dat bepaalt misschien ook wel de sfeer. Er zijn tussen ons geen spanningen, en mensen die naar onze concerten komen ervaren die sfeer meteen als anders. Maar je zou ook kunnen reageren als: wat nou peace, broederschap en liefde, yeah, right, kijk eens in wat voor tijd we leven, stel domme hippies. Ha ha, maar dat zegt bijna niemand. Juist omdat het niet past, pikt men het en worden we geloofwaardig gevonden.'

Lof kwam er van auteur Nick Hornby, die de band interviewde en hen vergeleek met Simon & Garfunkel, Dusty Springfield en Nick Drake 'en in elk geval met geen enkele popmuziek deze eeuw gemaakt.' Ook Oasis' Noel Gallagher gaf zijn goedkeuring. 'We waren de plaat aan het mixen', zegt Stodard, 'en ineens staat Noel voor me. Ik dacht dat ik het in m'n broek deed. Hij kwam ons vast even zeggen dat we f u ck i n g shite waren of zo, maar nee, hij stak zijn hand uit en zei: jullie Love Is A Game is een klassieker en klinkt als een sixties Stax-cover'. Dat was een hele geruststelling.'

Love Is A Game, een klein teder soulliedje, krijgt in The Barfly even later ook het warmste onthaal. Het publiek neuriet de laatste tonen nog even door als de band al klaar is. Romeo Stodard: 'Ik heb ook voorgesteld een live-plaat te maken, scheelt een hoop werk en je vangt meteen die typische Magic Numbers-sfeer.'

Een unieke sfeer die bij de eerste optredens werd onderkend door platenbazen, toevallig in de zaal. De band had een keuze tussen labels Rough Trade en Heavenly en koos voor de laatste. 'Heavenly zei dat we zoveel moesten touren als mogelijk. Alleen zo konden we een publiek binden. Niet door ons uiterlijk in de strijd te gooien en ook niet door meteen een plaat uit te brengen. Dat hadden ze goed gezien.'

Anders dan in Engeland gebruikelijk zijn The Magic Numbers geen mediahype, nu er eindelijk een album is, komen pas de eerste publicaties. De groep lijkt door te breken op typisch Amerikaanse manier. Veel spelen, een publiek aan je binden dan komt de rest vanzelf wel. 'Ja, we hebben ook wel iets Amerikaans in ons', zegt Michele Stodard. 'Zal wel komen omdat we als kind ook nog even in New York gewoond hebben. Ik dacht die avond in Austin zelfs dat ook Amerikanen ons leuk vonden. Maar ja, het waren weer allemaal Engelsen, ha.'

Met het wereldwijd verschijnen van het Magic Numbers-debuut zal dat anders worden. Het geeft de band een goed excuus ook in het buitenland te gaan spelen. De festivals lonken, en The Magic Numbers zijn hard op weg de verrassing van het jaar 2005 te worden.

Bob Geldof heeft nog een paar weken te gaan tot zijn Live 8. 'Nee', zegt Romeo Stodard voordat hij in een taxi naar Camden stapt, 'helaas, hij heeft nog niet gebeld, natuurlijk willen we komen, wanneer is het?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden