Column

De klimaatelite profiteert vooral zelf van de heilige klimaatmissie

Zakenman Richard Branson poseert bij een replica van zijn nieuwe ruimteproject. Beeld epa

Stel een kersverse kardinaal betreedt de Sixtijnse Kapel in het Vaticaan en begroet zijn collega's met de opmerking: 'Ik ben niet honderd procent zeker of God bestaat.' Geestelijke verwarring zal de congregatie verlammen. Soortgelijks overkwam The New York Times met de nieuwe columnist Bret Stephens. Hij betwijfelt of klimaatwetenschap 'vaststaat'. Het regende opzeggingen van abonnementen. De site Change.org lanceerde een petitie om hem een 'schrijfverbod over klimaat' op te leggen.

Stephens was jarenlang columnist bij de Wall Street Journal (WSJ). In 2013 won hij de Pulitzer prijs. Stephens stond bekend als 'neoconservatief' en ontpopte zich tot fervent criticus van Donald Trump. Hij was Never Trump en omschreef de Republikeinse presidentskandidaat als een luidruchtige Vulgarian.

'Trump' veroorzaakte intense wrijvingen binnen de WSJ, die feitelijke berichtgeving streng scheidt van de opiniepagina's. Bij The New York Times zijn beide vermengd. Die krant is 'Never Trump', uitgezonderd het weerbericht en overlijdensadvertenties. Aanvankelijk was de WSJ sceptisch over Trump. Naarmate hij echter succes boekte, schoof de WSJ op. Hoofdredacteur Gerry Baker werd positiever, evenals eigenaar Rupert Murdoch. Het 'Never Trump'-kamp werd een soort Gaza-strook. Bij overmaat van ramp won Trump ook nog.

Stephens maakte de overstap. The New York Times dacht de 'Never Trump'-columnist met de beste geloofsbrieven te hebben binnengehaald. Maar zijn eerste voltreffer vermorzelde uitgerekend het heilige huisje van de krant: klimaatverandering. Stephens ontkent klimaatverandering niet, maar wel de 'totale zekerheid' over de vaststaande wetenschap. 'Wie beweert honderd procent gelijk te hebben, is een fanatiekeling.' Zijn verwijt: 'Door met censuur morele superioriteit op te eisen en sceptici te behandelen als imbecielen en sukkels wint men er weinig bekeerlingen bij'.

Derk Jan Eppink is senior fellow bij het London Policy Center in New York. Beeld Sanne De Wilde

Er volgde een pavlovreactie van woedende lezers en topfiguren. Miljardair Tom Steyer vergeleek Stephens met een 'aarde is plat-denker'. Steyer financiert Democratische kandidaten bij Congresverkiezingen. Trouw aan de klimaatkerk is een vereiste. 'Groen geld' gedraagt zich in de campagnefinanciering niet anders dan 'oliegeld'.

De klimaatkerk claimt een moreel monopolie en heeft alle kenmerken van een kartel. Politiek, media, bureaucratie, bedrijfsleven, universiteiten, ngo's en kerken gebruiken klimaatverandering elk vanuit welgemeend eigenbelang: profiel, macht, missie, geld. Ze beroepen zich op een klimaatwetenschap die te jong is voor vergaande conclusies. Elke kartelpartner profiteert van de heilige klimaatmissie, dankzij bijbehorende subsidiestromen.

'Klimaatbeleid' staat niet hoog in de rangorde van kiezers. 'Bread-en-butter-onderwerpen prevaleren, ook al heeft het kartel klimaat verheven tot 'seculiere religie' in opperste alarmfase. Compleet met schuld, boete en doemdenken. Dissidentie, of zelfs gerede twijfel, is ketterij.

Waarom blijven gewone burgers sceptisch? De klimaatelite heeft het te gezellig met elkaar. Men confereert meestal in zonnige oorden zoals Bali of Cancun. Grondlegger van het Amerikaans klimaatbeleid, ex-president Obama, vierde dit jaar vakantie op de jacht van Hollywood magnaat David Geffen en op de jacht van ondernemer Richard Branson die 'ruimtetoerisme' ontwikkelt. Is dat goed voor het klimaat? Ruimtereizen zijn enkel weggelegd voor de rijkste 1 procent, zoals Obama.

Gewone burgers moeten de eindjes aan elkaar knopen; hun horizon is de volgende maand, hoogstens volgend jaar. Niet de volgende eeuw. De kosten van 'urgente maatregelen' die het klimaatkartel lanceert, worden op hun boterham gesmeerd; met de groeten van de fiscus. De klimaatelite jetset gesubsidieerd rond de wereld, maar gewone burgers zien hun vliegvakanties steeds zwaarder belast. Voor het klimaat.

Binnenkort beslist president Trump of Amerika het klimaatakkoord van Parijs verlaat, of niet. Als Amerika vertrekt, is het akkoord dood. Trump kan ook de Amerikaanse bijdrage drastisch verlagen, dan wordt 'Parijs' een museumstuk. Zonder geld geen beleid. Doorgaans wordt Amerika verzocht het meeste te betalen, waarop het de schuld krijgt van alle onrecht in de wereld.

Trump is daar klaar mee. Kardinalen van de klimaatkerk zullen moord en brand schreeuwen als Amerika de kerk uitloopt. Dat dwingt echter tot bezinning, meer zelfkritiek en minder geloof in eigen onfeilbaarheid. Minder dan honderd procent mag ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden