De Krim

BERT WAGENDORP

Op 25 oktober 1854 galoppeerde de Lichte Brigade van de zevende graaf van Cardigan, ruim 600 dra-gonders en huzaren sterk, de Russische kanonnen tegemoet in de Slag bij Balaklava, in het zuiden van de Krim. Anders dan Cardigan en diens bevelhebber, de derde graaf van Lucan, hadden gedacht, schoten de Russen terug en richtten zij een slachting aan onder de ruiters.

Het was oorlog op de Krim. Frankrijk en Groot-Brittannië namen het op tegen Rusland, dat serieuze uitbreidingsplannen had. Er was destijds in dergelijke omstandigheden nog geen sprake van sancties als het afgelasten van een economische top, de weigering een afvaardiging te sturen naar de opening van de Winterparalympics of het stilzetten van visa-onderhandelingen. Ook waren er nog geen gasleidingen.

Er werd een expeditieleger uitgerust, de vloot voer uit en het was vechten geblazen. Dankzij de telegraaf was de Krimoorlog (1853-1856) de eerste grote oorlog (750 duizend doden) waarover in de kranten werd geschreven door verslaggevers ter plekke: de Krimoorlog maakte de Krim beroemd.

De aanval van de lichte brigade staat in de militaire handboeken nog altijd voor de tot mislukken gedoemde aanval waarin militairen heldhaftig hun verdoemenis tegemoet gaan, dankzij slecht geïnformeerde of slecht communicerende bevelhebbers - de graven van Cardigan en Lucan waren zwagers en ze haatten elkaar.

Poet Laureate Alfred Lord Tennyson schreef zes weken later The Charge of the Light Brigade, het gedicht over de heldendood dat hem onsterfelijk zou maken: Into the Valley of Death/ Rode the six hundred.

En dan had je in de Krimoorlog dus ook nog Florence Nightingale, pleegzuster der slagvelden.

Elk conflict staat in een traditie en de plaats waar het zich afspeelt is geladen met verhalen - vandaar dat iedereen de oren spitste toen opeens bleek dat de Krim bij Oekraïne hoorde en de revolte in dat land zodoende onvoorziene consequenties kreeg.

De Russen bezetten de Krim en ze gaan er niet meer weg.

Op een foto op zijn Facebookpagina had Frans Timmermans een kaart van Oekraïne voor zich liggen tijdens een bijeenkomst van de Raad Buitenlandse Zaken van de EU. Je kunt wel minister van BuZa wezen, maar daarom heb je nog niet de topografie van elke brandhaard in je hoofd. Je kon goed zien hoe Oekraïne doormidden wordt gesneden door de rivier de Dnjepr. Bondskanselier Merkel zei door de telefoon tegen president Obama dat Vladimir Poetin in een andere wereld leeft - maar dát weet Vlad natuurlijk maar al te goed.

Volgens de Britse minister van Buitenlandse Zaken beleven we de grootste crisis van deze eeuw, volgens zijn Duitse collega zelfs de grootste sinds de val van de Muur. Het is alsof die mannen blij zijn dat ze weer eens een overzichtelijk probleem bij de hand hebben, na de onbegrijpelijke kolerezooi van het Midden-Oosten en aanverwante gebieden.

Er klonk iets romantisch door in de alom geconstateerde de terugkeer van de goeie oude Koude Oorlog. Collega-columnist René Cuperus wil de Leopardtank al terugkopen.

Ik vermoed dat dat niet nodig zal zijn. De wereld van voor 1989 komt nooit meer terug. Globalisering heeft ook grote voordelen - nationalisme is een handig politiek instrument om het volk op te stoken, maar ook Poetin weet dat de natiestaat geen economisch levensvatbaar concept meer is.

Immense communicatiestoornissen daargelaten komt er geen herhaling van The Charge of the Light Brigade.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden