De Jussen-broers laten Beethoven best wel vet klinken

MUZIEK..

amsterdam Het lijken wel hartenbrekers uit een Britse boyband, meldt de auteur van het cd-boekje bij Beethoven Sonatas door de broers Arthur en Lucas Jussen. En: ‘Op de iPods van deze jeugdige pianisten is geen noot klassieke muziek te vinden.’

Blonde kids, kekke jasjes. Niet alleen het uiterlijk van hun cd – de eerste met Nederlandse pianisten in de 112-jarige geschiedenis van het label Deutsche Grammophon – is met zorg toegesneden op airplay in tv-programma’s van het type De wereld draait door. DWDD-presentator Matthijs van Nieuwkerk kon donderdag, voor het eerste exemplaar in de winkel lag, al melden dat de Jussens ‘goud’ hebben.

En beaamd mag worden: deze Beethoven-cd, vorige maand opgenomen, klinkt best wel vet. Hij opent een perspectief. Niet op buitengewone Beethovenopvattingen. Wel op de talenten van twee Gooise pianistenbroers die meestal voor een duo worden aangezien, en hier vooral solo hun mannetje staan. In de subtiliteit van toon en de rust van hun innerlijk uurwerk dragen ze allebei het stempel van hun mentor Maria Joao Pires, de DG-pianiste die hun opnamen co-produceerde. Maar solo blijken de boys zich van elkaar te onderscheiden in karakter (de oudere Lucas wat nuchterder) en toucher ( de jongere Arthur inniger).

In het repertoire is ook naar broertjes gezocht. Zo speelt Lucas de Mondschein-sonate opus 27 nr 2. Arthur neemt het bijnaamloze, maar niet minder diepgravende nr 1 voor zijn rekening uit hetzelfde opus 27. Waar Lucas zich met voorbeeldig respect op de Pathétique werpt, en daarbij minder op de moord en brand in Beethovens psyche uitkomt dan op de charme en betovering van Beethovens pianistiek, kneedt de jongere Jussen Beethovens vroege opus 10 nr 1 (onder pianisten bijgenaamd ‘de kleine pathétique’) met een wat vrijmoediger vertoon van ingetogen nuancering op de vierkante millimeter.

En is dat allemaal niet wat vroeg voor een 17-jarige en een ventje van amper 14? Echt niet. Deze Beethovens zijn honderdduizend keer gespeeld, maar het aardige is dat de Jussens daar kennelijk geen boodschap aan hebben. Gevoegd bij de speelsheid van hun pianistiek – de lol van het loopje; het kleine, betekenisvolle terugnemen – zorgt dat voor niet-bazige, niet-bozige, wel blijmakende Beethoven. Ook de ‘bonus’ in duovorm (acht pretentieloze variaties zonder opusnummer) maakt vrolijk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden