De kleur van een medaille

Een medaille wordt uitgereikt aan iemand die een bijzondere prestatie heeft geleverd. In de sport geldt: hoe beter de prestatie, des te edeler het metaal. Eerst goud, dan zilver en dan brons.


Bij het sluiten van het schaatsseizoen zijn alle prijzen verdeeld. Ireen Wüst en Bob de Jong waren voor Nederland grossiers in gouden medailles en werden zeer terecht als beste schaatsers van het land geëerd met de Ard Schenk Award. Dat is trouwens een bronzen beeld, maar dit terzijde.


Tijdens het afgelopen WK-afstanden in Inzell had elke medaille zo zijn eigen kleur. Daarbij denk ik in de eerste plaats aan de Japanner Joji Kato, die een zilveren medaille naar het verwoeste thuisland mocht meenemen. Nu blinken Japanners niet uit in het tonen van emoties, maar Kato stond zeer ingetogen op het podium en dan niet omdat hij het goud aan Kyou-Hyuk Lee had gelaten. Een ijzige minuut stilte voor Japan in contrast met het niet veel later aangeheven één-twee-drie voor de Nederlandse dames op de 1500 meter.


Een superblij, volledig Nederlands podium met Ireen Wüst, Diane Valkenburg en Jorien Voorhuis. Dan is Japan de andere kant van de medaille.


De gouden 1500-metermedaille voor Havard Bøkko was pas zijn eerste hoofdprijs. Die werd traditioneel Noors met alcohol overgoten door de fans. Pikant detail was dat zijn favoriete oud-coach Peter Mueller op de kruising stond als coach van Shani Davis.


Oud-pupillen blijven toch een beetje als kinderen die het huis uit zijn gegaan. Dat geldt in mijn geval voor medaillewinnaars Bob de Jong en 'bronzen' Jan Smeekens. Jan wordt steeds stabieler in zijn 500- meterraces en bejubelde terecht het brons alsof het goud was.


Bob de Jong was, ondanks zijn toch al imposante erelijst, beter dan ooit. Bob de Vries en Arjan van der Kieft hadden hier weer een één, twee en drie in de benen, maar Arjan had de transponders niet om. Dat kostte hem meer dan alleen een zilveren medaille. Het NOC*NSF honoreert een plek bij de beste acht van het wereldkampioenschap met de A-status. Dat is een belangrijke (financiële) ondersteuning. Zeker voor een sporter als 'Kieft, die veel uit eigen zak betaalt.


Ivan Skobrev opperde tijdens het afsluitende banket de diskwalificatie als niet gegeven te beschouwen. Bob de Vries mocht zijn bronzen medaille hebben als hij zijn zilveren aan Arjan van der Kieft zou geven. Sven Kramer maakte de geste een deel van de prijzenpot voor volgend seizoen beschikbaar te stellen. Dat zijn momenten van sportiviteit die eigenlijk ook een medaille verdienen.


Cristine Nesbitt, en Shani Davis verloren op de 1500 meter, maar op de 1000 meter was er hun gouden glimlach. De zilveren medaille voor Kjeld Nuis hangt nog steeds om zijn nek en Stefan Groothuis stond als grote favoriet heel wat minder blij te bronzen.


Medailles waren er voor de Duitse vrouwen Jenny Wolf, Stefanie Beckert en, jawel, Claudia Pechstein. Martina Sablikova lijkt uiterlijk blij met elke medaille. Ze won goud op de 5 kilometer, maar het zilver achter Ireen Wüst op de 3 kilometer moet stilletjes toch een 'tikkie' zijn geweest.


Deze opsomming eindigt met de ploegenachtervolging. Een onderdeel dat Nederland zou moeten winnen. We deden het niet. De gewonnen medailles voelden als verlies. Het is nog steeds niet gelukt om alle individuele prijzen om te smelten tot een mooi groepsproces. Daar ligt een mooie uitdaging voor de volgende schaatsseizoenen. Nieuwe medailles worden dan vergeven met allerlei verhalen, die ik graag op papier blijf zetten.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden