De laatste zomer ***

In dit grinnikgrappige blijspel leven zeven jonge acteurs zich vrolijk uit in dubbelrollen, verkleedpartijen en accenten - en klinkt soms een mooi lied.

Theater


Naar Carlo Goldoni door Het Amsterdamse Bostheater, regie Frances Sanders


Openluchttheater, Amsterdam, 17/7. T/m 6/9. bostheater.nl


Op het openluchtpodium in het Amsterdamse Bos staan de koffers huizenhoog opgestapeld. Een kromlopende bediende is bezig alles op orde te krijgen. Zo te zien staat hier een puissant rijke familie op het punt om op vakantie te gaan. Maar niet alles is wat het lijkt in De laatste zomer, de ongecompliceerde komedie die het Amsterdamse Bostheater deze zomer speelt op hun vaste plek.


Het is de vijfentwintigste en laatste regie van Frances Sanders op deze plaats; een feestelijk, maar niet uitbundig afscheid van een tijdperk. Hier en daar is in De laatste zomer zelfs een licht schrijnend ondertoontje te herkennen. Maar al met al is het veel minder cynisch dan het prachtige Zomertrilogie dat Toneelgroep Amsterdam vier jaar geleden speelde en dat was gebaseerd op dezelfde tekst van Carlo Goldoni.


Waar het in dit verhaal om gaat, is dat de ogenschijnlijk rijke familie geen cent te makken heeft. Aan het hoofd staat Leonardo (Jonas Leemans), een man die graag op grote voet leeft. Maar hij heeft ook een gokprobleem en dus geen geld. Door zich handig te verloven met Giacinta (Anne Lamsvelt) kijkt hij ineens uit op een aanzienlijke bruidsschat. De vakantie naar Montenero kan op het laatste moment toch doorgaan.


Maar ja, Giacinta is verliefd op een ander. De bruidsschat wordt door Leonardo verspeeld in het casino van Montenero. De zus van Leonardo voelt zich ondertussen verwaarloosd. Andere figuren die zich begeven in de periferie van deze familie, hebben ieder zo hun eigen (geld)problemen.


De laatste zomer is een matig blijspel. De grappen bevinden zich ergens in het spectrum tussen flauw en grinnikgrappig. Een diepere betekenislaag lijkt Sanders bovendien te willen vermijden. Mogelijke thematieken als overdadig materialisme of verschuivende identiteiten blijven ongeëxploreerd.


Gelukkig staan daar zeven jonge acteurs die zich met plezier uitleven in dubbelrollen, verkleedpartijen en accenten. Jorrit Ruijs spant de kroon met zijn vier grote bijrollen. Hij is afwisselend een oude bediende, een middelbare vrouw, een nep-graaf met een Brabants accent en een onbetrouwbare dokter.


Bovendien is er muziek van Alberto Klein Goldewijk: enkele mooie liedjes gezongen door het hele ensemble en een prachtig Italiaans lied van Anne Lamsvelt. Zo vieren ze in het bos een bescheiden feestje in financiële crisistijden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden