Reconstructie

De laatste beklimming van Eric Arnold

Na vier mislukte pogingen bereikte bergbeklimmer Eric Arnold (36) eindelijk de top van Mount Everest. Het was het laatste wat hij deed.

Eric Arnold. Beeld Linelle Deunk

Daar staat hij toch maar, op 8848 meter hoogte. Eric Arnold, die pechvogel die al vier keer eerder de top van Mount Everest wilde halen, is er eindelijk in geslaagd. Het is vrijdagochtend 20 mei 2016, de zon komt op.

Wat denkt hij, als hij neerkijkt op de toppen van de Lhotse en de Makalu - ook geen kleine jongens? Is hij euforisch? Of heeft de hoogteziekte hem al zo te pakken, dat hij niet kan genieten van de prestatie waarvan hij al sinds zijn negentiende droomt?

Halverwege

Lang blijft hij er vermoedelijk niet, met zijn lijf verpakt in een dikke jas en zijn gezicht verborgen achter een skibril en een zuurstofmasker. Ervaren bergbeklimmers juichen misschien even, nemen een paar foto's, plegen eventueel een telefoontje en drinken een moeizame slok water - als dat niet bevroren is. Daarna gaan ze weer. Want ze weten: op de top ben je pas halverwege.

'Tweederde van de ongelukken gebeurt op de weg terug', zegt Arnold voor vertrek nog tegen Giel Beelen. 'Naar beneden lopen is gewoon moeilijker.'

En inderdaad, de afdaling valt tegen. Met veel moeite bereikt Arnold kamp 4, het kamp dat het dichtst bij de top ligt. Hij is uitgeput, niet meer in staat om door te lopen naar een lager kamp zoals eigenlijk de bedoeling is, niet meer in staat om via de satelliettelefoon zijn vriendin en zijn ouders bellen.

'Mijn lichaam heeft geen energie meer', zou hij tegen de andere leden van het expeditieteam hebben gezegd.

Niet veel later overlijdt Eric Arnold in zijn slaap in een tent op de flank van de berg waar hij zo van houdt. Hij is 36 jaar geworden.

Pamela Anderson

Waar het allemaal begint? In een jongenskamer, zoals zoveel avonturen. 'Het is gewoon mijn jeugddroom', vertelt Eric Arnold op de radio. 'Ik had vroeger een poster boven mijn bed hangen van de Everest - naast die van Pamela Anderson, trouwens. Die laatste droom is beetje weg, maar die eerste is altijd gebleven.'

Ook een bezoek aan de kapper in 1999 blijkt cruciaal te zijn. 'Daar zat ik te bladeren door een oude leesmap en zag ik een artikel over een Mount Everest expeditie', zegt hij in een ander interview. 'Het triggerde iets in mijn gedachten en dat is daarna nooit meer weggegaan.'

Omdat hij nog nooit geklommen heeft, besluit de jonge Eric Arnold een beginnerscursus te doen. Daarna gaat hij mee met expedities, telkens iets moeilijker en altijd met Mount Everest in zijn achterhoofd.

Eerdere pogingen

In 2002 reist hij voor het eerst naar de Himalaya, tien jaar later waagt hij zich voor het eerst aan Mount Everest. Het is koud en het stormt zo hard op de berg dat hij nauwelijks op zijn benen kan blijven staan. Zijn vingers zijn bevroren, net als een van zijn ogen. Op 250 meter onder de top - slechts drie tot vier uur verderop - keert hij om. 'Zuurstoftekort, kou en angst doen mij besluiten om te keren', zegt hij. Het blijkt een verstandige keuze. Enkele andere klimmers komen die dag om het leven.

Het jaar daarop wil Arnold een nieuwe poging wagen, maar nog voor hij vertrekt, kegelt iemand hem op de ijsbaan omver. Een schaats snijdt zijn achillespees doormidden.

In 2014 zit het ook niet mee. Arnold is in het basiskamp als een lawine een deel van de klimroute verwoest. Zestien mensen sterven en alle expedities worden afgelast. Hij besluit direct bij vertrek dat hij het jaar daarop terug zal keren. In een interview met bergsporttijdschrift Hoogtelijn zegt hij: 'Het is een boek dat af moet; dat laatste hoofdstuk moet geschreven worden.'

Maar ook in 2015 haalt hij de top niet. Een aardbeving met een kracht van 7,9 op de schaal van Richter treft Nepal op het moment dat Arnold in het basiskamp zit. 'Ik kwam naar buiten en zag lawines aan komen rollen van alle kanten', zegt hij tegen de Volkskrant. 'Zulke grote lawines heb ik nooit gezien.' Hij heeft geluk dat hij het kan navertellen.

Chaos na de aardbeving en lawine. Beeld Twitter Eric Arnold

Arnold Coster

Vier gestrande pogingen, maar Eric Arnold gaat door. Hij schrijft zich in voor de Everest South Expedition, zodat hij in het voorjaar van 2016 opnieuw mee kan met Arnold Coster, een Nederlander die in Kathmandu woont en expedities organiseert.

Volgens zijn uitgebreide brochure zou het de tiende keer worden dat Coster met een groep Mount Everest beklimt. 'Hij behoort tot de mensen met de meeste ervaring ter wereld', aldus de brochure. 'En hij heeft een hoog succespercentage.'

En dus arriveert Eric Arnold rond 20 april in het basiskamp aan de voet van Mount Everest. Van daaruit klimmen de expeditieleden in de eerste dagen van mei alvast een fors stuk naar boven. Een acclimatisatietocht is het, om aan het zuurstoftekort te wennen.

Rope practices for Upcoming climb. Last plan is 27 april going up to camp 1. Beeld Twitter Eric Arnold

Twijfel

Tijdens die tocht krijgt Arnold - zoals gebruikelijk is - last van de hoogte. 'Net als de bonkende hoofdpijn en algehele malaise wegtrekt, is het tijd om door te gaan naar een hogere plek waar de algehele malaise zich herhaalt', zal hij op 4 mei over die tocht noteren. 'Meestal valt dit samen met de momenten dat ik mij afvraag waarom ik dit ook alweer leuk vind.'

Een dag of tien later is die twijfel weer verdwenen. 'Voorlopig gaat het gesmeerd', schrijft hij op 13 mei vanuit het basiskamp. 'Bergbeklimmen is geen wedstrijd, op hoogte is jezelf onnodig uitputten zelfs gevaarlijk. Natuurlijk geeft het wel vertrouwen dat ik tot nu toe minimaal bij de kopgroep in de hoogtekampen aan kom. Mijn zuurstofsaturatie geeft prachtige waarden aan. Maar garantie krijgt niemand.'

Off we go!!! Zondagnacht 02.00 vertrek. Ma-C2 Di -C2 Wo-C3 Do-C4 vrijdagnacht top!! Beeld Twitter Eric Arnold

Ziek

Op maandag 16 mei, een paar uur na middernacht, begint Eric Arnold aan zijn allerlaatste tocht naar boven. De groep verlaat het basiskamp en loopt naar kamp 2, dat op ruim zes kilometer hoogte ligt. Daar blijven ze een dag. Op zijn Twitteraccount, dat wordt bijgewerkt door zijn vriendin, verschijnt het bericht dat Arnold ziek is. Hij heeft een voedselvergiftiging en krijgt antibiotica.

De medicatie lijkt aan te slaan. Arnold kan woensdag op pad, en komt via de touwen die de sherpa's langs de route hebben aangelegd in kamp 3, dat op 7.158 meter hoogte ligt. 'Dosis oerkracht gevonden!', staat op Twitter. 'Laatste touwlengtes diep in het rood. Nu herstel: drinken!'

Donderdag arriveert Arnold op de Zuidcol, een plateau op een hoogte van 7.950 meter, waar zich het laatste kamp voor de top bevindt. 'Diep in het rood gegaan', meldt zijn vriendin namens Arnold op Twitter. Er was iets misgegaan met de zuurstoftoevoer.

Verslaving

Het waait hard op de Zuidcol, de temperatuur moet er circa dertig graden onder nul zijn. Op deze hoogte - vanaf 7.500 meter - begint het gebied dat bergbeklimmers de Death Zone noemen. Het is onmogelijk om er lang te verblijven, omdat de hoeveelheid zuurstof ongeveer een derde is van de hoeveelheid op zeeniveau. Zelfs met een zuurstoffles is dat tekort niet op te vangen.

Waarom komt iemand hier dan? Kort daarvoor noemde Arnold het klimmen een verslaving. 'Het heeft lang geduurd voordat ik precies kon duiden waarom dat zo is', schreef hij in een blog. 'In de bergen raak ik in een flow. Ondanks het gevaar is er geen plek waar ik mij zo tot in mijn haarvaten in leven voel als in de bergen. In Nederland kabbelt het leven in grijstinten, in de bergen is alles oranje, rood en groen. In de bergen zitten hoofd en hart op één lijn. De bron van energie is dan onuitputtelijk. Niets is te veel.'

Eric Arnold heeft zes uur de tijd om te herstellen in kamp 4. Hij moet proberen wat te eten en circa zeven liter gesmolten sneeuw te drinken, hoewel een lichaam daar op grote hoogte helemaal geen zin in heeft. Vanavond zullen ze aan hun toppoging beginnen.

Toppoging

Met lampen op hun helmen gaan de zeven leden van de expeditie met zeven sherpa's donderdagavond op weg naar de top.

Het is gebruikelijk om toppogingen vanaf de Zuidcol 's avonds te beginnen. Op en neer naar boven bij daglicht is onmogelijk, want een topklim duurt 16 tot 25 uur. Een deel van de tocht moet dus in het donker worden afgelegd. Het is veiliger om in het donker te beginnen: dan zijn de expeditieleden nog fit.

Het eerste stuk van de route naar de top is nog vrij vlak, maar na een paar uur wordt het steiler. Over hellingen van soms wel vijftig graden bereiken ze een vlakke plek die het Balkon wordt genoemd. Daar begint een bergkam die naar de top leidt.

Wat gebeurt er tijdens die tocht? Als het klopt dat Eric Arnold is overleden aan hoogteziekte, zoals de organisatie van de expeditie vermoedt, dan moet zijn lichaam ergens daar in de Death Zone op hol geslagen zijn.

Sommige klimmers worden moe door de ijle lucht, anderen krijgen hoofdpijn, worden duizelig of misselijk. Iedereen heeft er last van, al is het bij de een erger dan bij de ander.

Eric Arnold via Facebook.

Niet de enige dode

Eric Arnold was niet het enige slachtoffer van Mount Everest de afgelopen dagen. Ook de Australische Mary Elizabeth Strydom, die aan dezelfde expeditie deelnam, overleed tijdens de afdaling. Ze waren dit jaar de eerste doden aan de Nepalese zijde van de berg. Aan de Tibetaanse kant viel al eerder een dode. Twee Indiase klimmers worden sinds zaterdag vermist. Circa dertig anderen kregen in de buurt van de top last van hoogteziekte en bevriezingsverschijnselen.

Vlak voor de top arriveren Arnold en de anderen bij de Hillary Step - genoemd naar Edmund Hillary, die via deze route in 1953 samen met zijn sherpa Tenzing Norgay als eerste naar de top van Mount Everest wist te klimmen. Op zeeniveau is de klim eenvoudig voor een getrainde klimmer, op deze hoogte is het een uitputtingsslag.

Druk

Soms slaat de hoogteziekte venijnig hard toe bij een klimmer. Dan kan de huid blauw worden, raakt de klimmer verward en gaat hij zwalken. Dit heet acute mountain sickness. In extreme gevallen hoopt vocht zich op in de longen en de hersenen, wat levensgevaarlijk is.

Merkt Eric Arnold dat zijn lichaam langzaam uitgeput raakt? Of wil hij het niet merken?

'De druk was nu heel groot', zegt zijn vriendin tegen een journalist van het AD. Ze weet dan nog niet dat hij zal sterven, maar wel dat hij uitgeput in een tent in kamp 4 ligt. 'Waar een ander was teruggegaan, heeft hij er waarschijnlijk drie stappen bij gezet.'

Himalaya

Arnold klimt rond zonsopgang via de touwen tegen de Hillary Step op. Daarna is het nog een klein stukje naar de top. Zuchtend en hijgend zal hij op 8.848 meter aangekomen zijn. Daar ziet hij wat hij zijn hele leven wilde zien: de Himalaya, vanaf het hoogste punt.

Het uitzicht is waanzinnig.


Deze reconstructie kwam tot stand met medewerking van de woordvoerder van de familie van Eric Arnold, bergbeklimmer Katja Staartjes en directeur Robin Baks van de Nederlandse Klim- en Bergsport Vereniging. Daarnaast werd onder meer geput uit blogs van Eric Arnold en nieuwsberichten en interviews in verschillende nationale en internationale media.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden