De laatste vriend van Napoleon

Arjan Ederveen mag los en dat is wel aan hem besteed.

De laatste vriend van Napoleon, regie: Ruut Weissman


29/5, Loods aan het Damsterdiep Delfzijl, daar t/m 5/6


De Oranje-familie is in het verleden regelmatig gesteund door sterke volksvrouwen, zoals de Haarlemse Kenau Hasselaar tijdens de Nederlandse Opstand en de Rotterdamse Kaat Mossel in de patriottentijd. En Stans Roggepol uit Delfzijl, die het laatste restje napoleontisch leger vrijwel eigenhandig het land uit heeft gezet. Ja, Stans, wie kent haar niet?


Niemand, want zij is de verzonnen tegenspeler van de Franse kolonel Pierre Maufroy. Napoleon heeft in 1813 een tik gekregen bij Leipzig. Zelfs de Fransen hebben het dan (even) gehad met de kleine keizer en sturen hem naar het eilandje Elba, 'een soort Schiermonnikoog'. Het Franse bezettingsleger verlaat Nederland, behalve de troepen onder leiding van Maufroy, die weigert om de vestingstad Delfzijl te verlaten. Uiteindelijk bezwijkt Maufroy onder de druk van het geallieerde leger, maar in het groots opgezette muziekspektakel De laatste vriend van Napoleon valt hij voor de charme van Stans.


Delfzijl viert met deze productie 200 jaar bevrijding en ook meteen 200 jaar Koninklijke Landmacht. Vandaar de medewerking van de Koninklijke Militaire Kapel Johan Willem Friso, die zwierig in de groots romantische opening speelt en lekker strak in de vernederlandste chansons.


De plek waar het feest zich afspeelt, is een oude loods aan de haven, die na de speelperiode wordt afgebroken. Hoofdrollen zijn er voor Arjan Ederveen (Maufroy), Ellen ten Damme (Stans) en Rianne Botma als Duifje, de dochter van Stans.


Ederveen heeft van de regisseur toestemming gekregen helemaal los te gaan en dat is wel aan hem besteed. Hij doet er bij elke grap nog een nichterig schepje bovenop. Dat is buitengewoon geestig en het maskeert dat het verhaal aan alle kanten rammelt en te veel lijntjes geforceerd doortrekt naar het heden. Maar het maakt het wel ongeloofwaardig dat hij zich laat inpakken door de aantrekkelijke Stans, die hij naar Frankrijk wil meenemen als zijn bruid.


Ellen ten Damme laat weer eens vele kanten van haar talenten zien: zang, dans, acrobatiek, maar het is onduidelijk waarom ze het ene moment een vet Gronings accent opzet en daarna weer keurig ABN praat.


De laatste vriend is een uitbundig feestje van zeven ton. Terwijl het thema, de medewerkers en de plek een brede uitstraling mogelijk hadden gemaakt, blijft het helaas te veel in lokale gezelligheid steken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden