De klimaatbedwingers

DERK JAN EPPINK

Het VN-Panel over klimaatverandering (IPCC) heeft lang geworsteld met de vraag hoe het 'goed nieuws' moest presenteren. De opwarming van de aarde stagneert al vijftien jaar. Voor het IPCC is dat 'slecht nieuws', want in 2007 sloeg het panel alarm over een dramatische opwarming van de aarde. Politici, ambtenaren, activisten en journalisten doken op het thema. De voormalige Amerikaanse vicepresident Al Gore kroonde zich tot klimaatprofeet. Hij won de Nobel Vredesprijs, evenals het IPCC. De Britse premier Gordon Brown verklaarde: 'We hebben nog vijftig dagen om onze planeet te redden.' Het einde leek nabij. De wetenschap 'stond vast'. Wie het niet geloofde, werd afgeschilderd als klimaatontkenner, evenknie van de Holocaustontkenner. Nu blijkt dat in 2007 de opwarming al stagneerde. Alleen de klimaatbedwingers raakten oververhit.

Ik geloof ook dat het klimaat verandert. Dat is al zo sinds er een klimaat is. Volgens het IPCC was het globale zeeniveau 120 duizend jaar geleden 5 tot 10 meter hoger dan nu. Het zegt ook dat indien over duizend jaar het ijs op Groenland is gesmolten, de zeespiegel stijgt met 7 meter. Zeker. Maar waarom zat het IPCC ernaast in de periode 1998-2013? De oorzaak is dat klimaatwetenschap onvoldoende voldragen is. De Duitse klimatoloog Hans von Storch is een prominente wetenschapper die gelooft in klimaatverandering. Hij zegt in Der Spiegel: 'De grootste vergissing van klimaatwetenschappers is dat ze de indruk wekken de definitieve waarheid in pacht te hebben. Sommigen gedragen zich als predikers.' Vervolgens: 'Als de opwarmingspauze nog vijf jaar duurt, moeten we toegeven dat er iets fundamenteel fout is in onze klimaatmodellen.'

De paniekzaaierij van het IPCC heeft in Europa ondoordacht beleid veroorzaakt. De EU eiste het globaal leiderschap op in de klimaatstrijd. Er kwam een speciale Europees commissaris voor klimaatbeleid met een nieuw directoraat-generaal. De Commissie verstrekte extra subsidies aan ngo's die luidkeels riepen dat Europa méér moest doen. Zo ontstond een politiek-bureaucratisch complex van Europese klimaatbedwingers.

Het ging meteen mis. De EU richtte het emissiehandelssysteem (ETS) op. Vervuilende bedrijven moesten emissierechten kopen en konden ze verhandelen. Dit zou, volgens de EU, vervuilers aansporen tot schonere productie. Het ETS moest, wegens de beperkte tijd die restte, snel op gang komen. Daarom werden emissierechten gratis verspreid. Dat bleek een grote fout want gratis emissierechten verziekten de markt die vervolgens helemaal instortte door de financieel-economische crisis. CO2-emissies dalen nu niet door klimaatbeleid, maar door economische stagnatie.

Daarop lanceerde de Commissie ETS als 'globaal model'. Alle luchtvaartmaatschappijen moesten emissierechten betalen op de hele vliegroute. Voor niet-Europese maatschappijen was dat een obstakel. Zodra de piloot van een Amerikaanse maatschappij op JFK in New York de motoren aanzette, begon de teller in Brussel te lopen. Amerika was woedend, net als Rusland en China. De EU-wetgeving was extraterritoriaal, maar ja, de EU was nu eenmaal de ecologische gids. Rusland nekte uiteindelijk het plan door hogere heffingen te eisen van Europese maatschappijen die via Siberië naar het Verre Oosten vliegen.

Intussen richt de EU zich, met wetgeving over brandstofkwaliteit, op Canadese teerzandolie die wordt gewonnen in de provincie Alberta, op 7.279 km van Brussel. De EU vindt exploitatie schadelijk voor het milieu en de olie te vervuilend. Canada is milieubewust en herstelt de natuur in Alberta volledig. Olie uit teerzand valt kwalitatief in dezelfde categorie als olie uit Nigeria, Venezuela en Irak, dat de EU importeert. Maar de EU importeert geen druppel Canadese olie. Alles gaat naar de VS. De Europese Commissie pretendeert in haar ecologische zendingsdrift beter te weten hoe het milieubeleid in Alberta er moet uitzien dan Canada.

De paniek die het IPCC sinds 2007 verspreidt, heeft Europese beleidsmakers doen ontsporen. Het ETS mislukte, de EU verenigde Amerika, China en Rusland in één afwijzingsfront en nu dreigt een conflict met Canada, onze gewaardeerde bondgenoot en bevrijder. In de EU is de energiemix volledig uit balans. Zwaar gesubsidieerde windmolens maken elektriciteit tot luxeartikel, terwijl het goedkopere schaliegas de nieuwe duivel is. De milieubelasting in Nederland is de hoogste in de EU. Stijgende energieprijzen, het dubbele van de VS, ondermijnen de concurrentiekracht en kosten banen.

Dankzij de wetenschap die 'vast stond' en de EU die zich te gretig opwierp als de ecologische wereldgids.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden