De koningin

Buiten onze waarneming wordt de koningin in alle vroegte in een jurk geholpen. Een zilvergrijze ditmaal, met lichte elementen. Het is een neutrale jurk, waaraan niemand zich kan ergeren, zoals gebeurde toen zij eens op een toogdag verscheen in een sociaal-democratische rode jurk, met arabesken.

In de Gouden Koets gaat het naar het Binnenhof. Rond de koets is een kleine discussie gaande, die iets zegt over de situatie waarin de koningin zich bevindt.

Van veel kanten wordt haar positie bedreigd, en er is niets wat zij daartegen doen kan.

SP en GroenLinks willen dat een historisch slaventafereel op een zijpaneel van de koets wordt verwijderd. Wat moet de koningin daarmee? Ze kan de slaven lastig wegpoetsen. Ze zou de koets bederven, de geschiedenis veranderen, toegeven. Maar echt blij met haar slavenkoets is zij nu natuurlijk ook niet meer.

Aan de route geen waxinelichthoudergooiers, schreeuwers, mannen in Suzuki's. Behalve angstig en gespannen zal de koningin intussen moe zijn, idiotenmoe.

Kort geleden ging een man met een Arabisch uiterlijk plotseling op het podium van het Concertgebouw staan. De koningin moet hebben gedacht: dit is het, nu komt er een bom. Ze verblikte niet. Knipperde niet. In haar ogen de kalmte van de automobilist die vermoedt dat hij aan zijn laatste inhaalmanoeuvre bezig is.

Zeker de wijze indachtig waarop de jonge garde van de koninklijke familie de Dam verliet nadat de schreeuw van de Damschreeuwer had geklonken - handen aan de hoofddeksels - viel op dat we een koningin hebben van stavast. Zij schoof een klein beetje onderuit, maar bleef overeind; laag overeind.

Om een uur neemt zij plaats op de troon in de Ridderzaal. Voor haar zitten veel politici. Rutte. Wilders. Verhagen. Cohen. Sap. Pechtold. Enkelen van hen willen dat de koningin uit de regering verdwijnt. In de huidige gedoogconstructie mag op haar na iedereen meeregeren.

Haar grootste tegenstander moet Wilders zijn. In kerstboodschappen gebruikt de koningin woorden waar hij van gruwt. Verdraagzaamheid. Solidariteit. Elke lettergreep een mokerslag. Brave, nieuwe wereld: nog een keer 'vrede' en ik sla erop.

Het zou aardig zijn als Beatrix, al was het om een beetje te jennen, een paar hatelijke vredeswoorden de Troonrede had binnengesmokkeld, maar helaas mag ze zich niet met de tekst bemoeien.

Ze kucht, kijkt op. Het is geen chique gezelschap waartoe zij zich moet richten. De kinderlijke opwinding van Kamerleden en gasten is sinds haar entree gelukkig wat geluwd. Iedereen is met iedereen glimmend op de foto geweest, bij voorkeur tegen de achtergrond van de troon. Nu zit men op stoelen. In mooie kleren. Populair is de hoed in de vorm van een zwarte schijf, met in het midden, als betrof het een meeuwenvizier, een wit cirkeltje.

Economisch gaat het slecht, leest ze. We mogen bang zijn voor de wereld. Migranten moeten zich aan de wet houden. Dat zullen de migranten dan wel niet zo leuk vinden. Of is niets voor hen veranderd?

Na de rede verdwijnt ze even in de Koninginnenkamer. Traditiegetrouw spelen blazers op de tribune twee traditionele stukken. Het eerste voldoet aan de verwachtingen. Daarna slaan de blazers ineens met vlakke handen tegen de mondstukken van hun instrumenten. Om en om, door elkaar heen, slaan ze vervolgens allerlei vreemde, tegenritmische tonen aan, ver van melodie verwijderd.

Dit is moderne muziek, erg modern, raar, elitair. Dit klinkt gesubsidieerd. In de zaal ontstaat rumoer, consternatie, deining, al die zaken die Den Haag groot hebben gemaakt, maar ook ergernis. Wilders kijkt op. Hij had het niet verwacht.

Zou de koningin de hand in de keuze van de stukken hebben gehad? We stellen ons voor hoe zij met een fijn, voorzichtig lachje de Ridderzaal verlaat.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden