De langs-de-routeprofessional doet niet aan roepen en gillen. Hij zit en kijkt

Beeld de Volkskrant

Ze zaten al vroeg klaar achter de dranghekken die langs de route van Sinterklaas waren neergezet. Zij op haar scootmobiel, hij op een meegenomen plastic stoel. Ze hadden allebei een paraplu, model extra groot. Aan het hek had zij een rode plastic tas van Dirk van den Broek gehangen, daar moesten de pepernoten in. Maar die pepernoten kwamen pas over een uur. Ze waren op tijd, zo hadden ze de beste plekken. Ze zetten hun blik op oneindig en gingen rustig wachten.

Rustig wachten, dat is een van de grote talenten van de langs-de-routeprofessional. Je ziet ze bij elke intocht, bij Prinsjesdag en andere evenementen die praalwagens en dranghekken involveren. Ze komen meestal alleen of met zijn tweeën, en ze komen voorbereid. Ze hebben een XL-paraplu, een stoel of kruk en een heleboel geduld. Ook hebben ze eten. Eten voor dagen. Langs een route zitten kost tijd, in die tijd krijg je honger. Je kunt niet van je plek, want je moet je plek bezet houden. Daarom zat je er al om kwart voor acht 's ochtends. Dus zijn er boterhammen met kaas, een thermoskan met koffie, een pak met roze koeken.

Ik heb respect voor langs-de-routeprofessionals. Waar wij, gewone mensen, altijd net te laat aankomen bij de intocht of de optocht en elkaar als domme beesten staan weg te duwen bij de dranghekken terwijl we tot de ontdekking komen dat het eigenlijk lunchtijd is en we honger hebben en dat we de verkeerde jas hebben aangetrokken, zit de langs-de-routeprofessional daar als een boeddha het hele schouwspel in zich op te nemen.

De professionals doen niet aan roepen en gillen naar Sint of de koningin in haar koets, ze zijn door het lange wachten - en waarschijnlijk ook door aangeboren karaktertrekken, want je kunt niet zomaar een langs-de-routeprofessional worden, dat moet je zijn - zo rustig dat het ze allemaal niets lijkt te doen. Ze zitten. Ze kijken. Ze halen in een vloeiende beweging de thermos met koffie uit de rugzak die aan de uitvouwkruk bungelt.

Soms vraag ik me af of het de langs-de-route-professionals eigenlijk wel boeit wat er op de route gebeurt. Het oudere stel dat ik in de Reguliersbreestraat in Amsterdam op scootmobiel en plastic stoel zag zitten, gaf geen krimp toen er tientallen pieten met pepernoten en mandarijnen langstrokken, en ook niet toen de Sint zijn beroemde tournures deed op zijn paard. Ze zaten. Ze keken. Hun rode Dirktas vulde zich met pepernoten.

Misschien gaat het bestaan van de langs-de-routeprofessional meer om de weg dan om het doel. De weg naar de route. Het vroege opstaan, het smeren van boterhammen, de check op paraplu's en regenkleding.

Dat Sint dan aan je voorbijtrekt, is eigenlijk bijzaak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.