De koffer in: Marjolijn van Heemstra

Naast non-fictie - 'onderzoek voor mijn voorstellingen' - leest dichteres en theatermaakster Marjolijn van Heemstra (32) de laatste tijd ook weer veel poëzie. 'Om in een ritme te komen voor mijn nieuwe bundel.'

Wat is de beste klassieker?

'Ik denk Slachthuis Vijf, van Kurt Vonnegut. Het hoofdpersonage is een krijgsgevangene die het bombardement op Dresden meemaakt, een man die buiten de tijd leeft. In de roman is tijd vloeibaar, hij maakt steeds sprongen, haast psychedelisch. Het bombardement op Dresden was een massamoord. Ik vind het knap dat iemand daar zo onconventioneel over kan schrijven. Zo raar en wijs tegelijk. Vonnegut zegt volgens mij dat het boek mislukt is, omdat je niets zinnigs kunt zeggen over oorlog. Maar eigenlijk is zijn boek het zinnigste wat je erover kunt zeggen.'


Wat is het beste boek van nu?

'Ik heb onlangs twee boeken gelezen van de Mexicaanse Valeria Luiselli, Valse papieren en De gewichtlozen. Die hebben dezelfde diffuse vorm als Slachthuis Vijf: je weet niet goed wat je leest. Valse papieren is een soort reisverslag, maar ook een zelfonderzoek en soms haast een essay. Dat vind ik mooi. De gewichtlozen is heel mysterieus, in flarden geschreven. Met veel witregels ertussen, wat de suggestie wekt van poëzie. De schrijfster verandert langzaam in een dichter uit de jaren twintig door wie ze is geobsedeerd.'


Wat is overschat?

'Een boek dat me door veel mensen werd aangeraden: Vergeef ons van A.M. Homes. Het is ook nog eens heel dik, 500 pagina's. Ik heb het wel uitgelezen, omdat ik steeds dacht: er gaat iets gebeuren dat alles omdraait. Maar dat gebeurde niet. Het einde was bijna nog suffer dan het begin.'


Wat gaat u op vakantie lezen?

'Bikkel van Rudie Kagie, over een moord in Suriname ten tijde van de coup van Bouterse. Een uniek verhaal dat niemand kende en dat Kagie helemaal heeft uitgezocht. En naar Dorst van Esther Gerritsen ben ik ook benieuwd, daar ben ik nog niet aan toegekomen.'


Over welk ongelezen werk voelt u zich schuldig?

'Iets dat ik tijdens mijn studie godsdienstwetenschappen had moeten lezen: Giordano Bruno and the Hermetic Tradition van Frances A. Yates, over de 16de-eeuwse filosoof die verketterd werd en op de brandstapel eindigde. Het gaat al tien jaar overal mee naartoe, maar ik kom nooit door het eerste droge gedeelte heen. Daardoor voel ik me schuldig tegenover Bruno. Die man is ter dood veroordeeld en ik val met een kopje thee in slaap bij het eerste hoofdstuk.'


Marjolijn van Heemstra debuteerde in 2010 met de dichtbundel Als Mozes had doorgevraagd. In 2012 volgde de roman De laatste Aedema. Haar voorstelling Garry Davis (Ro Theater) is dit najaar op tournee. Begin 2014 verschijnt de nieuwe dichtbundel Meer hoef dan voet bij De Bezige Bij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden