De jeugd stal wel de show

Er was van alles aan de hand op The Hague Jazz. Een afgezegde festivaltent, vijf uur wachttijd en boos publiek. Muzikaal viel er minder te beleven.

DEN HAAG - Het festival The Hague Jazz staat bekend om zijn diverse programmering. Zullen de glamour van Grace Jones, de Limburgse pop van Rowwen Hèze en de latin van Cubop City Big Band ooit nog ergens anders op één festival staan? Dat lijkt uitgesloten.


Totaal uiteenlopende muziek dus, maar dat zegt niets over de kwaliteit van het aanbod en het festival zelf. De zesde editie, voor het eerst in (en buiten) het stadion van ADO Den Haag en uitgebreid van twee naar drie dagen, blonk vooral uit in zijn amateuristische organisatie. Er was van alles aan de hand. De groots aangekondigde festivaltent op het voetbalveld werd vlak voor aanvang van het festival afgezegd. Het gras moet mooi blijven voor de aankomende Europese wedstrijden van ADO. De geplande concerten in deze tent werden verplaatst naar andere zalen, daar was genoeg ruimte voor. Eigenaardig.


Dan waren er nog annuleringen (dichter Quincey Troupe) en plotselinge verplaatsingen (de zanger/pianist Ruben Hein, die speelt op het grensgebied van jazz en pop, speelde maar liefst vijf uur later). Of een onbegrijpelijke keuze om de populaire Nederlandse jazzband Gare Du Nord te verhuizen naar een relatief klein zaaltje, met veel boos publiek als gevolg. Verder: spelfouten in de folders, onduidelijke pendelbusverbindingen, een schraal eetaanbod (leve het vet, vaarwel groente) en regelmatig zwak geluid in zalen. Buiten, voor het stadion, waar drie tenten stonden, was er genoeg ruimte, maar ontbrak het aan elke vorm van sfeer. Binnen moest je je geregeld heldhaftig gedragen om vooral op zaterdag wat van optredens mee te pikken. Geen goed idee om het festival te verhuizen van het World Forum naar het Kyocera Stadion.


Dan maar hopen dat de muziek enig vertier kan brengen. Grote namen (Waylon, Kruder & Dorfmeister, Cassandra Wilson, Gino Vanelli, Angie Stone, Macy Gray, Trijntje Oosterhuis) trekken het grote prubliek en bieden daarmee ruimte om ook wat gewaagder te programmeren. Dat is het leuke van elk groots opgezet festival. Toch? Nee hoor, lijkt de organisatie van The Hague Jazz te denken.


Vergane glorie als het Indiase percussiefenomeen Trilok Gurtu en de Amerikaanse jazzpianist Danilo Perez, daar zal toch niemand opgewonden van raken. Een hoop jong soultalent ook als Ntjam Rosie, Bilal, Darius Dante en Lefties Soul Connection. Allemaal goed en strak, maar je weet wat je kunt verwachten.


Het was de jeugd die wel de show stal. Zoals het Nationaal Jeugd Jazz Orkest. Hier geen oude koek, maar toffe arrangementen van de Nederlandse bands Mdungu en Sinas. De energie van orkestleider Benjamin Herman verplaatste zich naar het bandgeluid, met imponerend werk van solist/gitarist Reinier Baas. En het allerleukst waren de winnaars van de Publieksprijs Prinses Christina Concours. Simon (12, hammondorgel) en Jérôme (14, drums) gaven een wervelend concert waar vooral de onbevangen houding van het duo van het podium spetterde.


The Hague Jazz, 17-19 juni. Kyocera Stadion, Den Haag.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden