De jongens van Team Gaza dromen van een huis

Team Gaza volgt vier amateurvoetballers in de Gazastrook. Zij dromen hetzelfde als iedereen. Maar het waarmaken is lastiger.

Ahmed staat met zijn zoontje op een kerkhof en wijst naar wat gebouwen aan de horizon.'Kijk', zegt hij, 'daar wonen de Joden, zij hebben ons land ingepikt en als je groot bent moet je op ze schieten.'

Het zoontje knikt naar wat graven: 'Hoe zij zijn doodgegaan?'

'Door de Joden vermoord', zegt zijn vader. 'Maar daar ligt gewoon een vrouw, gestorven aan ouderdom.'

Het is één van de eerste scènes uit Team Gaza, een documentaire van Frederick Mansell en Laurens Samsom (maandag, NPO2). Het fragment ademt een zekere gelatenheid die ook de rest van deze bijzondere film kenmerkt. Mansell en Samsom volgen vier leden van een voetbalteam in de Gazastrook.

Het sterkst vond ik het verhaal van gebedsvoorganger Usama. Usama's huis is met zes raketten gebombardeerd, nu staat bij bedeesd op het puin: 'gelukkig was er niemand thuis'. De rest van de film is Usama bezig geld los te krijgen van de verzekering. Hij gaat van loket naar loket maar hoort steeds hetzelfde: sorry, je moet ergens anders zijn. Het laat zien dat oorlog niet alleen over rennen, vluchten en bommen gaat maar ook over haperende bureaucratie die opbouw en verwerking in de weg staat.

Ondertussen zit het ook spits Imad tegen: hij is net getrouwd maar heeft niet genoeg geld voor een eigen zaak en woont met zijn bruid bij zijn ouders. Wat de jonge sterspeler Nehru met zijn leven wil is niet helemaal duidelijk, maar zijn vader denkt dat hij beter af is in Zweden en probeert hem het land uit te krijgen. En dan is er nog Ahmed, die 's nachts met een geweer door de straten sluipt; een oefening om ooit vijandelijke soldaten te kunnen neerhalen.

Filmmakers Samsom en Mansell kozen voor een fly on the wall-achtige stijl waarbij ze zelf buiten beeld blijven. We zien geen talkingheads, alle dialogen zijn gesprekken tussen de personages en hun vrienden. Waarschijnlijk verliepen sommige dialoogjes niet helemáál spontaan - soms stelt iemand een wel heel relevante vraag - maar het levert belangrijke scènes op zoals die op het kerkhof. Keerzijde van de stijlkeuze is dat het soms niet helder is wat er precies gebeurt: waarom komen Nehru en zijn vader de grens niet over, waarom klinken er schoten tijdens een wedstrijd van het voetbalteam? Over dat team komen we ook niet zoveel te weten, behalve dat ze steeds verliezen - het sportief falen van de personages loopt poëtisch parallel met persoonlijke tegenslagen.

Uiteindelijk gaat Team Gaza over vier mannen die dromen van een huis, een gezin, een eigen zaak en succes op het voetbalveld - net als veel mannen aan de andere kant van de grens. Voor de Gazabewoners is het alleen net iets lastiger die dromen waar te maken. Zo voelt het soms of je naar vier goudvissen kijkt die dezelfde rondjes zwemmen zonder ooit ergens aan te komen; als goudvis kun je maar beter nergens op hopen. Maar dan wint het voetbalteam alsnog een wedstrijd. Toch nog een reden om te blijven dromen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden