Column

De laatste Tourdag is een sombere dag: terug naar de echte wereld

Andre Greipel op het podium.Beeld belga

Kort nadat Greipel de afkicketappe naar Parijs wint, kijk ik voor het eerst in drie weken op van de tv. Een beetje beduusd, alsof ik plotseling ontwaak uit een droom en even niet weet waar ik ben. Eenmaal terug in de echte wereld schrik ik van de staat waarin mijn huiskamer verkeert. Het lijkt wel of er een zomerstorm door mijn woonkamer is getrokken, een orkaan die de volledige inboedel heeft opgetild en vervolgens weer neergekwakt - rond de tv.

De tourcolumns van Lidewey van Noord

Lees hier alle eerdere Tourcolumns terug

De koelkast staat te ronken naast de bank. De was hangt niet aan het rek in de slaapkamer, zoals gebruikelijk, maar is achteloos over de kamerplanten en stoelen gedrapeerd om te drogen. De ruimte tussen de bank en het beeldscherm wordt ingenomen door mijn bed. Ik heb drie weken lang alle nachten stand-by gelegen, voor het geval de NOS spontaan toch nog een Avondetappe zou uitzenden. De rest van het huis heeft zich verstopt onder een dikke laag stof.

Mijn sociale contacten hebben zich wekenlang beperkt tot de zestienjarigen die mijn eten kwamen bezorgen. Opeens besef ik het, met een schok: vermoedelijk heb ik in mijn leven meer tijd doorgebracht met Maarten en Herbert dan met sommige vrienden. Ik ken Maarten en Herbert door en door. Ik weet inmiddels bijvoorbeeld precies hoe hard ik het volume van de tv moet zetten wil ik hun stemmen ook op de wc nog kunnen horen.

Afscheidsdag

De laatste zondag is altijd een sombere dag, een afscheidsdag. Je gaat je toch hechten aan zo'n Tour, en dan opeens is het voorbij en wachten er weer dagen zonder een aanval van Sagan, zonder de zware stem van Nairo Quintana, zonder de gebroken ribben van Michael Matthews. Holle dagen waarop je tijdens het zappen hoopvol opveert als onder in beeld de titel 'Tourette on Tour' verschijnt, om na een paar seconden huilend van teleurstelling verder te zappen omdat je geen fietsen ziet en wanhopig op zoek gaat naar een per ongeluk ingestarte herhaling van Vive le Vélo.

Misschien moet ik de leegte maar vullen met een huisdier, een gezellige goudvis wellicht. Dan stop ik die op z'n Tankinks in een uitzinnige jaren '80-disco-vissenkom zodat hij permanent kan feesten en noem ik hem Luca.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden