Column

De kwaaien verpesten het voor de rest

Sportieve zelfberoering

Vlak voor PSV - Utrecht - de spelers maakten zich al gereed voor groepshug en aftrap - greep een Utrechtspeler naar zijn geslacht. Enkele medespelers zagen het gebeuren en besloten ook naar hun geslacht te grijpen. Toen stonden een stuk of vier spelers op een rijtje dezelfde handeling te verrichten.

De scheidsrechter keek om zich heen, maakte al aanstalten, de spelers lieten hun geslacht los, staken de koppen bij elkaar en legden de armen over elkaars schouders.

Ik kan het nut van de groepshug goed begrijpen. Het is goed voor het teamgevoel, de groepsdynamiek, maar altijd als ik een sportieve groepshug zie, ben ik blij dat ik niet degene ben die op dat moment de tekst moet verzorgen. De druk is hoog en er is weinig tijd, en wat moet je in vredesnaam zeggen?

Sommige dingen kun je niet afdwingen. Je maakt Van Persie de leider van je elftal en Robben wordt de leider. Soms voel je wel dat je iets moet zeggen en ook wel wat dat dan moet zijn, en tijdens het laatste WK voelde Robben dat vaak en sterk. 'Ik heb het vaker gezegd, mannen', zou ik zelf zeggen, 'en ik wil dat nu weer doen: kom op!'

Trouwens: misschien maakt het ook niet zo veel uit wat je precies zegt. Elkaar goed aankijken en allemaal hetzelfde willen is mogelijk al voldoende.

Misschien gelden voor toespraken in een groepshug wel dezelfde wetten als voor een songfestivalliedje. De tekst doet niet ter zake, als het maar positief is - je moet niet zeuren of klagen - en als er maar een opbouw in zit die naar een finale leidt: 'Yadiyadiyada - héy!'

Maar waarom grijpen voetballers vlak voor wedstrijden zo vaak naar hun geslachtsdelen? Hoewel, delen, ik weet niet of hier het meervoud geldt en ze het scrotum ook beroeren. Zoals ik het zie, neemt men de penis tussen duim en wijsvinger, of meer vingers - of de hele hand, welja - haalt die los van het lichaam en laat men hem vervolgens kortelings tussen duim en vingers heen en weer bewegen.

Je ziet het altijd gebeuren, zonder er veel aandacht of gedachten aan te wijden. Maar misschien, dacht ik, moet er wel gewoon een beetje bloed naartoe. Is het de spelers daar om te doen. Alsof de tastzin een materialisatie van de verhoogde hormoonspiegel wenst, even zeker wil weten dat het lichaam genoeg van alles heeft aangemaakt, een laatste controle zogezegd, vlak voor de strijd begint.

Veel bloed hoeft het trouwens niet te zijn. Even een teken van leven en het is alweer genoeg. Het is dus niet zo dat de spelers zich een erectie bij elkaar proberen te beroeren, al heb je er altijd bij die misbruik van de situatie maken en net doen alsof ze niet begrijpen dat de zelfberoering een dieper, sportief wezen heeft. Maar goed, dat zal je altijd zien: de kwaaien verpesten het voor de rest. Ook hier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.