Column

De kat van Sylvia Witteman heeft een eigen wil

Een kat aan een riempjeBeeld anp

De SGP-lijsttrekker van Kapelle wil geen loslopende katten meer in zijn dorp. Als het aan hem ligt, moeten ze voortaan aangelijnd worden, als honden. Huiverend dacht ik terug aan mijn eigen pogingen op dat gebied. Mijn oudste kat, de achterlijke pluisbal Lola, slijt haar nutteloze dagen voornamelijk met slapen en verharen, maar een paar jaar geleden kreeg ik er een jonge kat bij, Siepie, die een stuk ondernemender bleek. Ze volgt me door het hele huis, en kijkt me spijtig na als ik de voordeur achter me dichttrek. Ik kan haar niet naar buiten laten, want ik woon vlak bij een drukke weg vol auto's. Maar het park is om de hoek. Misschien kon ik haar daar uitlaten, bedacht ik, aan een lijn?

In een heerlijk visioen zag ik me al met haar flaneren, benijd en bewonderd door omstanders. Ik kocht een speciaal kattentuigje in de dierenwinkel. 'Kijk eens, Siepie, we gaan lekker wandelen', zei ik, en probeerde het haar om te gespen. Ik weet niet meer precies wat er toen gebeurde, maar toen ik weer bijkwam had ik een grotesk gezwollen lip en een diepe schram over mijn ooglid.

De dagen daarop probeerde ik het nog een paar keer. Het leidde tot veel bloedverlies, overigens uitsluitend mijnerzijds. Nou ja, ik had ook wijzer moeten wezen, besloot ik. Wat had ik me in mijn hoofd gehaald? Niet voor niets zie je nooit iemand met een kat aan een lijn. Katten hebben een eigen wil.

Ik gooide het tuigje in een kast en vergat de hele affaire. Tot ik gisteren, bij de halte van lijn 2, een meisje zag zitten met een kat op schoot. Een mooie grijze kat. Hij droeg een schattig rood tuigje, en keek kalmpjes en tevreden om zich heen. Het meisje, een jaar of 20 met kort, zwart jongenshaar, aaide hem afwezig, terwijl ze met haar telefoon speelde.

Ik ben niet jaloers van aard, maar nu voelde ik een hete afgunst door mijn strot kolken. 'Hoe heb je dat voor elkaar gekregen?', vroeg ik. Hebberig staarde ik naar die hartsmeltend brave kat. 'O, gewoon, vanzelf...', zei het meisje verveeld. Ze had die vraag natuurlijk al honderd keer gekregen. Iedereen op straat keek naar haar, zoals ze naar míj hadden gekeken, in mijn visioen.

Thuis kwam ik Siepie tegen op de trap. 'Luister eens', zei ik tegen haar. 'Ik kán je natuurlijk ruilen. Voor een kat zonder eigen wil.' Ze gaf geen antwoord, maar haar groene knikker-ogen smaalden: 'Succes bij het zoeken, loser... zeg, geef 'es wat lekkers?'

Dat heb ik toen maar gedaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden